X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


y#44: 24 προς 25 δεκεμβρίου

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις από μία κακή παραμονή χριστουγέννων

Εφυϊα είναι να μπορείς να πεις στοπ σε μία συζήτηση ΚΑΙ να το επιβάλλεις, όταν ξέρεις ότι η μεθυσμένη φίλη σου ομολογουμένως δεν δύναται να έχει πλήρη συναίσθηση του τι λέει.

Κατάκτηση είναι να μπορείς να μην ζητάς τίποτα, μα να μπορείς (έτσι) να ζητάς τα πράγματα που σε ενδιαφέρουν πιο πολύ, χωρίς βέβαια να καταλήγεις εγωιστής.

Υπενθύμιση για την βιολογική σου ηλικία είναι ο απίστευτος ρυθμός με τον οποίον ανεβαίνουν τα θυμώνια από το -76201876 (επίπεδο πραότητας γκουρού) στο 3 (επίπεδο εκνευρισμού εκπεφρασμένο μόνο με ένα "ok, αν έτσι νομίζεις" και ένα μειλήχιο χαμόγελο

Κατάντια είναι να μην έχεις καταφέρει να αντιληφθείς (πλήρως) ότι ό,τι και να είσαι για έναν str8 φίλο, το να έρθει σε gay club δεν είναι διασκέδαση, μα αγγαρεία (την οποία παρεπί πως υποχρεούσαι να την πετύχεις? Με απλή επίκληση στο συναίσθημα τύπου είμαστε φίλοι άρα έλα σε παρακαλώ, ή απλή επίκληση στην κοινή λογική ότι μία φορά κάθε χρόνο δεν θα είναι και το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί)

Συγκρότηση χαρακτήρα είναι η δύναμη να μην ξεσπάσεις, όταν είναι τόσο εύκολο/ελκυστικό/δικαιολογημένο (για σένα) να ξεσπάσεις.

Υγεία σχέσεων είναι να είσαι στην αγγλία, να σου λείπουν οι φίλοι σου στην ελλάδα, στο βαθμό που αντιλαμβάνεσαι ότι όταν γυρίσεις πάλι δεν θα περάσεις καλά.

Υπομονή είναι να μην έχεις διατυπώσει σχεδόν ποτέ κανένα πρόβλημα στους φίλους σου γιατί απλά δεν είχες κανένα πρόβλημα (αλλά εκείνοι αντίστοιχα να έχουν συνέχεια προβλήματα, άγχη, ευαισθησίες, νέα και εξελίξεις), και να διαπιστώνεις ότι τελικά το πρόβλημα που έχεις να διατυπώσεις είναι αυτή η μονομερής διαπίστευση προβλημάτων.

Πρόοδος είναι να νιώθεις (και δυστυχώς να φαίνεται) ότι έχεις ωριμάσει περισσότερο από τους φίλους σου.

Παρ'όλα αυτά, ωριμότητα είναι να μην γράφεις αυτές σου τις σκέψεις σε ένα μπλογκ, αλλά να μπορείς να τις διαχειρίζεσαι στην πραγματική ζωή και να μην αρχίσεις ούτε να πιστεύεις ότι οι άνωθι σκέψεις είναι κάτι παραπάνω από αστειότητες.

____________________

Γαμώτο, έχω πολύ δρόμο ακόμα ως εκεί. Κι όμως θα φροντίσω να το καταδιασκεδάσω ως το τέλος...(μάλλον όχι όπως σήμερα)

"αγαπητέ άγιε βασίλη, θα ήθελα να φτάσω ως το τέλος της τετραετίας.

Μάλιστα.

Ένα ελαφάκι και για τον κωστάκη..."



ps. κρόουλ στο θέμο χθες. λυθήκαμε με την ξαδέλφη για τουλάχιστον 5 λεπτά.



ε, εντάξει, αφού μπήκαμε και στο big picture ώρα να σταματήσω να είμαι το μουνί που χτενίζεται...

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html

x#47: "I don't do losing, ever."




I have just now finished watching Milk.

I didn't cry (no matter how much I want it from time to time, or how much I need it in equal frequency, or how much I force myself to do so, so I can prove that I do have an observable sensitive side, truth remains that I'm a rare crier).

I wasn't blown away by the acting, or the direction, the cinematography, and certainly not the script, despite all those critics saying otherwise.

I didn't even fall in the trap of believing that had this film had been released before prop 8 in California, it would have made a difference.

