X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


y#37: μία αξέχαστη βραδιά

χτες το βράδυ (βασικά σήμερα τα ξημερώματα) κάτσαμε με τον τζοναθαν και είδαμε τα οσκαρ. ονλαιν βέβαια μετά από κανα δίωρο ψάξιμο για να βρούμε λινκ που να δείχνει το abc7 και μάλιστα λινκ που να δουλεύει και για μακ. αποθαρρυμένοι ότι τελικά ένα λινκ που βρήκαμε έδειχνε μόνο συνεντεύξεις στο κόκκινο χαλί, το αφήσαμε να παίζει καθώς αρχίσαμε να κάνουμε άλλα πράγματα...

όπου τσουπ, ακούω ξαφνικά την τύπισα με την πολύ ξενερουά φωνή να λέει καλως ήρθαμε στην 80η τελετή και λοιπά και κόβω πάραυτα τα χαμουρέματα. κολλάω στην οθόνη, ενώ παράλληλα σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι γτ το λινκ ήταν και σε hd.

τεσπα, πολύ όμορφη τελετή μα για μένα δύο ήταν τα ωραιότερα στιγμιότυπα της βραδιάς...

νούμερο 1: (και κοίτα και το πρόσωπο της κέιτ μπλάνσετ την ώρα της ανακόινωσης)



και νούμερο 2, για αυτήν την καταπληκτική οφ σκριπτ σποντενιους στιγμή που προφανώς κανείς δεν περίμενε. καπιταλισμός με ευαισθησίες:



πολλά φιλιά από ένα κουρασμένο και ξενυχτησμένο παλικάρι

εντάξει το ξέρω ότι είναι στα ισπανικά και ότι ο μέσος έλληνας θα μπορούσαμε να πούμε ότι απέχει από μία καλή γνώση της γλώσσας, αλλά ένα φίλινγκ στο αφήνει, δεν στο αφήνει?





α, δες και αυτήν που κάνει αναφορά στο ζήτημα του γάμου-

y#35: και η εκδίκηση του χρόνου...

να'μαι ξανα λοιπόν θεατής στο ίδιο έργο...

δίνω μάθημα την τετάρτη και όσο διάβασμα και αν έχω κάνει, ο πανικός έχει αρχίσει και εκδηλώνεται...

η απίστευτα κακή ικανότηατ διαχείρισης του χρόνου επίσης επιτείνει αυτόν τον πανικό αφού και πάλι πολλά πράγματα έχουν μείνει για την τελευταία μέρα...

ελπίζω μόνο να μπορέσω να γράψω εξίσου καλά με όλες τις προηγούμενες φορές που έχω βρεθεί σ'αυτήν την πολύ ψυχοφθόρα κατάσταση...


και επιπλέον νιώθω και το παρακάτω...

http://www.greektube.org/content/view/20589/2/


υγ. σου έχω πει ότι μισώ τα exams, ε?

y#34: η εκδίκηση του φακού

Είχα γράψει θαρρώ παλιότερα για αυτήν την φωτογραφία και διαβάζοντας τους times τυχαία βρήκα αυτό το αρθράκι...(διάβασε και το προσωπικό υγ που ακολουθεί)




Which of these men did the photographer think was a hero?



Daniel Finkenlstein
The Times, 01/02/08

This morning is the fortieth anniversary of one of the iconic images of the Vietnam War. It was taken on 1 February 1968, with the Tet offensive in its early stages. It pictures General Nguyan Ngoc Loan executing a Vietcong prisoner.

It is, no question about it, a terrible image.

This morning, with its admirable instinct for a story, the Today programme told the tale of Eddie Adams's photograph and the impact it made.

Sadly Adams is dead, so the programme featured a different, but also distinguished, war photographer Philip Jones Griffiths. And Jones Griffiths described his feelings about the photo and his own decision to track down and photograph the executed man's widow.

Jones Griffiths had strong views on the photo and gave them to us.

