X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


x#31: χαλάρωσε, θα πάμε άτα τώρα...

θα πάμε βολτούλα σε παλιά και καινούρια ερωτικά. δικά μου.
κάθησε αναπαυτικά.

νομίζω ήρθε η ώρα για μερικά confessions. έτσι για να τα γράψω κάπου, ώστε να μπορώ να τα διαβάζω που και που.

...........

Λοιπόν, αρχίζοντας από την αρχή.
Είμαι 21. λέγε με άμαθο στον έρωτα.


Η πρώτη μου σχέση ήταν όταν εγώ ήμουν πρώτη λυκείου.

έχε υπόψη ότι τότε, η χωρίστρα ήταν ακόμα στην άκρη, τα 20άρια ήταν η εύκολη πραγματικότητα στο σχολείο και το level of geekiness ήταν πολύ επικίνδυνα υψηλό.

Μετά από μία τεράστια αλληλουχία εσωτερικών πάλεων και αυτοαναφορικών συλλογισμών, είχα βρει θυμάμαι το θάρρος να πάω στο stretto, ένα μικρό ήσυχο gay bar (στην αγίας σοφίας νομίζω) όταν κανείς άλλος εκτός από εμένα δεν το ήξερε.

πρέπει να πέρασα από μπροστά καμιά 12 φορές. ακόμα θυμάμαι το cookshop που υπα΄ρχει ακριβώς δίπλα και φυσικά το βαθμό του ποσποιητού ενδιαφέροντος που έδειξα εκείνο το βράδυ για εκείνο το πολύ minimal σκέυος που υπηρχε στην βιτρίνα.

έχοντας αντιληφθεί πόσο γελοίος πρέπει να ήμουν, αποφάσισα να πάω λίγο πιο κάτω από το μαγαζί, σε ένα καρτοτηλέφωνο και να πάρω μία αδερφή ψυχή τηλέφωνο.
θυμάμαι η ερώτηση μου ήταν η εξής: χωρίς να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλω να κάνω, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. να το κάνω ή όχι? το θέλω πολύ μα φοβάμαι πολύ κιόλας.

η μαρίνα ευτυχώς απάντησε καταφατικά.

έχοντας στο μυαλό το ναι που είχε ακουστεί από την άλλη άκρη της γραμμής, μπήκα.

διστακτικά παρήγγειλα, κάθησα σε ένα από τα τραπέζια και αποφάσισα να περιμένω.

τι?

προφανώς, δεν είχε κάποιο σκοπό η όλη επίσκεψη εκτός από το να επιβεβαιώσω το θράσσος μου και να ρουφήξω εικόνες ενός περιβάλλοντος που πάντοτε ήθελα να γνωρίσω, μα ποτε ώς τότε δεν είχα καταφέρει να προσεγγίσω.

Είχε λίγα άτομα μέσα στο μαγαζί, και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως τα περισσότερα ήταν μεγάλης ηλικίας.
καπνίλα και ελαφριά μυρωδία βαριάς κολόνιας.

περιττό να πω ότι όταν μπήκα στο μαγαζί, όλοι γύρισαν να κοιτάξουν. ναι, όχι γτ ήμουν η επιτομή της τελειότητας, μα γτ ήμουν 16 . Και ασυνόδευτο.
Εγώ προφανώς κόμπιασα να κοιτάξω ακόμα και τον barman.

περίμενα στο τραπέζι κανένα τέταρτο. ή μπορεί και λιγότερο, αλλά η αμηχανία του να κάθομαι μόνος σε ένα τραπέζι και να πίνω μόνος ένα ποτό σε ένα μπαρ με χαμηλή μουσική μάλλον μου έκανε το χρονικό διάστημα αν φανεί μεγαλύτερο.

ξαφνικά από το πουθενά (δλδ από τον πάνω όροφο), κατέβηκε ο γιώργος.
ωραίος, μεγαλύτερος, στυλάτος, κοντό μουσάκι και υγρά μάτια. πήγε στο μπάρ και προφανώς ρώτησε κάτι along the lines "ποιο είναι το παιδί κτλ" το barman.

ευγενικά ρώτησε αν μπορούσε να κα΄τσει μαζί μου και εγώ ευγενικά απάντησα ότι περιμένω ένα φίλο αλλά ναι, αν θέλει μπορεί να κάτσει.

κάθησε. και μιλήσαμε.

-"γιώργος"
-william
-"χαίρω πολύ"
-κι εγώ.




μετά από δύο βδομάδες και τρία ραντεβού, αποφάσισα να πάω σπίτι του. πλησίαζαν χριστούγεννα θυμάμαι και είχε κρύο. μπορεί να ήταν και η χρονιά που στη θεσσαλονίκη είχαν κλείσει τα σχολεία, γτ το χιόνι κατέληξε να γίνει το καιρικό status quo. μπορεί, δεν θυμάμαι.