But,



I admired the difference a person can make, even through the grossly unrealistic and highly biased lens (yes, I can give you that much, bigots) that the film employed. For it was exactly a difference one can make, and not be born with. And, yes, it's not that I wasn't aware of this difference, but every now and then, it's nice to be reminded.

For this, and countless other insignificant reasons, I'd like then to thanks you personally:
Gus and Dustin,
Harris and Sean,
James and Josh,
Alison and Emile (amongst the many).
Good job.

ps. note to self. I won't do losing, ever.

y#43: φωτιά (don't mind the typos...)

Μ'όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα (που μ'έχουν για κάποιο λόγο επηρεάσει ελάχιστα πρέπει να πω, σαν να μιλούν για κάποια άγνωστη ξένη χώρα -ίσως γιατί δεν έχω ζήσει την γενικότερη σαπίλα των τελευταίων μηνών από πρώτο χέρι και άρα δεν καταλαβαίνω και τους πραγματικούς λόγους τηε εξέγερσης-) τούτο εδώ το post είναι μια χοντροειδέστατη (και ίσως απρεπέστατη) ειρωνία.της τύχης.μου.


Μόλις μπήκα στο δωμάτιο μου.

Αλλά ας κάνω ένα rewind. <<

>
Μετά το matrix αποφασίζω σιγά σιγά να την κάνω προς το κρεββατάκι μου, καθότι έχουμε barry buzan αύριο στις 11 και δεν λέει να είμαστε πάλι αργοπορημένοι ή ημιζόμπι από το πολύ χασμουρητό.

Αλλά (και όπως θα έλεγες για ένα παχύσαρκο, αυτό το αλλά πρόκειται για ένα BIG BUT) εκεί που είμαι έτοιμος να πέσω στην αγκαλιά του μόνου άνδρα που με έχει αγκαλιάσει το τελευταίο δενξερωποσογιατιαμαπωθαμιζεριασω-μηνο, δλδ του Μορφέα, χτυπαέι το fire alarm.

Ωραία ως εδώ, το έχουμε ξαναζήσει το σενάριο, λες ωραία, κανά τεστ θα είναι (παρότι τεστ δεν γίνονται στις 3μιση am) αλλά και τεστ να μην είναι βάζω γρήγορα τα απολύτως απαραίτητα στην τσάντα και κινώ προς την πόρτα.

την ανοίγω.

κοιτάω δεξιά, κανείς.

κάνω να κοιτάξω αριστερά και τι βλέπω?

(απαραίτητη παρένθεση. στο νούμερο 6 του ορόφου μου που είναι η ακριβώς διπλανή μου πόρτα στα αρίστερα, μέχρι τώρα νόμιζα ότι κατοικούσε το nickname που έδωσε ο οδυσσέας στον πολύφημο. δεν είχα δει ποτέ κίνηση, δεν είχα ακούσει ποτέ θόρυβο και κυριώς ό,τι leaflet μας είχε δώσει κατά καιρούς η εστία, τα έβλεπα να μένουν ανέπαφα ριγμένα μισά μέσα μισά έξω κάτω από την πόρτα.)

φαντάσου τη στιγμή σαν εκείνες σε μία κλασσική αμερικανιά, όπου ο πρωταγωνιστής -βάλε αργή κίνηση- ξαφνικά βλέπει κάτι τόσο gorgeous που το λιγότερο κάθεται σαν χάνος και κοιτάει ή στην χειρότερη ανοίγει την αφεντομουτσουνάρα του και η κάτω σιαγόνα ακολουθεί την σημερινή πορεία της οικονομίας...

ξανθός, ψηλός, με ωραίο σώμα, με sexy μποξεράκι, να χαμογελάει απορημένος για το τι συμβαίνει. κάνουμε το απαραίτητο chit chat (ξέρεις τι συμβαίνει, όχι, εσύ?, όχι, στ' αλήθεια μένεις εδώ, δεν σε έχω δει? ούτε κι εγώ εσένα), μου ξαναχαμογελάει και ξαναμπαίνει στο δωμάτιο του προφανώς για να πάρει πράγματα.

εγώ κύριος ξεροκαταπίνω και συνεχίζω να βαδίζω προς τα σκαλιά υπό τους ήχους αυτού του πολύ διαπεραστικου και ιδαιτέρως ενοχλητικού fire alarm βεβαιώς βεβαίως.

....

....


τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία. φωτιά δεν υπήρχε, κάποιο πρωτοετάκι undergraduate έσπασε κάτι και μετά από κανά 40λεπτο στο κρύο (να και πρέπει να πω ότι κάποιοι από μάς πη΄γαμα και χαζέψαμε το δέντρο στην trafalgar square) μας άφησαν να ξαναμπούμε μέσα.

