X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


x#31: χαλάρωσε, θα πάμε άτα τώρα...

θα πάμε βολτούλα σε παλιά και καινούρια ερωτικά. δικά μου.
κάθησε αναπαυτικά.

νομίζω ήρθε η ώρα για μερικά confessions. έτσι για να τα γράψω κάπου, ώστε να μπορώ να τα διαβάζω που και που.

...........

Λοιπόν, αρχίζοντας από την αρχή.
Είμαι 21. λέγε με άμαθο στον έρωτα.


Η πρώτη μου σχέση ήταν όταν εγώ ήμουν πρώτη λυκείου.

έχε υπόψη ότι τότε, η χωρίστρα ήταν ακόμα στην άκρη, τα 20άρια ήταν η εύκολη πραγματικότητα στο σχολείο και το level of geekiness ήταν πολύ επικίνδυνα υψηλό.

Μετά από μία τεράστια αλληλουχία εσωτερικών πάλεων και αυτοαναφορικών συλλογισμών, είχα βρει θυμάμαι το θάρρος να πάω στο stretto, ένα μικρό ήσυχο gay bar (στην αγίας σοφίας νομίζω) όταν κανείς άλλος εκτός από εμένα δεν το ήξερε.

πρέπει να πέρασα από μπροστά καμιά 12 φορές. ακόμα θυμάμαι το cookshop που υπα΄ρχει ακριβώς δίπλα και φυσικά το βαθμό του ποσποιητού ενδιαφέροντος που έδειξα εκείνο το βράδυ για εκείνο το πολύ minimal σκέυος που υπηρχε στην βιτρίνα.

έχοντας αντιληφθεί πόσο γελοίος πρέπει να ήμουν, αποφάσισα να πάω λίγο πιο κάτω από το μαγαζί, σε ένα καρτοτηλέφωνο και να πάρω μία αδερφή ψυχή τηλέφωνο.
θυμάμαι η ερώτηση μου ήταν η εξής: χωρίς να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλω να κάνω, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. να το κάνω ή όχι? το θέλω πολύ μα φοβάμαι πολύ κιόλας.

η μαρίνα ευτυχώς απάντησε καταφατικά.

έχοντας στο μυαλό το ναι που είχε ακουστεί από την άλλη άκρη της γραμμής, μπήκα.

διστακτικά παρήγγειλα, κάθησα σε ένα από τα τραπέζια και αποφάσισα να περιμένω.

τι?

προφανώς, δεν είχε κάποιο σκοπό η όλη επίσκεψη εκτός από το να επιβεβαιώσω το θράσσος μου και να ρουφήξω εικόνες ενός περιβάλλοντος που πάντοτε ήθελα να γνωρίσω, μα ποτε ώς τότε δεν είχα καταφέρει να προσεγγίσω.

Είχε λίγα άτομα μέσα στο μαγαζί, και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως τα περισσότερα ήταν μεγάλης ηλικίας.
καπνίλα και ελαφριά μυρωδία βαριάς κολόνιας.

περιττό να πω ότι όταν μπήκα στο μαγαζί, όλοι γύρισαν να κοιτάξουν. ναι, όχι γτ ήμουν η επιτομή της τελειότητας, μα γτ ήμουν 16 . Και ασυνόδευτο.
Εγώ προφανώς κόμπιασα να κοιτάξω ακόμα και τον barman.

περίμενα στο τραπέζι κανένα τέταρτο. ή μπορεί και λιγότερο, αλλά η αμηχανία του να κάθομαι μόνος σε ένα τραπέζι και να πίνω μόνος ένα ποτό σε ένα μπαρ με χαμηλή μουσική μάλλον μου έκανε το χρονικό διάστημα αν φανεί μεγαλύτερο.

ξαφνικά από το πουθενά (δλδ από τον πάνω όροφο), κατέβηκε ο γιώργος.
ωραίος, μεγαλύτερος, στυλάτος, κοντό μουσάκι και υγρά μάτια. πήγε στο μπάρ και προφανώς ρώτησε κάτι along the lines "ποιο είναι το παιδί κτλ" το barman.

ευγενικά ρώτησε αν μπορούσε να κα΄τσει μαζί μου και εγώ ευγενικά απάντησα ότι περιμένω ένα φίλο αλλά ναι, αν θέλει μπορεί να κάτσει.

κάθησε. και μιλήσαμε.

-"γιώργος"
-william
-"χαίρω πολύ"
-κι εγώ.




μετά από δύο βδομάδες και τρία ραντεβού, αποφάσισα να πάω σπίτι του. πλησίαζαν χριστούγεννα θυμάμαι και είχε κρύο. μπορεί να ήταν και η χρονιά που στη θεσσαλονίκη είχαν κλείσει τα σχολεία, γτ το χιόνι κατέληξε να γίνει το καιρικό status quo. μπορεί, δεν θυμάμαι.

πήγα.