πήγα.

όντας πάνω στον καναπέ, με αυτόν από πάνω μου, ξαφνικά χτύπησε το θυροτηλέφωνο του.
ρωτάω τρομαγμένος ποιος είναι, μου απαντάει "θα δεις". ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται ένα έβερεστ παλικάρι (at least compared to my 170 cm) και με εμφανώς απογοητευμένη φωνή ρωτάω ξανά εμφατικά: ποιος είναι ο φίλος σου? "γιώργος" μου λέει.
και τι κάνει εδώ? "δεν καταλαβαίνεις?". ναι, κάτι φαντάζομαι μα δεν θέλω να το πιστέψω. "έλα θα περάσουμε ωραία". να περάσετε, απάντησα. καλό βράδυ και καλή διασκέδαση. μπανγκ η πόρτα πίσω μου.




δυόμιση μήνες μετά, και αφού είχαν εκτυλιχθεί πολλά μεταξύ μας (χωρίς τον δεύτερο γιώργο εννοείται), παίρνω το εξής sms. "σ' έχω ερωτευτεί.πρώτη φορά στη ζωή μου. θα σε δω το βράδυ, βαλεντίνε.φιλιά"

Τώρα, φαντάσου, εγώ 16,5-17 κι αυτός 19. και κανείς να μην το ξέρει. και η χαρά να έχει μεταφραστεί σε αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο μα να μην μπορώ να την μοιραστώ (την χαρά) με κανέναν και να μην μπορώ να την εξηγήσω (την αδιαφορία) σε κανέναν.

well, αυτό δεν κράτησε για πολύ. η μαρίνα το έμαθε σε μία ώρα γυμναστικής. και από τότε είναι genuine support παντός καιρού.


και η χαρά δεν κράτησε πολύ όμως. μάρτιος απρίλιος ήταν όταν μου είπε να βγούμε. είχαμε να βγούμε κανα διβδόμαδο, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, μα ποτέ δεν φανταζόμουν τι θα επακολουθούσε.

πήγαμε στο mood. τα λόγια του ήταν μέσες άκρες τα εξής:
"θέλω να μου δώσεις χρήματα, γτ αλλιώς θα το μάθουν οι γονείς σου. ξέρω που μένεις, ξέρω το σταθερό σου, ξέρω επώνυμο και όνομα. θα τα πούμε σε δύο τρεις μέρες."


έκλεψα 150 ευρώ από το πορτοφόλι των γονιών μου. και την επόμενη μέρα του τα πήγα. μου είπε ότι δεν είναι αρκετά. του΄είπα να παέι στο διάολο και συμπλήρωσα:
χέστηκα για τα χρήματα. αυτό που μου έκανες είναι τρομακτικό. ήμουν ερωτευμένος μαζί σου, ακόμα είμαι και αυτός είναι ο λόγος που στα δίνω. δεν ξέρω τι τα θες και τι πρόβλημα υπάρχει (αν υπάρχει). πάρτα και μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις.



....


τραγικά,

ο γιώργος μέχρι στιγμής είναι ο μοναδικός μου έρωτας που είχε ανταπόκριση.

τρεις τέσσερις άλλοι, ήταν απελπιστικά str8 για τα γούστα μου, ή καλύτερα εγώ ήμουν απελπιστικά gay για τα δικά του.




ο πρώτος, ο κώστας, συνέβη στην ηλικία των 12-15. κολλητός, ακραία κολλητός θα έλεγα.
μία μέρα ήρθε και μου είπε ότι δεν ήθελε να με ξαναδει. ποτέ δεν έμαθα το λόγο. αν και υποπεύτομαι το προφανές.

ο δεύτερος ο χρήστος συνέβη στο γυμνάσιο. σου έχω μιλήσει σχετικά για τον τωρινό κολλητό μου.

ο τρίτος ήταν ο γιάννης, πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο.

συζητήσεις για σινεμά,θέατρο, λογοτεχνία, ιατρική, φιλοσοφία, ταινίες σπίτι μου, ταινίες σπίτι του, ταινίες στο σινεμά, κιθάρα σπίτι του,μουσική σπίτι μου, μουσική σπίτι του, κρασιά στον τρίτο όροφο του νεοκλασσικού, κρασιά παντού, και ενδιαφέρον. πολύ ρε γμτ ενδιαφέρον και από τα δύο μέρη.



το καλοκαίρι στη ρόδο είχαμε πάει όλο το gang από τη σχολή.
μην ξεχάσω να σου πω.
εκείνη την περίοδο έπινα τουλάχιστον 7-8 μπύρες την ημέρα, ή ένα μπουκάλι βοτκα, ή 1-2 μπουκάλια κρασί την ημέρα. είχα φτάσει στο αμήν των αντοχών μου, με ένα διαρκές ερώτημα στο μυαλό. είναι ή όχι? η καλύτερα, να του το πω ή όχι?