τον ξανθό του 6 δεν τον ξαναείδα. στοπ.
μου είπαν οτι κάνει PHD (έξυπνος? τικ!) στοπ.
ξέροντας ότι μου άρεσε, μπορώ να πω με πάσα βεβαιότητα ότι είναι str8. στοπ.
γαμώ το κριτήριο μου. στοπ.
φωτιά (στα μπατζάκια μου). στοπ και over.

y#42: ...και συνεχίζει...

εν μέσω πολλών YAWNS, ο κύκλος συνεχίζεται...
for the gazilionth time, tonight is the matrix time.

y#41:...η συνέχεια





Συνεχίζοντας αυτόν τον κύκλο post (βέβαια this being the second post, δεν είναι ακριβώς κύκλος, ούτε τεταρτημόριο δεν βγαίνει), σήμερα, μετά από μία μακριά ημέρα procrastination είδα το die hard 4.0. Κατωθι παρατίθενται κάποια πρόχειρα συμπεράσματα:

1. Το Die Hard 4.0 δεν είναι μία ταινία που λες ότι είδες σε άλλα άτομα εκτός από:
α. τον Άλεξ
β. τον Άλεξ
γ. άντε να προσθέσω και ένα τρίτο πιο γενικευτικό όρο, aka όποιον υπάρχει σ'αυτην την γης, που είναι/μοιάζει με τον Άλεξ.

2. Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το βήμα και να δώσω συγχαρητήρια στον διευθυντή φωτογραφίας γτ η ταινία πραγματικά βλέπεται. i mean, ορισμένα sequences είναι απρόσμενα jaw-dropping.

3. Συνάγοντας από το 1 και το 2, η ταινία μπορεί να κατηγοριοποιηθεί στην μνήμη μου ευχαρίστως ως guilty pleasure για κάθε τεταρτη ιουλίου που θα βαριέμαι/ θα θέλω να δω λίγο ακόμα αίμα μετα από το 293847897324ο replay της πρωτης σαιζόν του trueblood/ θα είμαι τόσο τόσο καυλωμένος ώστε να θέλω να δω το πρόσωπο του timothy olyphant γτ απλά δεν βρίσκω κάτι καλύτερο τριγύρω μου.

4.(0) είμαι τεχνολογικά illiterate. μάλλον το illiterate δεν είναι καν όρος που συμπηκνώνει το πόσο illiterate είμαι.

αυτά. αύριο πάλι, μέχρι να τελειώσει αυτή η γαμημένη έκθεση, ποιος ξέρει η τύχη σε ποιες μυστηριώδους ταινιακές ατραπούς θα μας φέρει... καλό μου βράδυ.

update: μην μπορώντας (κλασσικά) να κοιμηθώ, τσίμπησα κι ενα dark knight έτσι να κάνω ωραία όνειρα. o tempora o mores...

y#40: αισθήσεις




ξημερώματα κυριακής.

Από το παράθυρό μου, ακούω περιπολικά, πριν απο λίγο ακούστηκε και το big ben, και επίσημη μισημένη μου είναι και αυτός ο εκνευριστικός υπόκωφος θόρυβος της γεννήτριας της εστίας που έρχεται από το υπόγειο. πειράζω τα μαλλιά μου -όπως ξέρω πως δεν πρέπει- και πληκτρολογώ ταυτόχρονα, χωρίς να ξέρω καν γιατί ξανασκέφτηκα να γράψω τώρα/σήμερα στο blog. πίνω λίγο λευκό κρασί μήπως και φιλοτημηθώ και με πάρει ο ύπνος μία πιο λογική ώρα απο χθες (σιγά, σιγά, όλο και καλύτερα). μυρίζω το κρύο που έχει έξω αν και το δωμάτιο μου είναι σαν φούρνος (και το γαμημένο το radiator το χω στο 2 -μόνο-). Είναι ξημερώματα κυριακής και μόλις τελείωσα το blindness του meirelles, πολύ καθυστερημένα, το ξέρω χρίστο (έλα κι εσύ εδώ και τα λέμε...)

σκέφτομαι ποια από τις παραπάνω αισθήσεις θα ήμουν πιο έτοιμος να αφήσω.

μπα, άσε καλύτερα. το post αυτό μάλλον δεν είναι και εκ των συνθηκών δεν μπορεί να είναι για την ταινία.

Το γράφω μάλλον μόνο για να θυμάμαι ότι είδα την ταινία, μία βδομάδα πριν απο το τέλος του term,
σήμερα ξημερώματα κυριακής.