όντας πάνω στον καναπέ, με αυτόν από πάνω μου, ξαφνικά χτύπησε το θυροτηλέφωνο του.
ρωτάω τρομαγμένος ποιος είναι, μου απαντάει "θα δεις". ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται ένα έβερεστ παλικάρι (at least compared to my 170 cm) και με εμφανώς απογοητευμένη φωνή ρωτάω ξανά εμφατικά: ποιος είναι ο φίλος σου? "γιώργος" μου λέει.
και τι κάνει εδώ? "δεν καταλαβαίνεις?". ναι, κάτι φαντάζομαι μα δεν θέλω να το πιστέψω. "έλα θα περάσουμε ωραία". να περάσετε, απάντησα. καλό βράδυ και καλή διασκέδαση. μπανγκ η πόρτα πίσω μου.




δυόμιση μήνες μετά, και αφού είχαν εκτυλιχθεί πολλά μεταξύ μας (χωρίς τον δεύτερο γιώργο εννοείται), παίρνω το εξής sms. "σ' έχω ερωτευτεί.πρώτη φορά στη ζωή μου. θα σε δω το βράδυ, βαλεντίνε.φιλιά"

Τώρα, φαντάσου, εγώ 16,5-17 κι αυτός 19. και κανείς να μην το ξέρει. και η χαρά να έχει μεταφραστεί σε αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο μα να μην μπορώ να την μοιραστώ (την χαρά) με κανέναν και να μην μπορώ να την εξηγήσω (την αδιαφορία) σε κανέναν.

well, αυτό δεν κράτησε για πολύ. η μαρίνα το έμαθε σε μία ώρα γυμναστικής. και από τότε είναι genuine support παντός καιρού.


και η χαρά δεν κράτησε πολύ όμως. μάρτιος απρίλιος ήταν όταν μου είπε να βγούμε. είχαμε να βγούμε κανα διβδόμαδο, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, μα ποτέ δεν φανταζόμουν τι θα επακολουθούσε.

πήγαμε στο mood. τα λόγια του ήταν μέσες άκρες τα εξής:
"θέλω να μου δώσεις χρήματα, γτ αλλιώς θα το μάθουν οι γονείς σου. ξέρω που μένεις, ξέρω το σταθερό σου, ξέρω επώνυμο και όνομα. θα τα πούμε σε δύο τρεις μέρες."


έκλεψα 150 ευρώ από το πορτοφόλι των γονιών μου. και την επόμενη μέρα του τα πήγα. μου είπε ότι δεν είναι αρκετά. του΄είπα να παέι στο διάολο και συμπλήρωσα:
χέστηκα για τα χρήματα. αυτό που μου έκανες είναι τρομακτικό. ήμουν ερωτευμένος μαζί σου, ακόμα είμαι και αυτός είναι ο λόγος που στα δίνω. δεν ξέρω τι τα θες και τι πρόβλημα υπάρχει (αν υπάρχει). πάρτα και μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις.



....


τραγικά,

ο γιώργος μέχρι στιγμής είναι ο μοναδικός μου έρωτας που είχε ανταπόκριση.

τρεις τέσσερις άλλοι, ήταν απελπιστικά str8 για τα γούστα μου, ή καλύτερα εγώ ήμουν απελπιστικά gay για τα δικά του.




ο πρώτος, ο κώστας, συνέβη στην ηλικία των 12-15. κολλητός, ακραία κολλητός θα έλεγα.
μία μέρα ήρθε και μου είπε ότι δεν ήθελε να με ξαναδει. ποτέ δεν έμαθα το λόγο. αν και υποπεύτομαι το προφανές.

ο δεύτερος ο χρήστος συνέβη στο γυμνάσιο. σου έχω μιλήσει σχετικά για τον τωρινό κολλητό μου.

ο τρίτος ήταν ο γιάννης, πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο.

συζητήσεις για σινεμά,θέατρο, λογοτεχνία, ιατρική, φιλοσοφία, ταινίες σπίτι μου, ταινίες σπίτι του, ταινίες στο σινεμά, κιθάρα σπίτι του,μουσική σπίτι μου, μουσική σπίτι του, κρασιά στον τρίτο όροφο του νεοκλασσικού, κρασιά παντού, και ενδιαφέρον. πολύ ρε γμτ ενδιαφέρον και από τα δύο μέρη.



το καλοκαίρι στη ρόδο είχαμε πάει όλο το gang από τη σχολή.
μην ξεχάσω να σου πω.
εκείνη την περίοδο έπινα τουλάχιστον 7-8 μπύρες την ημέρα, ή ένα μπουκάλι βοτκα, ή 1-2 μπουκάλια κρασί την ημέρα. είχα φτάσει στο αμήν των αντοχών μου, με ένα διαρκές ερώτημα στο μυαλό. είναι ή όχι? η καλύτερα, να του το πω ή όχι?

εκείνο το βράδυ βγαίνοντας από την τουαλέτα, ο επόμενος που περίμενε απέξω ήταν ο μαρκουλάκης. έπαιζε φαίδρα στο παλιό κάστρο την επόμενη.

εκείνο το βράδυ του το είπα.
νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος μαζί σου. καθόταν απέναντι όταν το πήρε το sms. τον είδα να το διαβάζει. σηκώθηκε, είπε σε έναν κοινό φίλο να τον ακολουθήσει και δεν τον ξαναείδα εκείνο το βράδυ. για 8 μήνες από εκείνη τη μέρα, δεν μου μίλησε ούτε με ξανακοίταξε.