εκείνο το βράδυ βγαίνοντας από την τουαλέτα, ο επόμενος που περίμενε απέξω ήταν ο μαρκουλάκης. έπαιζε φαίδρα στο παλιό κάστρο την επόμενη.

εκείνο το βράδυ του το είπα.
νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος μαζί σου. καθόταν απέναντι όταν το πήρε το sms. τον είδα να το διαβάζει. σηκώθηκε, είπε σε έναν κοινό φίλο να τον ακολουθήσει και δεν τον ξαναείδα εκείνο το βράδυ. για 8 μήνες από εκείνη τη μέρα, δεν μου μίλησε ούτε με ξανακοίταξε.

το μόνο που μου έστειλε ήταν ένα μήνυμα, πάλι εκείνο το βράδυ.

"έπαιξες παραβαίνοντας τους όρους του παιχνιδιού. για την ακρίβεια αμφιβάλλω αν και πόσο έπαιξες το αυτονόητο παιχνίδι, αυτό που προσποιούσουν ότι παίζεις. ανοησία,ε? ή έλλειψη πολιτισμού. διαλέγεις και παίρνεις. εγώ διαλέγω το δεύτερο. οπότε δεν μπορείς να τον επικαλείσαι πλέον. γραμμένο τον είχες. και δεν μπορείς να έχεις την α΄φέλεια ότι έχω τη διάθεση να σου τον διδάξω, ενώ τόσο καιρό τον προσέβαλες εν πλήρει συνειδήσει σου. Μην κουραστείς να βρεις απάντηση. δεν υπάρχει και το ξέρεις. όταν θα ξεχειλίσω από μεγαλοψυχία, θα δεχτώ να μιλήσουμε. έχω δρόμο ακόμα."

εγώ απάντησα: με δύο λάμδα το προσέβαλλες. καλό δρόμο.

............


ανάμεσα σ'αυτά τα δράματα και τα θεάματα, τα τραύματα είχαν μείνει, και πήραν χρόνια να επουλωθούν.

εγώ κλεισμένος σε μία φούσκα και με άλλα προβλήματα στο κεφάλι, όπως αρρώστιες, θανάτους και το μπαμπά, απέφευγα το οτιδήποτε. πέρασα φάσεις που έκανα τρελλά πράγματα, με την κυριολεκτική έννοια της λέξεως, πέρασα φάσεις που τώρα δεν θέλω καν να θυμάμαι. μα το κυριότερο, δεν έζησα όπως έπρεπε. και έτσι νόμιζα ότι με προστάτευα.

για τα ερωτικά αυτή η φούσκα αυτοπροστασίας δεν επέτρεπε καμία διάθεση.

Καμία φάση το καλοκαίρι στις σποράδες, καμία φάση όταν έφευγα εξωτερικό μόνος τα άλλα καλοκαίρια κι αυτό όλο κι όλο ήταν η (μετα)εφηβεία μου.

εγώ εγώ εγώ. μόνος μόνος μόνος.

η μόνη φάση που μπορεί να χαρακτηριστεί ως βγαίνω λίγο από το καβούκι μου, είναι το καλοκαίρι του δεύτερου έτους ελλάδα, λίγο πριν φύγω για αγγλία.
ο γιώργος (ξανά το ίδιο όνομα) τραγουδιστής, εγώ καυλωμένος και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί αυτό το σμίξιμο δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων. σμίξιμο, that is , χωρίς το κερασάκι του σεξ, μα με την υπόλοιπη τούρτα φαγωμένη πολλές φορές. (fact που ισχύει μέχρι σήμερα).



η αγγλία με άλλαξε. διόρθωση, άλλαξα στην αγγλία. διόρθωση, δεν άλλαξα, δεν με άλλαξε, απλά άλλαξε το surrounding περιβάλλον.





έφαγα φρίκη στα 21st γενέθλια μου πέρσυ τον οκτώβριο. καλά, έφτασες 21 κι ακόμα τίποτα. άσχετος (χωρίς σχέση), αγάμητος (self-explnatory) και κατα συνέπεια αδιάβαστος και θλιβερά μετεξεταστέος (στα ζητήματα της καρδιάς).

...........



το ξέρουν πολλά άτομα πλέον. ζω και κινούμαι ανάμεσα σε φίλους που το ξέρουν και το συζητάμε χωρίς χαμήλωμα της φωνής.
δεν είμαι ακόμα έτοιμος για πλήρες outing. όταν σου έγραψα πριν από κάποια posts (7 λογικές απαντήσεις) ότι η ντουλάπα πήγε περίπατο, ότι την κατέστρεψα μια για πάντα, εννούσα στο μικρόκοσμό μου.

