X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


χ#4: χαρούμενα παιδιά



[Για να διαβάσεις αυτό το post σε παρακαλώ μη βάλεις μουσικούλα τύπου "τώρα ρίχνω την τρίτη χαρακιά στο δεξί καρπό", να είσαι ξεμέθυστος και να θυμάσαι πως ο συναισθηματικός εκβιασμός του εαυτού σου θα έπρεπε να είναι hobby μόνο για weird suicidal cults στις ΗΠΑ. οκ? Όχι, στα λέω όλα αυτά για να μην ακούω μετά τη Μαρίνα να μου λέει πως της θυμίζω Παπακαλιάτη (είπα ποτέ εγώ, παρεπί, "απαιτώ υγεία?". αυτά μόνο η ζούνη)]

Λοιπόν ανακάλυψα πως είμαι gay μικρός. Απάτητα 6 πρέπει να ήμουν όταν ο γιάννης, το παιδί της οικογένειας του διπλανού σπιτιού στο οποίο παραθερίζαμε, δέχτηκε να παίξουμε το γιατρό.
Έκτοτε ξέρω. Άκουσα από πολλούς ότι δεν μπορείς να ξέρεις από τόσο μικρός. Indeed, ίσως σε εκείνη την ηλικία το να ξέρεις κάτι είναι πολύ ίδιο με το να δοκιμάζεις κάτι, αλλά αυτό που έχω κατάλαβει είναι το εξής: όπως ένα str8 άτομο, παρόλους τους όποιους πειραματισμούς της (προ-)εφηβικής ηλικίας, δεν θα μπει καν στη διαδικασία να ρωτήσει τον εαυτό του αν είναι str8, έτσι κι εγώ λέω ότι ήξερα.

Κι είναι αλήθεια ότι έχω πονέσει πολύ γι'αυτό. Πέρασα τη φάση που με απέρριψα, που θέλησα να με αλλάξω, που όταν το σκεφτόμουν τσατιζόμουν απίστευτα κι ίσως ίσως με μισούσα. Θυμάμαι ένα ολόκληρο καλοκαίρι (βάλε με το νου σου ότι ήμουν 12-13) δεν κατέβηκα καθόλου στην παραλία, όσο κι αν πεθαίνω για μπάνια, αν και το εξοχικό μου απέχει 3 λεπτά από τη θάλασσα. Σκεφτόμουν πως είναι καλύτερο να είμαι μόνος μου, χωρίς πειρασμούς, μήπως και κάτι γίνει και αλλάξω.

Και επίσης αλήθεια είναι ότι και οι άλλοι με έκαναν να πονέσω πολύ. Όχι περισσότερο από παιδιά χωρισμένων γονιών, παιδιά με αναπηρίες, παιδιά άσχημα ή χοντρά, παιδιά εν γένει περίεργα, αλλά ούτε και λιγότερο. Από το δημοτικό ακόμα μέχρι τη μέση του λυκείου δεν υπήρξε μέρα (hello?κι όταν ήσουν άρρωστος και δεν πήγαινες σχολείο?Σε παρακαλώ μην γενικεύεις...) που να μην πει κάποιος κάτι αρνητικό για μένα. Θυμάμαι (και γελάω είναι αλήθεια τώρα) φάσεις στο σχολείο, που όταν έμπαινα από την κεντρική πύλη, ο Τηλέμαχος, ο Άρης, ο Γρηγόρης και άλλοι πάντοτε φώναζαν "ουου, καλέ σίσσυ...". Θυμάμαι σε εκδρομές που τα αγόρια έκαναν κλήρο για να δουν ποιος θα αναγκαστεί να με πάρει στο δωμάτιο ή εκείνο ειδικά το περιστατικό που ο Κώστας στην τριήμερη μπήκε μέσα στο μπάνιο την ώρα που έβγαινα και προσπάθησε να μου πάρει την πετσέτα ώστε να με δουν όλοι γυμνό. Για όλα αυτά, υπήρξαν πολλοί που με ρώτησαν γιατί δεν αντιδρούσα. Δεν ξέρω. Μπορεί απλά να φοβόμουν. Μπορεί απλά να δείλιαζα να κάνω το αυτονόητο και να με προστατέψω. Αλλά σκέψου κι αυτό. Οκ να αντιδράσω αλλά να αντιδράσω σε τί; Αυτό που έλεγαν οι άλλοι ήταν αλήθεια. Προφανώς ο τρόπος με τον οποίον έδειχναν την άποψη τους πάνω σ'αυτό το θέμα είναι λάθος, αλλά τουλάχιστον με κατηγορούσαν για κάτι το οποίο ήμουν. Ίσως γι'αυτό δεν έκανα τίποτα δραστικό. Και αυτό μάλλον είναι μία ακόμα ένδειξη ότι ήξερα.

