X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


y#15: δεκατέσσερις ημέρες

πίσω στην πατρίδα λοιπόν για δεκατέσσερις ημέρες.

και όπως σίγουρα θα ξεστομίσει η μαμά την τρίτη μέρα: "φεύγεις σε λίγο και μόλις ήρθες".
και όπως σίγουρα θα ξεστομίσει η μαμά την έκτη μέρα: "πόσο λίγες φαίνονται οι μέρες".
και όπως σίγουρα θα ξεστομίσει η μαμά την προτελευταία μέρα: "πάλι μου φάνηκε σαν μία αναπνοή".

ε, μην περιμένεις να πει κάτι την τελευταία, είναι που θα κλαίει βουβά.
κι η ειρωνία είναι ότι εγώ πρώτη φορά θα γυρίσω με τέτοιο χαμόγελο στα χείλη.

άντε φιλιά από την ελλάδα τώρα.
xxx

y#14: επτά λογικές απαντήσεις, αι


7
9 φορές στο σινεμά. ανεξήγητα (?)
ίσως γτ την κατάλαβα όπως όχι πολλοί άλλοι.
και με το κατάλαβα, δεν το παίζω ubermind, απλά σου λέω τι συνέβη.





6
βλέπω το Andrea Chénier που και που σε μία παλιά ξεχαρβαλωμένη κασσέτα από την ετ2 και κάθε φορά με πιάνει. και δεν θέλω να γίνει.
αν είχα μία ευχή να κάνω:
whoever controls the universe, pls ας βάλει ένα r.i.p πάνω από τον ερυθματώδη λύκο/ μην τον αφήσει να βάλει αυτός.



5

παξοί. κάποτε.
πέρασα κάτω από το σκαφάκι και με έβγαλε photo.
ανέμελα, ξέγνοιαστα και για πρώτη φορά (για μένα τουλάχιστον) τόσο ενήλικα.
παξοί. τώρα.
είμαι ήδη μέσα στο τυρκουαζ. έτσι, γιατί αυτή τη στιγμή ονειρεύομαι.
βούτα κι εσύ. δεν είναι κρύα.




4
το κλεμμένο quote της ημέρας:
I can't listen to that much Wagner. I start getting the urge to conquer Poland.
it just made me giggle.


3
η αγαπημένη μου λέξη είναι η ελπίδα.
το αγαπημένο μου ποτό η βότκα με μερικά drops λεμονιού.
αν τις έβρισκα (γτ το βιβλίο το έχω στην ελλάδα) στο internet, θα σου έγραφα τώρα τις τελευταίες λέξεις από τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας.
αγαπητέ αναγνώστη, pls κατάλαβε ότι είμαι εικοσι-ενός, όχι έφηβος.


2

με ψεύτικα μέσα και εφηβική έπαρση, ένα μικρό καλωσόρισμα σε ένα πάρτυ. τρία χρόνια or so πριν.



1

χτες πήγα στο γκαράζ. έψαξα είναι αλήθεια αρκετή ώρα προτού το δω -το αναθεματισμένο τσεκούρι- να στέκεται μπροστά μου (ω, τι έκπληξη!).
το πήρα και δεν το σκέφτηκα. ναι, εκείνη τη στιγμή δεν το σκέφτηκα μα υποθέτω πως δεν χρειαζόταν άλλη σκέψη.
..........................................................................................................

κι όπως κατέβαινε η κόψη πάνω στο δρύινο τέρας της ντουλάπας (bye, bye ntoulapa), ο καιρός άλλαξε και σταμάτησε το χαλάζι. κάπου εκεί τέλος πάντων.

και μετά χαμογέλασα. και χαμογέλασαν κι αυτοί.
ps.1. την κλισεδούρα της scarlet δεν την επαναλαμβάνω. μα να σου πω πως δεν κάνει apply μόνο στην tara. tsekarismeno tora auto.
ps.2. κι εγώ είμαι εδώ. κι αυτοί που κορόιδευαν, πολύ πίσω.να περνάν καλά.
p.s.3. x

x#19: χρειάζεται κανείς...

να είναι constantly cool για να τη βγάζει καθαρή?

πες ότι μέχρι τώρα, εσύ είχες το πάνω χέρι.

τι γίνεται όταν το πιο μικρό, αμελητεό και ανάξιο λόγου γεγονός έρχεται να θρυμματίσει το προσεκτικά δομημένο οικοδόμημα της ψυχραιμίας σου?