όμως, μέσα σ'αυτό το περιβάλλον (και μάλλον εξαιτίας αυτού του περιβάλλοντος) πήγα πρώτη φορά σε gay club. πήγα πρώτη φορά στο university gay night. έκανα κάτι πρώτη φορά με άγγλο. φιλήθηκα πρώτη φορά έξω από τη φούσκα του ιδιωτικού χώρου. φιλήθηκα σε κεντρικό δρόμο, φιλήθηκα σε σταθμό τραμ και τραίνου.

χε!
το περίβλημα έφυγε, μα κάποια πράγματα μένουν μέσα μου τα ίδια.


χτες το πρωί ξύπνησα από τον ήχο ενός μηνύματος του jonathon. περίμενα να μου πει ότι θέλει να βρεθούμε ξανά όπως είχαμε κανονίσει το σάββατο.


το sms ήταν το ακόλουθο:

hey, thanks for the message, and sorry for the delayed answer. i know its a lousey thing to say/do but over the weekend, my mate and I discovered we both feel the same way about each other.Im probably a fool, but im gonna go for it. I hope i do not come across as too much of a dick. Certainly, to u, a person who has treated me as decently as you have.

εγώ απάντησα (κανά δίωρο αργότερα)

hey, no probs for the late reply. thanks for being sincere and for texting back. i really liked you, but i guess some things are not meant to be mutual. hope everything goes well with your mate, cos u r worth it. thats all from me. bye.


εκτίμησα indeed την ειλικρίνεια του. τουλάχιστον ο προηγούμενος (σου θυμίζω ο jay αν σε ενδιαφέρει) δεν είχε στείλει πίσω.

_______________________________________



και μετά από όλα αυτά τα scattered thoughts,

o λόγος που κάθησα να γράψω αυτό το post.

εδώ και καιρό σκεφτόμουν αυτά που ένιωθα. σκεφτόμουν αν με τον jonathon θα πρέπει να αφεθώ ή να είμαι κάπως πιο μαζεμένος στα συναισθήματα μου.

γτ αυτό που μου άρεσε στον jonathon είναι που με έκανε να νιώσω 12 (πρόσεξε...όχι να ξανανιώσω, μα να νιώσω).

12, όχι απαραίτητα στο τομέα της ελαφρότητας του συναισθήματος, μα σαυτόν της πρακτικής του προσσέγισης.

ποτέ μετά τον πρώτο γιώργο, δεν έχω βγει στη ζωή μου ραντεβού. ποτέ δεν φλερτάρησα παιδιαρίστικα, ποτέ δεν με φλέρταραν με τον ίδιο τρόπο. αθώα ή τουλάχιστον με μία πολύ νεανική προστυχιά. και μ'αυτό εννοώ, αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να βουτάς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι απο αμηχανία, έχνοτας όμως στο πρόσωπο σου ένα χαμόγελο από το ένα αυτί ως το άλλο.

αυτά μέχρι τώρα. γτ αυτές οι 3-4 φορές που βγήκα με τον jonathon είχαν αυτόν τον χαρακτήρα της αρνημένης μου εφηβείας.
το σεξ, με την ευροία έννοια δεν ήταν ποτέ προαπαιτούμενο, ούτε και στο πίσω μέρος οτυ μυαλού. αυτό που συνέβαινε ήταν το απλό occurence δύο ανθρώπων που γνωρίζονταν καλύτερα. και που όταν κατέληγαν στο κρεββάτι, κοιμόντουσαν μαζί με φιλιά και αγκαλιές και ημίωρες διακοπές, και ξαναξυπνήματα και φιλιά ξανά κοκ.




dont get me wrong. δεν εννοώ ότι είμαι ένας αθεράπευτος ρομαντικός.
καθόλου μην σου περάσει αυτή η ιδέα από το μυαλό. απλά μου λείπει αυτό που δεν έζησα.

όταν οι άλλοι το περνούσαν, εγώ περνούσα άλλα. άλλα που έχουν περάσει εκατομμύρια άλλα παιδιά στον κόσμο, μα που δυστυχώς αποτελούν μειοψηφία.
η κλισέ περιγραφή είναι ότι έγινα πιο ώριμος σε κάποιους τομείς, μα έμεινα ανώριμος σε άλλους. πάντα σε σχέση με το mainstream.
η πιο προσωπική περιγραφή είναι ότι αλλού έχασα κι αλλού κέρδισα και ήρθε η ώρα να βρεθεί αυτή η γαμημένη ισορροπία. τo just equilibrium.