Όχι δηλαδή ότι δεν έκανα τίποτα. ή better ότι δεν έλεγα τίποτα. Ελέγα ψέματα. Ρε γαμώτο, ναι, πολλά ψέματα. Μα πάρα πολλά. Παντού. Η αλήθεια έιναι ότι το ψέμα έγινε συνήθεια, καταφύγιο και λύση. Και ξέρεις -επειδή το "ψέμα" το διάβασες όταν ήσουν μικρός- πόσο επικίνδυνο είναι αυτό. Σε μία ηλικία που τα παιδικά ψέματα προορίζονται για φλερτ, για boasting και για παρεξηγήσεις, εγώ τα χρησιμοποιούσα για να κρύψω κάτι το τόσο βασικό. Κι όμως, το επικίνδυνο part δεν είναι αυτό καθαυτό το ψέμα σχετικά με το τι προσανατολισμό έχεις (που ούτως ή άλλως πολλοί θα δικαιολογούσαν), αλλά το γεγονός πως αυτή η διαδικασία επεκτείνεται σχεδόν σε κάθε γεγονός της ζωής σου. Κάπως σαν ντόμινο είναι. Αν μία νύχτα πας σε gay bar και βρεις γκόμενο, δεν είναι μόνο το φύλο που πρέπει να αλλάξει στην διήγηση αλλά και το μέρος, τις περιστάσεις, το θέμα συζήτησης κλπ. Θέλεις να μοιραστείς τη χαρά με φίλους? Θα πρέπει να βρεις έναν αποδεκτό τρόπο ώστε να πεις την ιστορία. Κι όμως η ιστορία μπορεί να αποφλυωθεί τόσο πολύ ώστε να μην είναι δική σου.

Ήταν πολλές οι φορές που αμφέβαλα για το τι είναι αληθινό και τι όχι στη ζωή μου. Τι συνιστούσαν οι αναμνήσεις μου? Την εκδοχή που ήξεραν οι άλλοι και την νόμιζαν βιωμένο γεγονός ή αυτό που είχε πραγματικά γίνει?

Μέσα στην όλη προσπάθεια να κρατήσω και τα δύο μέτωπα βιώσιμα, πολλές φορές χάθηκα. Κόντεψα να πιστέψω ότι πράγματα που έλεγα ότι είχα κάνει ήταν πράγματα που πραγματικά έκανα. Όταν ελέγχεις όχι το τι είσαι μα το πότε είσαι, ρουφιέσαι από τη γοητεία του ειδώλου σου. Σαν τον Ripley, κοιτιέσαι στον καθρεύτη και χαμογελάς σ'αυτό που βλέπεις, όσο κι αν ξέρεις ότι αυτό που βλέπεις δεν είσαι εσύ. Άσχετο αν έχεις στην πορεία πληγώσει-πληγωθεί, δε σε νοιάζει γιατί ο σκοπός επετεύχθη. Έγινες αυτό που θέλουν οι άλλοι.

Ακόμα πονάω και ακόμα λέω ψέματα. Μπορεί τα χρόνια να με έκαναν (πολύ) πιο αρρενωπό, μπορεί ο explicit ρατσισμός που γενικότερα αντιμετωπίζω ως closeted(για το ευρύτερο κοινό) άνθρωπος μέσα από media και σχετικές συζητήσεις να μην με πειράζει όσο άλλοτε, αλλά ακόμα μέσα μου έχω μία δυσφορία και ως φυσική άμυνα επιλέγω να μην λεώ την αλήθεια from time to time. Πολλοί φίλοι που ξέρουν, πλέον δυσανασχετούν όταν μαθαίνουν ότι I still do so. Κι είναι τα ίδια άτομα που κάποτε με παρακινούσαν να προστατεύομαι πιο effectively. Με ρωτάνε: "δεν σε πειράζει?". But ofcourse. Αλλά έτσι έχω μάθει να κινούμαι πλέον στη ζωή μου. Μην το πάρεις αυτό σαν υπεκφυγή, τύπου έτσι είμαι και σ'όποιον αρέσω. Προσπαθώ πολύ μα ξέρω ότι κάποια άτομα ακόμα δεν με θέλουν έτσι όπως είμαι.