τι σημαίνει αυτό? ότι δεν έχεις προσπαθήσει αρκετά να είσαι (και τυπικά και ουσιαστικά) ατσαλάκωτος τόσα χρόνια? ότι τα θεμέλια αυτής της ψυχικής σου δομής είναι πέρα για πέρα σαθρά? είναι σημάδι βαθιάς ανωριμότητας? ή μήπως ότι απλά ό,τι έγινε έτυχε και δεν θα ξανασυμβεί?

κι όταν κάτι πολύ συνταρακτικό συμβεί? ένας θάνατος (που μπορεί να περιμένεις), ένα ατύχημα (που προφανώς δεν μπορείς), μία σημαντική απώλεια τέλος πάντων.. Τότε πως θα αντιδράσεις όταν τώρα αυτό το μικρό γεγονός σε γαμάει?

προφανώς μπορώ να δεχτώ ότι η διάρκεια και εν μέρει η ένταση της θλίψης θα είναι απείρως μεγαλύτερες σε μία τέτοια περίπτωση, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασα δεν με τρομάζει...




ps.1. έχω αυτή τη ρημάδα την έκθεση για τη πέμπτη με τίτλο : ποια είναι τα ιδανικά (θεωρητικά και εμπειρικά) κριτήρια ώστε να κρίνουμε μία δημοκρατιά σταθεωρηποιημένη. περιττό να πω το πόσο αδιάφορο με αφήνει. δεν έχω ακόμα αρχίσει να κάνω ούτε καν research για αυτήν.

είμαι εντελώς αποσυντονισμένος από αυτό που έγινε την παρασκευή το βράδυ και όσο και να ξέρω ότι η εκλογίκευση βοηθάει, πρέπει να πω ότι μέχρι τώρα δεν τα έχω καταφέρει και τόσο καλά. ή better δεν τα έχω καταφέρει καθόλου καλά...

γιατί όταν διαβάζω το y#12 (η αλλαγή), νοιώθω τόσο ξενέρωτος όσο η διαφήμιση της ΝΔ για τον τόπο που χρειάζεται αλλαγή?


ps.1. ξέρεις μωρέ ποια λέω: στις 7 του μάρτη, μπλα,μπλα, ο τόπος χρειάζεται πολιτική αλλαγή με backgroung ένα γλάρο, κάτι εικόνες από διαφήμιση του ΕΟΤ (όλα τα όμορφα χωριά σκαρφαλωμένα σε βουνά, σαντορίνη, μετέωρα κλπ) και ξενερουά σπανουδάκη με το "μικρό ελληνικό"?

y#13: αλίκη, η

και μετά το ατόπημα του να μην βάλω χ ή ψ πρόθεμα στο προηγούμενο ποστ
(διότι εντάξει 4 μπουκάλια κρασί ήταν αυτά),

και μετά από την ψυχρολουσία την χθεσινή,

θέλω να γράψω αυτό που μου εστειλε η φίλη μου χθες, όταν της είπα ότι είμαι πολύ αγχωμένος (προ rendezvous):

"αγάπη μου, να είσαι απλά ο εαυτός σου. αυτό μόνο.
πιάνει πάντα."

΄






έτσι γτ όσο και κακή να είναι μία εμπειρία,
η ζωή σου σκάει κι ενα ψιλομειδίαμα μέσα στην τρικυμία..

ευχαριστώ αλίκη. ειλικρινά.

re, giati eimaste etsi...?

είναι περίπου πέντε το πρωί/
είμαι αρκετά μεθυσμένος(γτ αλλιώς δεν έβγαινε η νύχτα)

αλλά αντέχω να το γράψω αυτό το ποστ.



όλα καλά μέχρι το τελυταίο ποστ που έγραψα



αλλά (και το ήξερες ότι θα υπάρξει αλλά)

επειδή έχω τον μαλακομαγνήτη
τίποτα δεν πήγε καλά τουνάιτ.



σήμερα που βγήκαμε, φιλιόταν αβέρτα blancket με δύο
εξοπλισμένους, ψηλούς κι αρματωμένους.


ο,μπω (που λένε και στο βόλο)
τους έχω βαρεθεί αυτούς τους τυπάδες.πραγματικά.
βαριέμαι αφόρητα αυτό το ευθύ φτύσιμο όταν έχει να κάνει με μούσκουλα κτλ....

και να σκεφτείς ότι ο συγκάτοικός μου με είδε στην συγκεκριμένη gay βραδιά.
και να σκεφτείς ότι αυτή η αποκάλυψη έγινε για το τίποτα.