το μόνο που μου έστειλε ήταν ένα μήνυμα, πάλι εκείνο το βράδυ.

"έπαιξες παραβαίνοντας τους όρους του παιχνιδιού. για την ακρίβεια αμφιβάλλω αν και πόσο έπαιξες το αυτονόητο παιχνίδι, αυτό που προσποιούσουν ότι παίζεις. ανοησία,ε? ή έλλειψη πολιτισμού. διαλέγεις και παίρνεις. εγώ διαλέγω το δεύτερο. οπότε δεν μπορείς να τον επικαλείσαι πλέον. γραμμένο τον είχες. και δεν μπορείς να έχεις την α΄φέλεια ότι έχω τη διάθεση να σου τον διδάξω, ενώ τόσο καιρό τον προσέβαλες εν πλήρει συνειδήσει σου. Μην κουραστείς να βρεις απάντηση. δεν υπάρχει και το ξέρεις. όταν θα ξεχειλίσω από μεγαλοψυχία, θα δεχτώ να μιλήσουμε. έχω δρόμο ακόμα."

εγώ απάντησα: με δύο λάμδα το προσέβαλλες. καλό δρόμο.

............


ανάμεσα σ'αυτά τα δράματα και τα θεάματα, τα τραύματα είχαν μείνει, και πήραν χρόνια να επουλωθούν.

εγώ κλεισμένος σε μία φούσκα και με άλλα προβλήματα στο κεφάλι, όπως αρρώστιες, θανάτους και το μπαμπά, απέφευγα το οτιδήποτε. πέρασα φάσεις που έκανα τρελλά πράγματα, με την κυριολεκτική έννοια της λέξεως, πέρασα φάσεις που τώρα δεν θέλω καν να θυμάμαι. μα το κυριότερο, δεν έζησα όπως έπρεπε. και έτσι νόμιζα ότι με προστάτευα.

για τα ερωτικά αυτή η φούσκα αυτοπροστασίας δεν επέτρεπε καμία διάθεση.

Καμία φάση το καλοκαίρι στις σποράδες, καμία φάση όταν έφευγα εξωτερικό μόνος τα άλλα καλοκαίρια κι αυτό όλο κι όλο ήταν η (μετα)εφηβεία μου.

εγώ εγώ εγώ. μόνος μόνος μόνος.

η μόνη φάση που μπορεί να χαρακτηριστεί ως βγαίνω λίγο από το καβούκι μου, είναι το καλοκαίρι του δεύτερου έτους ελλάδα, λίγο πριν φύγω για αγγλία.
ο γιώργος (ξανά το ίδιο όνομα) τραγουδιστής, εγώ καυλωμένος και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί αυτό το σμίξιμο δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων. σμίξιμο, that is , χωρίς το κερασάκι του σεξ, μα με την υπόλοιπη τούρτα φαγωμένη πολλές φορές. (fact που ισχύει μέχρι σήμερα).



η αγγλία με άλλαξε. διόρθωση, άλλαξα στην αγγλία. διόρθωση, δεν άλλαξα, δεν με άλλαξε, απλά άλλαξε το surrounding περιβάλλον.





έφαγα φρίκη στα 21st γενέθλια μου πέρσυ τον οκτώβριο. καλά, έφτασες 21 κι ακόμα τίποτα. άσχετος (χωρίς σχέση), αγάμητος (self-explnatory) και κατα συνέπεια αδιάβαστος και θλιβερά μετεξεταστέος (στα ζητήματα της καρδιάς).

...........



το ξέρουν πολλά άτομα πλέον. ζω και κινούμαι ανάμεσα σε φίλους που το ξέρουν και το συζητάμε χωρίς χαμήλωμα της φωνής.
δεν είμαι ακόμα έτοιμος για πλήρες outing. όταν σου έγραψα πριν από κάποια posts (7 λογικές απαντήσεις) ότι η ντουλάπα πήγε περίπατο, ότι την κατέστρεψα μια για πάντα, εννούσα στο μικρόκοσμό μου.

όμως, μέσα σ'αυτό το περιβάλλον (και μάλλον εξαιτίας αυτού του περιβάλλοντος) πήγα πρώτη φορά σε gay club. πήγα πρώτη φορά στο university gay night. έκανα κάτι πρώτη φορά με άγγλο. φιλήθηκα πρώτη φορά έξω από τη φούσκα του ιδιωτικού χώρου. φιλήθηκα σε κεντρικό δρόμο, φιλήθηκα σε σταθμό τραμ και τραίνου.

χε!
το περίβλημα έφυγε, μα κάποια πράγματα μένουν μέσα μου τα ίδια.


χτες το πρωί ξύπνησα από τον ήχο ενός μηνύματος του jonathon. περίμενα να μου πει ότι θέλει να βρεθούμε ξανά όπως είχαμε κανονίσει το σάββατο.


το sms ήταν το ακόλουθο:

hey, thanks for the message, and sorry for the delayed answer. i know its a lousey thing to say/do but over the weekend, my mate and I discovered we both feel the same way about each other.Im probably a fool, but im gonna go for it. I hope i do not come across as too much of a dick. Certainly, to u, a person who has treated me as decently as you have.