Κι όμως τώρα παρόλα αυτά είμαι χαρούμενος. Τα πράγματα που μου συμβαίνουν δεν είναι όλα εξστατικά. Η ερωτική μου ζωή είναι -ηθελημένα ή αθέλητα- ανύπαρκτη και η αγωνία μου να βρω κάποιον είναι διαρκής. Πρόσωπα που αγαπώ ξέρω πως δεν θα τα απολαύσω στη ζωή μου όσο θα ήθελα.
Θέλω να πω πως ξάφνου δεν έγιναν όλα ρόδινα, ώστε να νιώσω διαφορετικά. Μόνο έπαψα να αντιστρουθοκαμιλίζω (if that makes sense). Δικαιολογίες για να τα πάρω τα seroxat (και μουσικές και βιβλία και παρέες και τανίες) υπάρχουν άπειρες, κι όμως μέσα μου βρίσκω τον τρόπο ώστε να μην αφήσω τον εαυτό μου να κυλίσει. Ίσως επειδή είχα πιάσει πάτο, τώρα όλα φαίνονται ευκολότερα. Κάποιος μου είχε πει (θυμάμαι ότι ήσουν εσύ χρίστίνα, μην φοβάσαι) κάποτε ότι κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου. Μπορεί οι λόγοι πάνω στους οποίους είχε στηρίξει μία τέτοια άποψη να ήταν λανθασμένοι, αλλά το συμπέρασμα στο οποίο κατεληξε ήταν ορθό. Πραγματικά, προσπάθησα το ό,τι είχα περάσει να μην το χρησιμοποιήσω ποτέ σαν δικαιολογία για συμπεριφορές μου και ούτε να δικαιολογήσω τα ψέματα που είχα πει στη ζωή μου, αλλά αναπόφευκτα το ότι αφιέρωνα τόσες δυνάμεις σ'αυτόν τον διττό σκοπό με έκανε να κρύβομαι από τη ζωή.

Όταν κοιτάζομαι πλέον στον καθρεύτη βλέπω εμένα. Εχω καταφέρει αυτό το είδωλο να είναι χαμογελαστό σχεδόν πάντα, και όχι για τους λάθος λόγους. Τραγικά πράγματα πάντα συμβαίνουν και συμβαίνουν σε όλους. Σημασία έχει όχι το γεγονός μα πως το αντιμετωπίζεις. Και τώρα θα μου πεις δύο πράγματα: 1ον) ότι μιλάω με την πολυτέλεια του ότι δεν μου συμβαίνει τώρα κάτι τρομερό και φοβερό και 2ον) ότι μεγάλη και πρωτότυπη κουβέντα είπα...Δίκιο έχεις και για τα δύο. Όσο για το πρώτο, μη γελιέσαι. Δεν νομίζω πια ότι η ζωή σου τώρα φτάνει στα όρια υψενικού δράματος. Όσο για το δεύτερο, θυμίσου ότι αυτό το κορεσμένο,χιλιοφορεμένο μοττό έχει πολύ μεδούλι( τι σκατά κορεσμένο και χιλιοφορεμένο είναι). Τι αξία έχει να κερδίσεις το χρυσό μετάλλιο της πιο απαίσιας και βασανισμένης ζωής? Ξέρω πως η γοητεία του να βρίσκεις αιτίες είναι αφόρητη μερικές φορές, μα αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Βρες όσες αιτίες θες για το ότι δεν περνάς καλά, μα πίστεψε με αυτό μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, μα δεν θα σε κάνει να νιώσει καλά. Δεν θα σε κάνει να γίνεις ένα από εκείνα τα αληθινά χαρούμενα παιδιά. After all, are we gay or what?

Labels:

5 Responses to “χ#4: χαρούμενα παιδιά”

  1. # Blogger I have been here before

    φιλί  

  2. # Blogger mr. F

    bravo bravo teleio post!!! fantastiko! ti morfomeno paidi des "ipseniko drama" omg! i ta alla... cool cool william! keep this up!  

  3. # Blogger Lithium

    Ax!Auto to post mporei kai na to exw grapsei egw....eimai sxedon veveos...telika den eimai UFO yeeeeeeaaaaaah!mipws eisai egw?i mipws eimai esi?

    filia polla  

  4. # Anonymous I love you so

    htan teleio!sygxarhthria...kai xereis ti?apevales ton verbalismo tou sxoleiou(se kapoia shmeia...;)  

  5. # Blogger Κώστας

    Φοβερό κείμενο.. Είμαι σίγουρος ότι εκφράζει πάρα πολλούς...

    Ελπίζω τώρα να είσαι καλά με τον εαυτό σου. Αυτό είναι τελικά το σημαντικότερο.  

Post a Comment