ειλικρινά, τον βαριέμαι τον μαλακομαγνήτη.
καλός είναι για να κλαίγεσαι, κακός για να ζεις.


οπότε καλό είναι να αλλάξω χαρακτήρα.
γτ εντάξει το ξέρω ότι θα μου πεις ότι ο μαλακομαγνήτης είμαι εγώ.



well, το ξέρω. απλά είναι λίγο νταουνιάρικο να στο υπενθυμίζουν κάθε φορά τα γεγονότα....















ps.1. δεν είμαι πολύ συνηθισμένος σ'αυτά είναι αλήθεια. ποτέ μου δεν είχα proper γκομενικά και αυτή τη στιγμή αισθάνομαι λίγο σαν αυτό που είπε ο hugh στην julia (βεβαίως σε εντελώς άλλο context): i feel that my heart will not be able to recover (ή κάτι along those lines)
μην με νομίσεις drama queen. κάθε άλλο. είναι η ώρα, το ποτό κι αυτό το γαμημένο παρελθόν που μιλάνε.

y#12: αλλαγή, η

λοιπόν

όσοι έχουν κάνει πτυχίο στα λονδίνα και τα παρίσια (ορ εξωτερικά γενικότερα)
και δεν είναι bilingual ως εκ θαύματος
bilingual λόγω γονέων
bilingual γενικώς
alumni από κολλέγιο αθηνών, ανατόλια και λοιπά λύκεια τέτοιου τύπου
ή τεσπά δεν μιλάνε αψεγάδιαστα μία δεύτερη γλώσσα για όποιον γαμολόγο κι αν τους γαμοέτυχε

θέλω να πιστεύω ότι θα με νοιώσουν.

ρε, πόσο δύσκολο είναι να φλερτάρεις σε άλλη γλώσσα (εκτός και αν διαθέτεις τας δικάς μου cerebral δυνατότητας), πόσο δύσκολη είναι όλη αυτή η απόσταση που προκαλεί η γλώσσα...
















μα και πόση γλύκα έχει όταν έρχεται ο jay και σου λέει: " μα δεν είσαι από την αγγλία?"
και μετά σε φιλάει.
και φιλάει ωραία. ο πούστης.

και μετά σε παίρνει και σε κολλάει στον τοίχο και συνεχίζει να σε φιλάει κι εσύ ξέρεις ότι σε βλέπουν άτομα τα οποία ξέρεις και τα οποία μπορεί να μιλήσουν αλλά εκείνη τη στιγμή εσύ τους γράφει όλους στα αρχίδια σου γιατί πια όλη αυτή η κατάσταση στα έχει κάνει ζέπελιν( τα αρχίδια) και γιατί για πρώτη φορά εδώ και μια ζωή ρε το νιώθεις ότι δε σε νοιάζει, τόσο αυθεντικά.

και το λέω αυτό όχι γτ πετάω σε ροζ συννεφάκια αυτή τη στιγμή (βλέπεις, τόση απουσία συναισθήματος τόσα χρόνια σου επιβάλλει και μία Α καχυποψία) αλλά γτ:
1) είχα πιει και 3 μπουκάλια κρασί (αλλά κλασσικά ήμουν απλά tipsy- καλό μου συκώτι να σ'είχα όπως πρώτα)
2)πραγματικά είναι μία αποκάλυψη όταν -έστω και 2 το βράδυ- εσύ πηγαίνεις από τοίχο σε τοίχο (γτ δεν μπορείς -πως να το κάνουμε- να ξεκολλήσεις από την αγκαλιά του) σε μία οδό όπως πχ η πανεπιστημίου ή η τσιμισκή.



για αυτό σου λέω γαμαααάτε και έξυπνε αναγνώστη (ακολουθούν αόρατα γράμματα εξαιρετικά αφιερωμένα στον keimgreek)

το παν είναι να σου μπει καλά η άνοιξη..
χ








ps.1. θα σου έδειχνα κι εικόνες του, αλλά θαρρώ πως δεν πρέπει.
φιλιά

y#11: developments

i havent felt like this since 5th grade(well kinda).
he is cute, he's well cute, and for the first time in such a looong time, im not actually forcing myself to say that.




and i can't really make this stupid grin disappear from my face.