εγώ απάντησα (κανά δίωρο αργότερα)

hey, no probs for the late reply. thanks for being sincere and for texting back. i really liked you, but i guess some things are not meant to be mutual. hope everything goes well with your mate, cos u r worth it. thats all from me. bye.


εκτίμησα indeed την ειλικρίνεια του. τουλάχιστον ο προηγούμενος (σου θυμίζω ο jay αν σε ενδιαφέρει) δεν είχε στείλει πίσω.

_______________________________________



και μετά από όλα αυτά τα scattered thoughts,

o λόγος που κάθησα να γράψω αυτό το post.

εδώ και καιρό σκεφτόμουν αυτά που ένιωθα. σκεφτόμουν αν με τον jonathon θα πρέπει να αφεθώ ή να είμαι κάπως πιο μαζεμένος στα συναισθήματα μου.

γτ αυτό που μου άρεσε στον jonathon είναι που με έκανε να νιώσω 12 (πρόσεξε...όχι να ξανανιώσω, μα να νιώσω).

12, όχι απαραίτητα στο τομέα της ελαφρότητας του συναισθήματος, μα σαυτόν της πρακτικής του προσσέγισης.

ποτέ μετά τον πρώτο γιώργο, δεν έχω βγει στη ζωή μου ραντεβού. ποτέ δεν φλερτάρησα παιδιαρίστικα, ποτέ δεν με φλέρταραν με τον ίδιο τρόπο. αθώα ή τουλάχιστον με μία πολύ νεανική προστυχιά. και μ'αυτό εννοώ, αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να βουτάς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι απο αμηχανία, έχνοτας όμως στο πρόσωπο σου ένα χαμόγελο από το ένα αυτί ως το άλλο.

αυτά μέχρι τώρα. γτ αυτές οι 3-4 φορές που βγήκα με τον jonathon είχαν αυτόν τον χαρακτήρα της αρνημένης μου εφηβείας.
το σεξ, με την ευροία έννοια δεν ήταν ποτέ προαπαιτούμενο, ούτε και στο πίσω μέρος οτυ μυαλού. αυτό που συνέβαινε ήταν το απλό occurence δύο ανθρώπων που γνωρίζονταν καλύτερα. και που όταν κατέληγαν στο κρεββάτι, κοιμόντουσαν μαζί με φιλιά και αγκαλιές και ημίωρες διακοπές, και ξαναξυπνήματα και φιλιά ξανά κοκ.




dont get me wrong. δεν εννοώ ότι είμαι ένας αθεράπευτος ρομαντικός.
καθόλου μην σου περάσει αυτή η ιδέα από το μυαλό. απλά μου λείπει αυτό που δεν έζησα.

όταν οι άλλοι το περνούσαν, εγώ περνούσα άλλα. άλλα που έχουν περάσει εκατομμύρια άλλα παιδιά στον κόσμο, μα που δυστυχώς αποτελούν μειοψηφία.
η κλισέ περιγραφή είναι ότι έγινα πιο ώριμος σε κάποιους τομείς, μα έμεινα ανώριμος σε άλλους. πάντα σε σχέση με το mainstream.
η πιο προσωπική περιγραφή είναι ότι αλλού έχασα κι αλλού κέρδισα και ήρθε η ώρα να βρεθεί αυτή η γαμημένη ισορροπία. τo just equilibrium.

έτσι και τώρα. έπιασα τον εαυτό μου να δρα σαν 12χρονο. και έπιασα και τον εαυτό μου να σκέφτεται σαν 21. να δωθώ ή όχι? να δώσω ή όχι? να χαρώ ή όχι? (ή μάλλον επειδή δεν κινούμαστε σε άξονα μαύρου άσπρού, μα είμαστε καταδικασμένοι στο ατέλειωτο continuum των γκρίζων, πόσο να χαρώ και πόσο όχι.)



ξέρω ότι μπορεί να σε έχω μπερδέψει. κι εγώ μπερδεμένος είμαι. όχι για αυτό που έγινε. εξάλλου η καρδιά πολλές φορές δεν μπορεί να συγκρατηθεί.





είμαι μπερδεμένος για το πως βλέπω την αγάπη.
ή μάλλον με τη ηλικία βλέπω την αγάπη.
ή μάλλον με τι ηλικία ζω την αγάπω όταν αυτή έρχεται.

ή μάλλον με τί ηλικία θα ήθελα να τη ζω.


και επειδή οι ετικέτες δεν είναι must αυτή τη σεζόν, ξέρω πως ο χαρακτήρας μας είναι απελπιστικά multilayered. όλοι μας περικλείουμε ένα παιδί κι έναν ενήλικα. οπότε μην μπεις στη διαδικασία να μου πεις να είμαι απλά ο εαυτός μου.

ο εαυτός μου είμαι. και μάλιστα μια πολύ αισίοδοξη, μία ανέλπιστα αισιόδοξη μορφή εαυτού. παρα τα όσα λίγα ή πολλά έχουν συμβεί μέχρι σήμερα.