έτσι και τώρα. έπιασα τον εαυτό μου να δρα σαν 12χρονο. και έπιασα και τον εαυτό μου να σκέφτεται σαν 21. να δωθώ ή όχι? να δώσω ή όχι? να χαρώ ή όχι? (ή μάλλον επειδή δεν κινούμαστε σε άξονα μαύρου άσπρού, μα είμαστε καταδικασμένοι στο ατέλειωτο continuum των γκρίζων, πόσο να χαρώ και πόσο όχι.)



ξέρω ότι μπορεί να σε έχω μπερδέψει. κι εγώ μπερδεμένος είμαι. όχι για αυτό που έγινε. εξάλλου η καρδιά πολλές φορές δεν μπορεί να συγκρατηθεί.





είμαι μπερδεμένος για το πως βλέπω την αγάπη.
ή μάλλον με τη ηλικία βλέπω την αγάπη.
ή μάλλον με τι ηλικία ζω την αγάπω όταν αυτή έρχεται.

ή μάλλον με τί ηλικία θα ήθελα να τη ζω.


και επειδή οι ετικέτες δεν είναι must αυτή τη σεζόν, ξέρω πως ο χαρακτήρας μας είναι απελπιστικά multilayered. όλοι μας περικλείουμε ένα παιδί κι έναν ενήλικα. οπότε μην μπεις στη διαδικασία να μου πεις να είμαι απλά ο εαυτός μου.

ο εαυτός μου είμαι. και μάλιστα μια πολύ αισίοδοξη, μία ανέλπιστα αισιόδοξη μορφή εαυτού. παρα τα όσα λίγα ή πολλά έχουν συμβεί μέχρι σήμερα.

αλλά δεν μπορώ να ξεριζώσω δύο άλλα άκρα ηλικιακά που παρασιτούν κι αυτά μέσα μου.

αυτά που δεν υπάρχουν στους περισσότερους.

δλδ ενός εμβρύου in emοτional terms και ενός μαραμένου καχύποπτου 40χρονου.

και ρε γμτ, δεν έπρεπε να υπάρχουν αυτά τα δύο μέσα μου..

________________________________

ps.1. δεν τα γράφω όλα αυτά επειδή ο jonathon έκανε κούκου. θα τα έγραφα ούτως ή άλλως. jonathons θα βρεθούν ελπίζω πολλοί από εδώ και πέρα. εγώ φοβάμαι μην μείνω ίδιος.
ps.2. ξαναδιάβασα το post. έίναι replete with incosistency. θα το αφήσω έτσι. έτσι το έγραψα.

ps.3. φιλιά. και ειλικρινα τώρα, έχω χαμόγελο στα χείλη. μην πτοείσαι από την μουσική και το background..

Labels:

14 Responses to “x#31: χαλάρωσε, θα πάμε άτα τώρα...”

  1. # Blogger mr. F

    2 simeia.

    1. o erxomos tou filou tou giorgou
    eleeinos na paei sto diaolo

    2. o ekviasmos tou giorgou
    eleeinos na ksanapaei sto diaolo

    arg..an einai dunaton!!!!
    na zitane lefta... arg.ti ftoxompinedes. stin tsepi k stin kardia..ti travikses kai esy.  

  2. # Blogger Κώστας

    Μα κι εσύ στο στρέτο βρήκες να πας; Βέβαια δε ξέρω πώς ήταν παλιά αλλά τώρα είναι ψιλοάθλιο.

    (ξέρω, ψιλοελεεινό το σχόλιο μου, σε ένα τέτοιο κείμενο!)  

  3. # Blogger william

    @ mr. f
    ti perasa, ti perases..
    ti traviksa, ti travikses..
    ki omos ola kala pigan gia sena
    kala tha pane kai gia mena.
    polla filia

    @ kostas
    to stretto epelegi gt itan to monadiko pou iksera. eixa krufakousei mia suzitisi kapoion allon paidion kai sugkratisa to onoma kai to ti einai sto kentro. meta eprepe na to vro monos mou..

    to sxolio einai apolutos ortho.
    an kai exo paei mono sto stretto kai sto bigaroon, mporo na po oti i diafora as poume einai epieikos vast.
    thanks for posting  

  4. # Blogger Lithium

    dn kserw ti na grapsw akrivws....exw anameikta sinaisthimata....katarxin xarika p milises kapws pio ksekathara k pio poli gia sena...kairo to perimena auto

    vlepw para polla koina me mena....enw olos o kosmos ekane sxeseis k sex egw asxoloumoun me alla pragmata...o erwtas dn ixe xwro sti zwi mou.....alla vlepis pws auto dn ine mono kako....mporei men na exases stigmes tis efiveias kai na anagkastikes na megalwseis pio grigora alla pistevw pws auto an kai sou lipei kai se pligwnei se exei kanei pio dynato k pio etoimo na antimetwpiseis kapies diskoles katastaseis......

    exw pathei shock pragmatika....toses omoiotites....mu to ixes grapsei se ena post palia alla twra katalavenw pragmatika....

