X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


y#32: la buena educacion



το βρήκα τυχαία και μου θύμισε πάρα πολλά.
το καλό για μένα είναι ότι όλες αυτές οι καταστάσεις είναι μία μακρινή ανάμνηση.
το κακό για μένα είναι ότι όλες αυτές οι καταστάσεις είναι μία ανάμνηση.


αλλά υποθέτω ότι δεν γεννηθήκαμε όλοι τόσο άπληστοι ώστε να τα θέλουμε όλα δικά μας (μερικοί απλώς έγιναν).

πάντως η ζωή είναι διαφορετική τώρα για μένα.

ζω κάπου που το θέμα αυτό δεν είναι θέμα.

το ξέρουν όλοι
και εδώ στην αγγλία
και εκεί πίσω στην ελλάδα (τουλάχιστον στην ελλάδα οι κάποιοι που θέλω να το ξέρουν), το ξέρει κι η μαμά.

είναι παράξενο να ζεις τη ζωή απλά χωρίς να το σκέφτεσαι. ίσως ο λόγος που σταμάτησα να ανανεώνω αυτό εδώ το ρημαδομπλογκ, ο λόγος που δεν μπήκα ποτέ στο άθλημα του μπλογκινγκ φανατικά, είναι γιατί πραγματικά ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας αυτού ακριβώς του θέματος και όχι της ζωής μου ολόκληρης. κι όταν αυτό το θέμα λύθηκε μέσα μου ως προς την ανάγκη συνεχούς εξομολόγησής του, σταμάτησε και η ανάγκη για συντήρηση του μπλογκ.




διάβαζα μέσα στα χριστούγεννα αφηγήσεις μπλόγκερς με τις πιο σημαντικές τους παρατηρήσεις για το 2007 και είδα ότι κάποιοι από αυτούς ανέφεραν ως σημαντικό το ότι φιλήθηκαν ή έκαναν κάτι δημοσιώς.

Κι αν και στην αρχή ο εγωισμός μου μου επέτρεψε να γελάσω ειρωνικά μπροστά σε τέτοια 'κατορθώματα', ο χρόνος έφερε ένα πιο ψύχραιμο συναίσθημα προσωπικής ευγνωμοσύνης.





για μένα τώρα το να είμαι αδερφάρα του κερατά έχει πάρει τις αληθινές του διαστάσεις.

Ούτε μεγάλο (όπως για κάποιους που το δράμα συντηρεί τη ζωή τους), ούτε ηθελημένα μικρό (όπως για κάποιους που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και δεν ζουν τη ζωή τους όπως θα ήθελαν), το να είναι αυτός που είμαι πήρε εκείνο το φυσιολογικό μέγεθος που ο σεξουαλικός προβληματισμός παίζει στα στρ8 άτομα. αυτόν την σεξουαλικότητας και μόνο.

και για αυτό δεν ήταν μόνο η τύχη που είχα όσον αφορά τους φίλους ή τη μαμά (την απουσία της οποίας πολλοί μπορούν αν επικαλεστούν για τα δικά τους προβλήματα), ή το γεγεονός ότι είχα την οικονομική δυνατότητα να ξεφύγω από το στενό καταπιεστικό ελληνικό περιβάλλον (που και πάλι για πολλούς μπορεί να φαντάζει ως ο μόνος λόγος που είμαι ήρεμος τώρα) που είχαν καταλυτική σημασία. Σίγουρα έπαιξαν ρόλο και αυτά.

Μα στο έχω ξαναπεί. Πάντα κάποιος που θέλει να βρίσκει δικαιολογίες, θα τις βρίσκει.

Στην περίπτωση μου κάποτε βαρέθηκα να το κάνω αυτό και παίζοντας το ρόλο της αθηνάς, κίνησα εγώ τη χείρα.

έφυγα από την ελλάδα, όταν πολλοί θα έμεναν λόγω ασφάλειας, κι όταν γύριζα άρζισα να ζω τη ζωήμου ζωρίς εκπτώσεις' φιλήθηκαόταν και όπου ήθελα να φιληθώ, όταν για τους ίδιους πολλούς αυτό θα έμοιαζε σκέτη ανοησία.
όρισα τη ζωή μου όπως μπορούσα και ήθελα, και η ζωή μετά βρήκε το δρόμο της, εφόσον της είχα αφήσει το περιθώριο να εκφραστεί, και απέκτησε την αληθινή της βάση.


Γιατί ίσως τελικά δεν γεννιόμαστε όλοι τόσο άπληστοι ώστε να τα θέλουμε όλα , αλλά κάποιοι από μας γινόμαστε.