αλλά δεν μπορώ να ξεριζώσω δύο άλλα άκρα ηλικιακά που παρασιτούν κι αυτά μέσα μου.

αυτά που δεν υπάρχουν στους περισσότερους.

δλδ ενός εμβρύου in emοτional terms και ενός μαραμένου καχύποπτου 40χρονου.

και ρε γμτ, δεν έπρεπε να υπάρχουν αυτά τα δύο μέσα μου..

________________________________

ps.1. δεν τα γράφω όλα αυτά επειδή ο jonathon έκανε κούκου. θα τα έγραφα ούτως ή άλλως. jonathons θα βρεθούν ελπίζω πολλοί από εδώ και πέρα. εγώ φοβάμαι μην μείνω ίδιος.
ps.2. ξαναδιάβασα το post. έίναι replete with incosistency. θα το αφήσω έτσι. έτσι το έγραψα.

ps.3. φιλιά. και ειλικρινα τώρα, έχω χαμόγελο στα χείλη. μην πτοείσαι από την μουσική και το background..

Labels:

y#25: αυτοκαταστροφή

(το παρόν ποστ ανήκει στη κατηγορία εκείνη των posts τα οποία μόλις βλέπεις στο μέλλον, είτε σου προκαλούν γέλιο (άντε, ένα μειδίαμα βρε παιδί μου), ή έντονη απογοήτευση..)

αύριο το πρωί έχω το δεύτερο μου exam. είναι πάνω στα contemporary international affairs. δεν μπορώ να πω ότι έχω κάνει ιδιαίτερο διάβασμα, δεν νιώθω καθόλου προετοιμασμένος και ειλικρίνα μία ταχυπαλμία την έχω.

ενώ λοιπόν θα έπρεπε αυτήν τη στιγμή να κάθομαι και να ξεκωλιάζομαι στο revision, εγώ αποφάσισα να γράψω τπ παρόν. ο λόγος? θέλω να καταγγείλω τον εαυτό μου. από ΄μούλικο ακόμα ποτέδεν έμαθα να πειθαρχώ στο χρόνο και στις απαιτήσεις πριν από εξετάσεις. πάντα την τελευταία στιγμή, αλλά παράξενα και πάντα επιτυχημένα (εκτός από ένα case μόνο).

είμαι στην ίδια κατάσταση αυτή τη στιγμή. με μισώ που δεν έχω κάνει διάβασμα, ξέρω ότι θα με μισήσω πολύ περισσότερο σε λίγο όταν οι ώρες θα αρχίσουν να λιγοστεύουν δραματικά και όμως επιλέγω αυτοκαστροφικά να μην πειθαρχώ. και λέω αυτοκαστροφικά για δύο λόγους:

1ον) γτ μισώ το στρες σε υπέρτατο βαθμό. και θα νιώσω πολύ από αυτό οσονούπω.
2ον) γτ η φιλο΄δοξία (που σε ένα βαθμό 99% βασίζεται στην μέχρι τώρα μου performance) είναι να το πάρω το first στο exam.

για να δούμε. αύριο μετά το exam, όταν θα το ξαναδιαβάζω, θα κλαίω ή θα γελάω.

ps.1. η φωτό είναι άσχετη. μου άρεσε. την έβαλα.

y#24: ερωτική επιθυμία

Την προηγουμένη τετάρτη είχα κλείσει ραντεβού να κλείσω τα εισητήρια μου, να πληρώσω(βασικό)και εν γένει να πάρω όλες τις γενικές λεπτομέρειες για το ταξίδι.

ήξερα ότι θα με έβγαζε εκτός πορείας το όλο θέμα.

όλα αυτά που φαντάζεσαι, περιμένεις ή και ελπίζεις ότι θα συμβούν. όλα αυτά που θα ακούσεις, θα γευτείς, θα μυρίσεις μα πάνω από ολα θα δεις. όλα αυτά και άκόμα παραπάνω.

το ταξίδι θα κρατήσει 29 μέρες. ίσως και 30 αν καταφέρω να πάρω μία βραδινή πτήση αντί για την πρωινή που μου έχουν κλείσει.

θέλω να πάω. θέλω να πάθω. θέλω να μάθω. μα πάνω από όλα θέλω να το ζήσω to its full extent. τώρα που έχω τη δυνατότητα. τώρα που μπορώ να είμαι ευγνώμων που μπορώ.


ps.1. το δρομολόγιο περιλαμβάνει 4 χώρες. thailand, laos, vietnam, cambodia.


ps.2. την πρώτη φόρά που την είδα , είπα στον εαυτό μοϋ:
κάποια μέρα θα πας στο angkor wat. θα βάλεις το χέρι σου στη μικρή εκείνη εσοχή στον τοίχο.
η μέρα αυτή έίναι η 27η ιουνίου..

y#23: πέμπτη

αυτήν την πέμπτη είναι το πρώτο μου exam για αυτό το semester.

αυτό που μισώ σε τέτοιες περιόδους είναι ότι δεν μπορώ να ονειρευτώ.
ή better το μόνο που μπορώ να δω είναι εφιάλτες. από μικρός πάντα πριν από εξετάσεις.