    "i eutixia ine auto pou perimenoume na erthei...." prosekse auto ton stixo...exei polli noima.....tha sto evaza olo to tragoudi alla dn thelw na se priksw

    na ksereis pws kaneis dn pai xamenos sauti ti zwi....tha erthi kai sena i stigmi sou....prepi na ise etimos omws na tin zisei sto epakro

    filakia polla....k mia agkalia twra tha itan oti kalytero... :)

    ipomoni william mou.....  

  5. # Blogger Κώστας

    Την επόμενη φορά που θα έρθεις Θεσσαλονίκη ψάξε το allosmondo. Δεν είναι εντελώς γκέι, αλλά έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα!  

  6. # Blogger Mithra Radiant

    χαχαχα ελεεινός ο τύπος με τα λεφτά.

    πρέπει να χέστηκες..

    150 κιόλας λέει...τι κάνεις;έτσι εύκολα βρίσκεις 150;
    χεχε  

  7. # Blogger Mailo®

    Willy, διαβάζοντας μέχρι τελευταίας λέξης το post σου μελαγχόλησα… Δε σε ξέρω προσωπικά όπως φυσικά δεν ξέρω ούτε έναν απ’ τους υπόλοιπους συ-blogg-ίτες μας. Όμως μέσα από τα posts σας (αυτό έγραψα και σε μία άλλη ευγενική ψυχή εδώ μέσα) σας μαθαίνω σιγά σιγά, σας γνωρίζω και σας νιώθω δικούς μου ανθρώπους. Αυτό νιώθω και για σένα.
    Αυτή τη στιγμή το πρώτο που θα ήθελα να κάνω είναι αυτό που και ο φίλος μας ο Lithium πρώτος ανέφερε. Μια σου δώσω μια ζεστή αγκαλία.

    Προσωπικά δεν έχω πάει ποτέ σε gay bar. Οπότε δε ξέρω και τι παίζει εκεί. Ίσως ποτέ να μην είχα το θάρρος να το κάνω ή ακόμη και στη μπερδεμένη εκείνη περίοδο της «συνειδητοποίησης» να σιχαινόμουν οτιδήποτε είχε να κάνει με gay related πράγματα. Φαντάζομαι όμως πως είναι ένας τρόπος να γνωρίσεις κόσμο. Εσένα σου «έτυχε» ο Γιώργος.

    Εκνευρίστηκα τρομερά με τη συμπεριφορά του!
    Έτσι όπως τα περιγράφεις τα πράγματα ότι συνέβησαν μου δημιούργησες μεγάλο θυμό και οργή. Και συγκεκριμένα στο σημείο που σε εκβίασε ζητώντας σου χρήματα. Πραγματικά ήταν για να του σπάσει κάποιος το κεφάλι, το κτήνος. Και στο σημείο αυτό δε σου κρύβω ότι έχω νευριάσει λίγο και με σένα. Βρε Willy… σύνελθε αγόρι μου λίγο. Για όνομα του Θεού σε ΕΚΒΙΑΣΕ !!! Και μάλιστα εκμεταλλευόμενος κάτι ιερό! Την αγάπη που είχες για εκείνον! Πως μπορείς και λές μετά από κάτι τέτοιο πως ακόμα τον αγαπούσες; Καταλαβαίνω όμως τι εννοείς αλλά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη και αυτό που έκανε ήταν πολύ χοντρό για συγχώρεση. Κάποια πράγματα απλά δεν συγχωρούντε.

    Willy, όπως εσύ, φαντάζομαι έτσι και πολλά παιδιά σαν εσένα, (…γιατί στην ουσία 16-χρονών είστε παιδιά – αν όχι μωρά – ακόμα…) ψάχνουν να ερωτευθούν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Είναι μια δύσκολη ηλικία με πολλές εσωτερικές συγκρούσεις, συγκρούσεις με τους γονείς, με άγχη, αγωνίες, φόβους, αβεβαιότητα, με έντονη την ανάγκη της αποδοχής. Στη προσπάθεια, εύκολα γίνεσαι θύμα της ίδιας σου αυτής ανάγκης. Δεν βλέπεις ξεκάθαρα ή κάνεις τα στραβά μάτια. Τα σημάδια όμως πάντα υπάρχουν. Από την άλλη μεριά δε μπορώ να καταλάβω με τι περίσσια αναισθησία και κυνισμό και απανθρωπιά κάποια άτομα σαν το Γιώργο, το κάθε Γιώργο, μπορούν να κάνουν τέτοια πράγματα. Το πολύ νεαρό της ηλικίας και γι’ αυτόν δεν τον δικαιολογεί για ότι έκανε.

