X+Y:

male and female thoughts dedicated to a happier year


x#49: οπτιμισμός.

και κάπου μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα με τα essays, τα presentations, την προετοιμασία για τα exams, το διάβασμα για την πτυχιακή, την ανάγκη για networking, τα seminars και lectures, τα βιογραφικά και cover letters, τις αιτήσεις internships και traineeships, τα extra curricular ισπανικά, το grimshaw club και τα ταξίδια, και τέλος τέλος, αυτές τις semi-βιολογικές ανάγκες όπως μαγείρεμα, καθάρισμα, laundry, αλλά και κοινωνικές ανάγκες συναναστροφής με φίλους έστω και στην ελάχιστη εβδομαδιαία ποσότητα.

εγώ κάπου πρέπει να βρω χρόνο για να βρω ταίρι. και επειδή δεν έχω υπάρξει χουντίνι ούτε θιασώτης των one night stands, μάλλον και φέτος λέω να το πάρω απόφαση ότι δεν.
θα βρω.
ταίρι.
oh well...



ps. και παρόλα αυτά, το χαμόγελο δεν λέει να ξεκολλήσει απο τα χείλια. τι να πω άλλο εκτός από το ότι είμαι ευγνώμων για το πόση αισιοδοξία με κατακλύει κάθε μέρα που ξυπνάω. bring it on.

:)

y#47: a tiny bit of joy

μετά το γορίλα και τα αυτοκίνητα αεροδρομίου,

ένα σκεπτικό αγοράκι, ένα σπασικλάκι κοριτσάκι και η υπενθύμιση ότι ένα βιβλίο δεν το κρίνεις ποτέ από το εξώφυλλό του (η μία σοκολάτα από το πεθαμενέ χρώμα του περιτυλίγματος...)

y#46: βολτίτσα

και επειδή essay εξωτερικής πολιτικής δεν γράφεται χωρίς κάποια άσκοπη βόλτα στο διαδίκτυο και χωρίς άσχετα εύρετρα που απορροφούν την προσοχή για τουλάχιστον μία ώρα,

βρήκα αυτό τυχαία και είπα να το μοιραστώ με τον μελλοντικό μου εαυτό.
και τα δύο συστατικά χιλιοακουσμένα και χιλιοειδωμένα, μα βγήκε και ένα αποτέλεσμα yummy.


GRADUATION ALBUM LISTENING EXPERIENCE PT. 6 - FLASHING LIGHTS from kwest on Vimeo.

y45: change I can believe in

σήμερα, μετά από μία πολύ κουραστικη μέρα στο πανεπιστήμιο, όπου παραξένως i made it και στο seminar και στο lecture, έκανα και πέρασμα από το underground bar του πανεπιστημίου για να δω το inauguration speech.

(παρότι μου άρεσε ο λόγος και κυρίως ο μη θριαμβευτικός τόνος του Big O, το παρόν το γράφω γιατί θέλω να σταθώ κάπου αλλού)


Με αφορμή λοιπόν την ομιλία, θυμήθηκα τι έγραφε το βασικό banner στο προεκλογικό site του obama ("change we can believe in") από την αρχή σχεδόν των primaries,

και είπα να γράψω κάτι που φωνάζω (δυνατά μα κι απο μέσα μου) χρόνια τώρα.

________

Έχω κάνει πολλές (άπειρες και ίσως αφόρητες συζητήσεις γι'αυτούς που με ξέρουν πολύ) συζητήσεις για το αν ο άνθρωπος αλλάζει προς το καλύτερο (ή μάλλον για το αν μπορεί να αλλάξει δραματικά προς αυτό), πάντοτε υποστηρίζοντας το ναι.

Και παρόλες τις επιχειρηματολογίες που αναπτύχθηκαν κατά αυτού με διάφορους τρόπους και δικαιολογίες, εγώ εμμένω σ'αυτό το ναι.

Ναι ο άνθρωπος (μπορεί και) αλλάζει προς το καλύτερο.

Και γι'αυτό, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη ή κόπος, ούτε καν λόγια και κυρίως όχι αποδείξεις.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η δύναμη να κοιτάξεις τον καθρέφτη,

και να δεις όλα σου τα ψεγάδια χωρίς προστατευτικό φίλτρο μα ούτε και με μεγενθυντικό φακό

μα να τα δεις έτσι όπως είναι -ψεγάδια-, καταλαβαίνοντας πως γι'αυτά δεν φταις παρά μόνο εσύ.

και τότε μόνο μπορείς ν'αλλάξεις γιατί τότε μόνο θα πιστέψεις πως μπορείς.

________________


Ναι, ο άνθρωπος αλλάζει αλλά ειρωνικά μάλλον αυτή μου η άποψη είναι και το μόνο πράγμα πάνω μου που δεν θα αλλάξει ποτέ.