κι όμως, πως τα φέρνει η ζωή, ε?
το άγχος αυτή τη φορά παραμένει το ίδιο, ο πανικός είναι σίγουρο ότι θα έρθει αύριο λόγω της ελλειπόύς προετοιμασίας, μα αύριο το βράδυ ξέρω ότι θα δω ωραίο όνειρο.

αυτό που ζω.

y#22: ώρες

"I remember one morning getting up at dawn, there was such a sense of possibility. You know, that feeling? And I remember thinking to myself: So, this is the beginning of happiness. This is where it starts. And of course there will always be more. It never occurred to me it wasn't the beginning. It was happiness. It was the moment. Right then."

χτες είδαμε τις ώρες μαζί. σήμερα το είδα αναρτημένο στο facebook του.

φιλιά πολλά γαμαααάτε αναγνώστη..

Αύριο θα βγούμε τρίτο ραντεβού.
Το πήρα αρκετά ρομαντικά (με τη μη sexual έννοια του όρου) αυτή τη φορά, αργά και μεθοδικά, χωρίς πολλά πολλά και κυρίως χωρίς ενθουσιασμούς και τα τοιαύτα.

Είχαμε ένα πρόβλημα επικοινωνίας όλη την εβδομάδα. Έστελνα και έστελνε μετά από ώρες ή δεν έστελνε καθόλου και i got to thinking (αλά S.A.T.C.) γτ ο χρόνος εμπεριέχει τόση φθορά μέσα του.

δεν έχει σημασία αν αυτό που προσμένεις, καρτερείς ή αν τέλει παθαίνεις είναι κάτι θετικό ή αρνητικό. Ό,τι και να είναι, ο χρόνος θα σε αναγκάσει να αντιληφθεις την εξουσία του. sooner or later.

(+)
Μπορεί εσύ να μην το παρεις χαμπάρι πως περνάει όταν είσαι σε ΄φάση εκστατική

Μα μετά, όταν θα περιμένεις δευτερόλεπτο με το δευτερόλεπτο να ακούσεις τον philip glass του ringtone, believe me, θα τον αισθανθείς στην πέτσα σου.

και πολυ πιο βαθιά από αυτήν. μέχρι εκεί, μέσα, στις δύο κοιλίες και τους δύο κόλπους.

(-)
Αντίστροφα, όταν το αρνητικό θα σου χτυπήσει την πόρτα, ο χρόνος θα θες να κυλάει πολύ πιο αργά προσμένοντας το αναπόφευκτο. Μπορεί μάλιστα και να πετύχεις να τον κάνει να φαίνεται ότι κυλά τόσο αργά όσο θες.

Φουκαρά.

Κάποτε το πλήρωμα θα έρθει και θα αντιληφθείς το πόσο απελπιστικά λίγος ήταν τελικά.

______

Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν έχει σημασία αν εμείς, ασυναίσθητα ή μη, επιμηκήνουμε ή όχι το χρόνο. Σαν καλή πουτάνα που είναι αυτός, θα μας την φέρει ο μπαγάσας.


ps.1. dont get me wrong, δεν έχω κάτι, είμαι πολύ χαρούμενος. Απλά μου γεννήθηκε η ανάγκη να το γράψω αυτό το ποστ. Έτσι απλά.
ps.2. αλλά δεν περνάνε κι αυτές οι ώρες μέχρι αύριο που θα τον ξαναγευτώ.

ps.3. boy, για explain στο mcc αυτό για το θέμα που έχουμε. Θα το εκτιμούσα πολύ.

Βγήκαμε τη δευτέρα.
Αυτός επέλεξε ταινία γτ εγώ ως κύριος τον άφησα να επιλέξει.
Από το farrago thriller, action και λοιπών ταινιών και λόγω της παντελούς απουσίας κάποιας κλασσικά ρομαντικής chick flick πήγαμε και είδαμε το alpha dog, την καινούρια ταινία του nick cassavetes.
η ταινία ήταν αρκετά καλή (παρά τις όποιες μου ενστάσεις για το editing), τα θέματα που άγγιζε ήταν πολύ ενδιαφέροντα και η sharon stone αν και δευτερεύων χαρακτήρας, κατάφερε να δώσει μία ερμηνεία που αξίζει (αν και είναι λίγο συναισθηματικά εκβιαστική).

έκανα κίνηση και του κράτησα το χέρι σε μία μισοάδεια αίθουσα, φιληθήκαμε χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος, και που και που γυρνούσαμε ο ένας στον άλλον με αυτά τα ωραία, ημίκρυφα και implying χαμόγελα.

σπίτι μου δεν μπορούσε να έρθει γτ δούλευε την επόμενη μέρα στις 7 το πρωί. Επειδή δε μένει μέσα στην πόλη, έπρεπε να πάρει το τραίνο και να γυρίσει σπίτι νωρίς.

Τον περπάτησα ως το σταθμό. Χαζολογήσαμε, με ξαναφίλησε ή μάλλον εγώ τον ξαναφίλησα και τον ρώτησα αν ήθελε να ξαναβγούμε. Μου έκανε ένα nod από εδώ(΄ψηλά) μέχρι εκεί (χαμηλά).