[πωπω, μόλις το ξαναδιάβασα το post και μου φάνηκε σαν να ήμουν 15 όταν το έγραφα. γαμαααάτε αναγνώστη, συγχώρεσε μου το νεανικό στοιχείο. υπόσχομαι απο αύριο να επιστρέψω στο πρέπον ακαδημαϊκό στυλ μου. lol]

y#10: κυρία ζαχαροπούλου, Η

κυρία ζαχαροπούλου, που πάτε?
μέχρι να βρούμε την θεραπεία κατά του καρκίνου που έχασα,

δεν θα φύγει κανείς,

δεν θα φύγει ΚΑΝΕΙΣ.

x#17: χαρμολύπη,vol.2





Θα αρχίσω με τα άσχημα και θα αρχίσω για πρώτη φορά με χρώμα.
και επειδή θέλω να με διαβάζουν έξυπνα άτομα (έστω και μετρημένα στα δάχτυλα μιας παλάμηςπαιδιού με δελφινισμό), ξέρω ότι θα βρεις τρόπο.να με διαβάσεις.

Πριν από κάποιες μέρες, έμαθα ότι ένα άτομο που αγαπώ πολύ είχε επιπεβαιώσει σε κάποιο φίλο του ότι είμαι gay. ανερμάτιστα, αγόγκυστα και τρομερά εύκολα.

κι όσο και αν με τσατίζει το attitude του κάποιου που έρχεται και σου πετάει κατάφατσα μία πραγματικότητα τύπου "σε δίνω έτσι. και έχω και την πεποιθηση ότι σου κάνω καλό. γιατί εσύ είσαι που ντρέπεσαι και όχι εγώ", άλλο τόσο δεν μπορώ να τσατιστώ με το συγκεκριμένο άτομο για 3 λόγους

1.δεν το έμαθα από κάποιον άλλον αλλά από το ίδιο το άτομο που έκανε τη γκάφα. Και το εκτιμώ αυτό.

2.το κακό μ'αυτό το άτομο είναι ότι όσο και να προσπαθώ -γιατί θέλω πάρα πολύ είναι αλήθεια(μπορέι και από ανάγκη, μα θέλω να πιστεύω από προτίμηση και άρέσκεια) δεν πιάνει εκείνο το ιδιαίτερο 5% των λόγων μου. εκείνο το εκλεκτό κομμάτι που φυλάω μόνο για τους πολύ φίλους μου. και όταν προσπαθώ να το κάνω πιο κατανοητό, πιο λιανό-, ακούγεται ένα τεράστιο εκκωφαντικό"ΠΑΦ" γιατί σκάει στο έδαφος σαν μία αποτυχία xxxxxxl.κι άντε τώρα να εξηγείς πως και γιατί.

3. λόγω πολύ δεδομένων πραγματικοτήτων, το εν λόγω άτομο έμεινε σε πολλούς τομέις στα 16.ασ μην το συνεχίσω αυτό γτ αν διαβάσει το παρόν μπορεί για αυτόν τον πολύ συγκεκριμένο λόγο να νομίσει ότι σκοπός μου είναι να θίξω και όχι να περιγράψω.


υπό αυτές τις συνθήκες, δεν ξέρω πόσο καταλογίσιμη είναι η πράξη μα αυτό που έχω μάθει στη ζωή μου είναι ότι η κάθε πράξη και οι αντίστοιχες συνέπειες είναι δύο πολύ ξεχωριστές οντότητες.




Αυτά.Όφειλα μια εξήγηση στα 2 άτομα που διαβάζουν (προς μεγάλη μου τιμή) αυτό το blog για το χθεσινό being gutted.

On other issues τώρα. Τα πήγα απροσδόκητα καλά στις εξετάσεις μου. μπορεί να ακούγεται geeky ή όπως αλλιώς σου καυλώσει αλλά ειλικρινά χάρηκα πολύ. γιατί δεν την αντέχω ρε γαμώτο την αποτυχία.































α, αν μπορείς πάρε ένα τηλέφωνο αύριο γτ θέλω να ακούσω μία γνώριμη φωνή της οποίας είμαι γνώριμος.

υγ. ελπίζω να βρήκες έναν καλύτερο τρόπο να με διαβάσεις από το να αποκτήσεις πρόωρα καταρράχτη από το πολύ φοκους.φιλιά





____

____

____

____

____

____
και μερικά λοιπά που δεν βρήκα στο yt.x

Labels:

x#16: χαρμολύπη

simera na sou po oti eimai polu chuffed kai gutted at the same time.
aurio tha sou po giati.