He dismissed the idea that the executed man had been a killer saying both that the idea that the man had just killed others was "kind of propaganda" and that "he wouldn't have been much of a Vietcong soldier" if he hadn't tried to kill people. He clearly viewed the photo's power as being its revelation of the evil of the war and America's involvement.

These were interesting, legitimate, opinions. But it is a shame that it wasn't mentioned that they were not remotely the views held by Eddie Adams of his own photo.

Here's what Eddie Adams had to say about General Loan:

The guy was a hero.

And - surely an essential point in any proper discussion of the history of the photograph - here's what he had to say in Time magazine about his photograph:

The general killed the Viet Cong; I killed the general with my camera. Still photographs are the most powerful weapon in the world.

People believe them, but photographs do lie, even without manipulation. They are only half-truths.

What the photograph didn't say was, 'What would you do if you were the general at that time and place on that hot day, and you caught the so-called bad guy after he blew away one, two or three American soldiers?

When Loan died, Adams - who had called him many times to apologise for the damage done to Loan's reputation - sent a bunch of flowers with the inscription:

I'm sorry. There are tears in my eyes.

Adams wished he had never taken the photo, and whether or not he was right about this I think it should have been mentioned this morning, don't you?


υγ εντάξει για αυτό που έλεγα για τον ψωμιάδη έρχεται να ενισχυθεί από αυτό το αρθράκι. δεν μπορεί κανείς τουλάχιστον να τον 'ξεκάνει' με μία σοκαριστική φωτογραφία? κάτι που θα δείχνει την υποκρισία του σε ένα μόνο κλικ του φακού...

Αντιγράφω από την κυριακάτικη ελευθεροτυπία:

«Να έχει άποψη ο "κουνιστός" και να μην έχει ο Αρχιεπίσκοπος;» αναρωτήθηκε on camera ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος από την ώρα που εκοιμήθη ο Χριστόδουλος δεν έκλεισε μάτι, περιφέροντας από καναλίου εις κανάλιον τον πόνο του.

______________

Έχοντας πλήρη συναίσθηση των λόγων μου και του τι (πρέπει να) πρεσβέυει μία δημοκρατία,
έχω μόνο μία ερώτηση να υποβάλλω.

Δεν μπορεί κάποιος από τη συμπρωτεύουσα (my arse) θεσσαλονίκη να:

α) τραβήξει στον αγαπητό νομάρχη μία ωραιότατη μηνυσάρα για δυσφήμιση?

β) να διαμαρτυρηθεί με κάποιον τρόπο βρε αδερφέ?

γ) στη τελική, να πάει και να του χώσει μια σφαλιάρα (που να ακουστεί το φλαπ μέχρι τα κεντρικά των αθηνών), γιατί πολλά μα πάρα πολλά τα έχει πει μέχρι τώρα?

αντιλαμβάνομαι τις νομικές κυρώσεις της τρίτης λύσης, αλλά μόλις διάβασα τι είπε, δεν μπόρεσα και, ως κοινός θνητός, έπαθα μια απίστευτη ταπηροκρανίαση και ακόμα δεν μπορώ να ησυχάσω.

Υπόσχομαι πάντως ότι την επόμενη φορά που θα κατέβω θεσσαλονίκη, θα πάω να τον δω στο γραφείο του με κάποιο από τα παιδιά της σύμπραξης κατά της ομοφυλοφοβίας γιατί δεν πάει άλλο πια.

Όχι ότι θα γίνει τίποτα, αλλά αυτός δεν είναι και σοβαρός λόγος απραξίας...

έτσι δεν είναι, κοιμισμένη γκέι θεσσαλονίκη των blogs?

y#33: η ζωή δεν σταμάτησε εκεί.

"Please respect our need to grieve privately. My heart is broken. I am the mother of the most tender-hearted, high-spirited, beautiful little girl who is the spitting image of her father. All that I can cling to is his presence inside her that reveals itself every day. His family and I watch Matilda as she whispers to trees, hugs animals, and takes steps two at a time, and we know that he is with us still. She will be brought up with the best memories of him."

Michelle Williams on the death of mr. del Mar.