πέμπτη ή παρασκευή. δείπνο and all και είμαι well excited αν και κάπως nervous. μετά δεν το συζητώ, θα τον αναγκάσω να έρθει από εδώ.


έτσι για να τον φιλήσω όπως θέλω, και όπως θέλει κι αυτός.
x

ps.1. το γράφv ακούγωντας το piano solo του philip glass από το truman show.
ps.2. χεχε!
ps.3. ονειρεύομαι πολύ τελευταία.
ότι ήρθε καλοκαίρι και ότι είμαι χαμένος σto απέραντο τυρκουάζ. των ματιών του, that is.

υ#21, τύχη, η

(γράφω αυτό το πoστ, ακούγωντας τον άδωνι της πρωτοψάλτη...έτσι για να σε βάλω στο κλίμα- αν το έχεις βάλτο- που σιγά μην τo έχεiς, είναι τόσο παλιό όσο λίγο περισσότερο από το μiσό μου εγώ)

χεχε..

ξέρeις τi λένε, ε?

περiμένεις, περiμένεις, περiμένεις κι όταν τύχεi κάτi, δεν πiστεύεiς στην τύχη σου.
(και λες μετά αυτάρεσκα ότι άξιζε την αναμονή)

προηγούμeνη παρασκeυή.

εγώ και ένας φίλος,σε ένα κλαμπ, με χωρίς προσδοκίες, απλά έχοντας βγει έξω για να περάσουμε καλά.
πολύς κόσμος,
όχι τόσο ώστε να μπουκώσεις,
τόσος ώστε να νιώσεiς όμως χνώτα στο λαiμό σου.

η drag που εκτελεί χρέη dj αποφασiζει να βάλει (αν και το cd jumped) το τραγούδι της μεγάλης βρεττανίας. Μην μπορώντας να αντέξω αυτή τη δοκiμασία, λέω στον james να πάμε να κάτσουμε. δεν έρχεται γιατi θέλει να χορέψει, οπότε παiρνω τα ιμάτιά μου και θρονιάζομαι σε ένα από αυτά τα πανέμορφα μα τρομακτικά άβολα stools που συναντάς σε κλαμπς.

κάπου μέσα στην απελπισία μου για το τι ακούν τα αυτιά μου, τον βλέπω. ωραiος, ψiλός, ξανθούλης, ντuμένος casually και με ένα χαμόγελο αυτόματα ερωτεύσιμο.

κοiτάζω και ω! κοιτάζει κι αυτός πίσω.

ο james αποφασίζει να γυρίσει πίσω γτ βαρέθηκε να λικνίζεται μόνος. του κάνω άμεσα την ερώτηση:
λες να είναι στρειτ?,

"μπορεί, αλλά δεν πιστεύω",

τi λες, μπορώ?,

"υποθέτω πως ναi".


ξανακοιτάζω, ξανακοιτάζει,ξανακοιτάζω, ξανακοiτάζει,ξανακοιτάζω, ξανακοιτάζει, και ξανά και ξανά.

λέω μέσα μου: εiσαι 21, πρέπει να κάνεις κάτi.

την επόμενη φορά που κοιτάζει, δεν στρέφω το βλέμμα, αυτός πάει να γυρίσει το κεφάλι αλλά παραξένως παραμένει, σκάει χαμόγελο, βάζω κι εγώ τη μάσκα της crest και κοιτιώμαστε έτσι για 10''.


κατευθύνομαι προς το dancefloor. έρχεται και αρχίζουμε να χορεύουμε.
εγώ μέσα μου,
τρελλά αγχωμένος αλλά εκεi.

............
.............
............

έχει φτάσει 2αμ. το κλαμπ ψiλοκλείνει.

λέω: αν ήμουν πιο ψηλός, θα μπορούσα να σε φιλήσω τώρα.

" λες ψέματα τώρα, έτσi (sic) ?"

με βλέπεις να λέω?

"οκ, τοτε"

και σκύβει και με φiλάει.
όπως μ'αρέσεi. απλά, λιτά και μεθυστικά.

.............
..........
.........

σήμερα θα πάμε σινεμά.
χτες μιλήσαμε στο msn,
μιλήσαμε για μουσiκη και ταiνίες
μου έστειλε το αγαπημένο του track

04 - a promise to return, από το album του battlestar galactica.

κι εγώ του έστειλα πίσω κάτι, μα αυτό μόνο γι'αυτόν.


φιλιά

ps.1. :)
ps.2. ο ξένοi χαρακτήρες έχουν μπει γτ καταλάθος εiδαν το blog μερικοί άγγλοι και άρχισαν να μεταφράζουν. και δεν γουστάρω και πολύ.

y#παντού και πάντα: μαμά, η

με αγάπη στη μαμά,

το "βαλς των χαμένων ονείρων" του χατζιδάκι
το "βαλς του γάμου" της καραίνδρου
και το βαλς των αναμνήσεων των δικών μας.

αχ, και να μην περνούσε ο καιρός.
αχ, και να μην περνούσες κι εσύ.

φιλιά.

x#28: χτες

χτες βγήκαμε με τα παιδιά γτ ήταν τα γενέθλια της amy. πήγαμε σε ένα μεξικανικο εστιατόριο και μετά σε ένα υβρίδιο club το οποίο έπαιζε άσχετη μουσική.