έχω πήξει. έχω μία εργασία για τις 4 το απόγευμα και είμαι ακόμα στην αρχή.
Τηρώντας την αρχή του ένα break κάθε ώρα, βρήκα αυτή τη γλύκα στο blog του ανήλικου,ετών εικοσιβάλε.

άντε πίσω στην εργασία τώρα.

y#8: άνοιξη, η



μπήκε..

ακόμα κι εδώ στην συννεφιασμένη γηραιά αλβιώνα.

ώρα για πολύ και ποιοτικό διάβασμα, αφιέρωση χρόνου σε ακαδημαϊκές συζητήσεις,
συχνές επισκέψεις της βιβλιοθήκης, βουτιά σε τόμους, textbook και εγχειρίδια,
εμβάθυνση στα διάφορα επιστημονικά άρθρα, σημειώσεις και προετοιμασία για τa essays,
οργανωμένη επανάληψη της ύλης και ουσιαστική προετοιμασία για τις εξετάσεις του μαίου.





ε?

y#7: adelfes




Ο www.lovizporn.blogspot.com είχε γράψει στις 11/2
το εξής:

"θυμάμαι το πρωινό που έφτασα στο σχολείο και βρήκα
γραμμένο σε έναν τοίχο, με τεράστια, μαύρα,
κακιασμένα γράμματα πως ήμουν πούστης.
Θυμάμαι τον Ανθιμήδη, τον θρησκευτικό, που έστειλε
δυο συμμαθητές μου να πάρουν μπογιά και να το σβήσουν.
Του είπα: Αφήστε το, δεν έχω ξαναδεί το όνομά μου γραμμένο σε τοίχο."
(παρεπί, αν θεωρήσει ο ίδιος ότι δεν θέλει να βρίσκεται αυτό το quote μέσα εδώ, ας μου στείλει μήνυμα και θα το διαγράψω αμέσως.)

Ο lithium δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις ως προς την σπουδή του πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς το vast majority των posts του το φέρουν είτε ως κρυφό παράπονο, είτε απλά απλά ως εκφραστικό στυλ.

Σήμερα έτυχε να διαβάσω και το εξής του
mailo (http://mailo-gr.blogspot.com/2007/03/blog-post.html)
__________
Λοιπόν,

αυτό που μου τη σπάει όταν διαβάζω posts σαν και το χ4 το δικό μου (exisandwhys.blogspot.com/2007/01/4.html)

είναι το διττόν του υποσυνειδησιακού προβλήματος όλων μας.

για να σου εξηγήσω καλύτερα.
πρώτον το ότι όσο και να περάσει ο χρόνος, θα θέλω-εις να αναφέρω-εις τι πέρασες, και όχι μόνο αυτό αλλά καθέ φορά που το πράττω-εις, θα ξύνομαι-εσαι να στάζω-εις και λίγο γλυκό παραπονάκι μέσα στα λόγια μου-σου.
και δεύτερον, ότι πάλι όσο και να περάσει ο χρόνος, θα θέλω-εις να διαβάζω-εις/ασχολούμαι-είσαι/ ακούω-ς ιστορίες άλλων που αφορούν το συγκεκριμένο θέμα.

Αυτό που θέλω να πω δλδ είναι πως με τσατίζει πολύ το γεγονός ότι έχω αυτό το απωθημένο να παραπονιέμαι και να εκτίθεμαι σε σχετικά παράπονα άλλων όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα.
έχοντας ξεπεράσει το τραύμα (αυτό καθαυτό), αυτό που τώρα μου μένει είναι η πικρή γεύση ως ανάμνηση. πέρασε το μπλιαξ, τώρα είναι η φάση του "θυμάσαι πόσο πικρό ήταν?".

κι όμως αυτές οι θύμησες, αυτά τα απωθημένα μου θα μπορούσαν να είναι ερωτικά, φιλικά (όχι ότι δεν έχω κι από αυτα δλδ), χιλιάδων ειδών, σαν και όλων των άλλων.

τον (λίγο, είναι αλήθεια) χρόνο που σκέφτομαι αυτό το συγκεκριμένο παρελθόν, θα μπορούσα να το αφιερώσω σε άπειρα άλλα πράγματα κι όμως εγώ έχω κολλήσει μ'αυτές τις γαμημένες αναμνήσεις. dont get me wrong. δεν είναι ότι δεν τις έχω αποδεχτεί. απλά τσατίζομαι γτ δεν τις έχω ξεπεράσει. entelos, that is.

{μαλλον γτ ήταν αρκούντως αποθημένο, μα δεν έχει φτάσει να είναι εντελώς απωθημένο.}