    Δεν θέλω ν’ αρχίσω συμβουλές κλπ. Δεν είμαι θεός για να έχω το αλάθητο ούτε κριτής κανενός. Καλά έκανες ότι έκανες. Το έκανες επειδή το γούσταρες, τελεία και παύλα. Φυσικά λούζεσαι και τις συνέπειες και μαθαίνεις από αυτές.

    Όσο για τον έρωτα, την ιδανική αγάπη κλπ, αν είναι να σου χτυπήσει τη πόρτα θα το κάνει. Αυτό που θέλω να πώ είναι πως δεν χρειάζονται βιασύνες. Δε ξέρω κατά πόσο αξίζει ο πόνος που πέρασες ή περνάς ακόμη.

    Τέλος μου θύμισες πολλές όμορφες στιγμές με μια εικόνα που περιέγραψες με την εξής φράση που με ξετρέλανε:
    «…αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να βουτάς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι απο αμηχανία, έχοντας όμως στο πρόσωπο σου ένα χαμόγελο από το ένα αυτί ως το άλλο.»

    Σου εύχομαι σύντομα να το ξανανιώσεις!  

  8. # Blogger Mailo®

    Συγνώμη για το τεράστιο comment. Δε θα επαναληφθεί!  

  9. # Blogger Apsoy

    Δε θα κολλήσω σε συγκεκριμένα γενονότα...τραγικά ή μη...!
    Δε μπορώ! Δεν έχω την επιλογή...!!!

    Θα εστιάσω στα συναισθήματα που μου έβγαλε το κείμενο σου! Και αυτά πάλι, ίσως με λίγη λογοκρισία...
    Αποκαλύφθηκες... γδύθηκες... και δεν έχω προλάβει να σε "γνωρίσω" από τα κείμενα σου για να σου απαντήσω όπως θα ήθελα...
    Σα να κρυφάκουσα την ιστορία σου και να βούρκωσα στο δίπλα τραπέζι, παριστάνοντας ταυτόχρονα πως διαβάζω εφημερίδα...!!!
    Ασυναρτησίες;
    Τεσπά!
    "Γιατί να βούρκωσα;"
    Όχι για τα 150 ευρώ, ούτε για τους Γιώργηδες...
    Αλλά για το ηλικιακό χάσμα... Γι' αυτή την αλλόκοτη διαφορά που "παίζει" με τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις και αποσυντονίζει!
    Για το "ένιωσα 12, όχι ξαναένιωσα 12"... για το "δεν έζησα όπως έπρεπε και νόμιζα πως με προστάτευα..."
    Για το ένα, το άλλο...

    Γενικά...
    τώρα, τι σου λέω κι εσένα...

    Δεν ξέρω τι να ευχηθώ...
    ...
    Ιδανική η μουσική...!!!  

  10. # Blogger Phoebus

    My dear William,

    Μου είχες δώσει μια ασαφή και συγκεχυμένη εικόνα για το τι συνέβη στα 12-21, αλλά δεν περίμενα να τα διαβάσω όλα αυτά.

    Σου ζητώ συγνώμη αν –εν μέρει- συμμετείχα στο να «αφεθείς στην αγκαλιά του Jonathan», αλλά να θυμάσαι πάντα αυτό που σου είχα πει εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο: «είναι καλύτερα να μετανιώνεις για όσα έχεις κάνει, πάρα να μετανιώνεις για όσα δεν έχεις κάνει».

    Και αυτό σαν σχόλιο σου το γράφω για όλο το post και όχι μόνο για το περιστατικό του Jonathan.

    Ίσως να έχασες κάποια πραγματάκια, σημαντικά ή όχι από την εφηβεία σου, αλλά έχεις τους φίλους σου (well, excluding the one who made fun via his mobile).

    Άλλωστε όσο έχεις αυτό το χαμόγελο στα χείλη σου, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι όσα άργησαν να έρθουν, θα σου δοθούν. Με τόκο! Just be patient (and I know you are).

    Άφησε με (χωρίς να θέλω να σε κολακεύσω) να σου πω ότι έχεις impressive use of words.

    Αυτά προς το παρών, γλυκέ μου. Τα υπόλοιπα από κοντά…  

  11. # Blogger Lensman

    What a beautiful, beautiful post. Tha sou grapso sta agglika epidi niothw pio aneta. (peritto, tha akoustw ilithia an grapso sta ellinika, epidi den ta ksero toso kala).

    Therefore:

    I am moved by your childish inconsistency, by your feverish romanticism, and your impeccable selection in experience exhibition :) It's actually, the first time I read about something that I have truly felt all my life. At 18 years, I have never felt what 12 year olds feel, similarly to you. I've been burned, and I've burned in turn (I'm no saint).