γύρισα σπίτι αρκετά μεθυσμένος και το πρωί ξύπνησα με απίστευτο πονικέφαλο. εννοείται ότι δεν πήγα στα lectures μου και επίσης εννοείται ότι την ώρα αυτή που γράφω, έχω ακόμα μία ανησυχία στο στομάχι.

ο λόγος για τον οποίον αυτό το post θα είχε κάποια αξία να το διαβάσει κανείς είναι ο εξής:

χτες...κατάλαβα για πρώτη φορά ότι εδώ στην αγγλία έχω κάνει φίλους. τίποτα μεγαλόσχημο, τίποτα τρανταχτό δεν έγινε. απλά συνειγητοποίησα ότι κάποια άτομα (άγγλοι) γουστάρουν να είναι μαζί μου αλλά επίσης δεν μένουν και μόνο σ'αυτό το επίπεδο. εκτιμούν αγαπούν και νοιάζονται.

και γτ το ανακάλυψες αυτό χτες? γτ ευτυχώς έγιναν δύο πράγματα:
1ον, ειπώθηκε από δύο άτομα (κατα τα άλλα λακωνικά με τα συναισθήματά τους) έτσι στο ξεκάρφωτο και κυριότερα σε μία εντελώς sober φάση.
2ον, όταν εγώ ανταπάντησα, το ένα άτομο είπε: "mate, u r def one of my three best friends. i didnt have a clue that this didnt get through".

επειδή δεν θέλω να δώσω την λάθος εικόνα, να πω ότι και βέβαια η φιλία τους είναι κάτι που έχω καταλάβει εδώ και καιρό. δευτερευόντως, δεν χρειάζονται οι λεκτικές επιβεβαιώσεις και οι affirmative δηλώσεις, όταν κάτι το αισθάνεσαι.
Απλά, όταν στο λένε δύο άτομα συναισθηματικά δυσλεκτικά (ή τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση είχες σχηματίσει γι'αυτά) νιώθεις πολύ ωραία.

κι είναι αλήθεια ότι ένιωσα ωραία. ρίζωσα σε μια άλλη χώρα αναπάντεχα και το έδαφος πια με έχει δεχτεί αδιαμαρτήρητα.x

The Photograph That Isn’t as Romantic as You Might Think
"V-J Day, Times Square, 1945", a.k.a. "The Kiss"
Alfred Eisenstaedt, 1945





On August 14, 1945, the news of Japan’s surrender was announced in the United States, signaling the end of World War II. Riotous celebrations erupted in the streets, but perhaps none were more relieved than those in uniform. Although many of them had recently returned from victory in
Europe, they faced the prospect of having to ship out yet again, this time to the bloody Pacific.

Among the overjoyed masses gathered in Times Square that day was one of the most talented photojournalists of the 20th century, a German immigrant named Alfred Eisenstaedt. While snapping pictures of the celebration, he spotted a sailor "running along the street grabbing any and every girl in sight." He later explained that, "whether she was a grandmother, stout, thin, old, didn’t make any difference."

Of course, a photo of the sailor planting a wet one on a senior citizen wouldn’t have made the cover of Life, but when he locked lips with an attractive nurse, the image was circulated in newspapers across the country. Needless to say, "V-J Day" didn’t capture a highly anticipated embrace by long-lost lovers, but it also wasn’t staged, as many critics have claimed. In any case, the image remains an enduring symbol of America’s exuberance at the end of a long struggle.



και η απάντηση του new yorker κάποια χρόνια πριν.



ps.1. το κείμενακι για την πρώτη φωτό έχει αντιγραφεί από την http://www.neatorama.com/2007/01/02/13-photographs-that-changed-the-world/.
ps.2. λατρεύω όταν σύμβολα αποκαθηλώνονται. τώρα αυτό μην το πάρεις απόλυτα, αλλά μία βεβαιότις υπάρχει στο belief μου.
ps.3. x

y#19: η επιστροφή.

επιστρέφω με μία (ή μάλλον μία κάθε τόσο) αλλαγή.
επιστρέφω με ελληνικά και με ιστοριές.
επιστρέφω με διάθεση.

φιλιά



{i'm in a park, under the sun, thinking that there is only one day to go.}



{Im listening nonstop to a choon.
2days to go}



{3 sentences.
essays are finally done.
im twisting in my new shoes.}

3 days to go.

y#18: αναμονή, η

The Waiting Place…

…for people just waiting.
Waiting for a train to go
or a bus to come, or a plane to go
or the mail to come, or the rain to go
or the phone to ring, or the snow to snow
or waiting around for a Yes or a No
or waiting for their hair to grow.
Everyone is just waiting.

Waiting for the fish to bite
or waiting for wind to fly a kite
or waiting around for Friday night
or waiting, perhaps, for their Uncle Jake
or a pot to boil, or a Better Break
or a sting of pearls, or a pair of pants
or a wig with curls, or Another Chance.
Everyone is just waiting.

dr.seuss

x#27: χιπ.

http://www.youtube.com/watch?v=wioa74MsBYA

I know its getting ridiculously repetitive but couldnt resist.mwa.