    The deal is that, I was burned recently, and like you, I don't know how much to allow, how much to give, how much to feel. It's impossible. It's sad. And it does bring me down. Either way, I believe we should all do as we feel. If our instinct is strong enough, we should love enough.

    After all, we only have one life, right? Therefore loving as much as we can is the best gift nature will ever give to us.

    Ekeino to xamogelo, apo to ena afti os to allo, ekeino einai ena apo ta polla results tis agapis.

    Don't be afraid to love, and you'll fly. And you are flying. Yia des se, xamogelas kale. :)  

  12. # Blogger alximist

    kALA POY TON BRIKES TON TYPO? aKOY NA SOY ZHTHSEI LEFTA...AYTO HTAN APO TA EXOFRENIKA, ALLA DYSTIXWS SYMBAINOYN. EGW THA SE SYMBOYLEYA NA MHN XASEIS THN IKANOTHTA NA DINESAI KAI NA ANOIGESAI, GIATI KAPOIA STIGMH KATI THA BREIS, ALLA MHN PERIMENEIS POLLA, GIA NA BREIS KAPOION NA MEINEIS KAIRO, THA PREPEI NA APOKTHSEIS ESY THN ANAGKAIA SYNAISTHIMATIKH WRIMWTHTA PRWTA..
    EXEIS POLY DROMO MPROSTA SOY.
    kOITA PANTA NA MATHAINEIS KAI NA KRINEIS KALYTERA ATOMA KAI KATASTASEIS. KAI OTAN MATHEIS APO TA LATHI SOY, TOTE NA MHN TA EPANALABEIS...
    kALH TYXH  

  13. # Blogger mr. F

    "

    Την επόμενη φορά που θα έρθεις Θεσσαλονίκη ψάξε το allosmondo. Δεν είναι εντελώς γκέι, αλλά έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα! "

    To kserw to magazi pigaina sixna! Einai gay friendly alla den tha to elege kaneis gay. Asxeta pou mia fora piga me str8 parea kai elegan pou mas eferes..ahahaha  

  14. # Blogger Equilibrium

    Σε ανακαλυψα μολις σημερα, σε διαβασα μονορουφι, και ειδικα το συγκεκριμενο ποστ. Ξερω ειναι ισως ατοπο να αφηνω το σχολιο μου τοσο καιρο μετα... μα η βολτα σου με πηγε και μενα μια βολτα, οταν φοιτητης στη θεσ/κη, ανακαλυπτα τον εαυτο μου, εκανα απειρες νυχτερινες βολτες φοβισμενος αλλα και με μια ματαιη ελπιδα μηπως πεσω πανω στον πριγκηπα μου, που μαθαινα κι εγω για το stretto -τλκ ποτε δεν μπηκα μεσα, different ετυχε να παω 1-2φορες με καποιον που εβγαινα.

    Περασες πολλα. Για να γινεις καλυτερος, αυτος δλδ που εισαι τωρα. Δακρυσα, για τα λεφτα που σου ζητησε, για το τριο που κανονισε ερημην σου, για τον ερωτα που σου πουλησε.
    Δακρυσα γιατι οι φρασεις σου "απλά μου λείπει αυτό που δεν έζησα" "ή μάλλον με τί ηλικία θα ήθελα να τη ζω (την αγαπη)" "ο εαυτός μου είμαι. και μάλιστα μια πολύ αισίοδοξη, μία ανέλπιστα αισιόδοξη μορφή εαυτού." "αλλά δεν μπορώ να ξεριζώσω δύο άλλα άκρα ηλικιακά που παρασιτούν κι αυτά μέσα μου.δλδ ενός εμβρύου in emοτional terms και ενός μαραμένου καχύποπτου 40χρονου.και ρε γμτ, δεν έπρεπε να υπάρχουν αυτά τα δύο μέσα μου.." ειναι και δικες μου φρασεις...

    Δεν ειμαι προφητης, ουτε θα σου πω καποιο ευχολογιο...'Η να εισαι ο εαυτος σου, αφου αυτος εισαι. Νομιζω ομως οτι σιγα σιγα το μωρο κι ο μεσηλικας που εχεις μεσα σου θα'ρθουν "ηλικιακα" ποιο κοντα, το ενα θα μεγαλωνει μπροστα στην προσμονη της αγαπης, ο αλλος θα αρχισει και παλι να εμπιστευεται, μεχρισοτου γινουν ενα και το αυτο προσωπο: ΕΣΥ. εσυ νεος γεματος χαρουμενος! Ισως ετσι να'γινε και με μενα, ισως σου μιλω απο τα δικα μου βιωματα λιγο. Αυτα που τα θυμουμαι και ανατριχιαζοντας δακρυζω. Μεχρι τοτε, καλο κουραγιο, κι ο.τι θελησεις να με υπολογιζεις.  

Post a Comment