X+Y:

2011-11-17T19:33:00.001Z

πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν το gaydar μου δούλευε επαρκώς...

με την δεύτερη. και με την τρίτη μη σου πω.

2011-06-09T23:11:00.004Z

για να θυμάμαι αυτή τη στιγμή για πολλά χρόνια από τώρα και - ελπίζοντας- να μην χτυπάω το κεφάλι μου.
μακάρι να πάνε όλα καλά και στο aftermath να πέσει το τραγούδι που σχεδίαζα τόσο καιρό στο fb, χωρίς regrets.
επιτέλους, γτ μας πήρε χρόνια...

κι αλήθεια, πόσα dejavus να αντέξει ο ανθρώπινος εγωισμός χωρίς να τρωθεί. κι άντε μετά πλήρωνε για άλλους χ μήνες στο ανάκλινδρο. κι άντε μετά ξόδευε ζωή για ερωτήματα για τα οποία πάντοτε ήξερες την απάντηση, μα ποτέ δεν θέλησες να αλλάξεις.

άντε, άντε, ελπίζω συγκεκριμένα προγούμενα να μην αλλάξουν. πακέτο που λέμε. σαν εκείνα τα πρώτα φοιτητικά χρόνια ανεμελιάς (not) και ξεγνοιασιάς (double not)..

λίγες ώρες ακόμα.

2011-05-01T19:34:00.002Z

'Could Have'
Wislawa Szymborska

It could have happened.
It had to happen.
It happened earlier. Later.
Nearer. Farther off.
It happened, but not to you.

You were saved because you were the first.
You were saved because you were the last.
Alone. With others.
On the right. The left.
Because it was raining. Because of the shade.
Because the day was sunny.

You were in luck — there was a forest.
You were in luck — there were no trees.
You were in luck — a rake, a hook, a beam, a brake,
A jamb, a turn, a quarter-inch, an instant …

So you’re here? Still dizzy from
another dodge, close shave, reprieve?
One hole in the net and you slipped through?
I couldn’t be more shocked or
speechless.
Listen,
how your heart pounds inside me.

2011-03-12T01:19:00.001Z

For Lent, I've decided to give up.

for james

2010-09-16T22:27:00.002Z

http://www.turning-pages.com/xf/whyx.htm

ps. i just read ur comment. ull get a reply soon. x

2010-08-30T15:54:00.004Z

Μόλις τελείωσα την ανα-ανάγνωση του never let me go

Κάτι που κράτησα από την σελίδα 243

'I can see,' Miss Emily said, 'that it might look as though you were simply pawns in a game. It can certainly be looked at like that. But think of it. You were lucky pawns. There was a certain climate and now it's gone. You have to accept that sometimes that's how things happen in this world. People's opinions, their feelings, they go one way, then the other. It just so happens you grew up at a certain point in this process.'

'It might be just some trend that came and went,' I said. 'But for us, it's our life.'

'Yes, that's true. But think of it. You were better off than many who came before you....'

____

Απλά, τακτοποιημένα και λακωνικά ο Ισιγκούρο βάζει της χαρακτήρα του να αρθρώσει ένα αιώνιο επιχείρημα συντήρησης και εκμαίευσης σκύψιμου του κεφαλιού. Γιατί όπως είπε και ο Ennis del Mar: "If you can't fix it, you gotta stand it". E?

2010-06-08T21:28:00.002Z

λέω να μην ξαναγράψω για χυλόπιτες. έτσι για αλλαγή.
βεβαιώς αυτό προυποθέτει να μην ξαναφάω μία (από το ίδιο άτομο) όπως παραδείγματος χάρη σήμερα, αλλά αυτό είναι ομολογουμένως μία άλλη, πολύ διαφορετική συζήτηση.

note to future self: ρε, ξεκόλλα.

αλλά πριν κλείσω θα ήταν κρίμα κι άδικο αν δεν ποστάρw και ένα σχετικό βιντεάκι, n'est-ce pas?

λοιπόν με συνοπτικές διαδικασίες, τσιμπάμε το εξής

ένα, δύο, τρία,

και:

επίσης, με την ευκαιρία να ευχαριστήσω ορισμένους φίλους για την απύθμενη υπομονή τους. και για κάτι μπύρες στα in between.

2010-06-07T09:00:00.001Z

“It was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way…”

2010-06-05T01:48:00.005Z

σήμερα το βράδυ είδα τους hot chip. σήμερα το βράδυ ξανάφαγα χυλόπιτα γτ ο αντικείμενος του πόθου έφαγε και αυτός χυλόπιτα. δλδ την έπεσε σε άλλον μπροστά μου και εισέπραξε χυλόπιτα. και αυτό όσο να'ναι έλεγε κάτι και για τις δικές μου πιθανότητες επιτυχίας. παράξενη βραδιά. το μόνο ενθαρρυντικό είναι ότι το άτομο στο οποίο την έπεσε ο αντικείμενος είναι άτομο που εγώ δεν θα γυρνούσα καν να κοιτάξω. rather μάλλον θα κοιτούσα με αποστροφή. αυτά.

επίσης μόλις είδα και αυτό. http://www.towleroad.com/2010/06/photo-dustin-hoffman-and-jason-bateman-kiss-at-lakers-game.html#more. είμαι αρκετά μεθυσμένος για να έχω τουλάχτιστον 28478912734 σχόλια να κάνω, τα οποία όμως δεν θα κάνω γιατί είμαι αρκετά μεθυσμένος. καλό μας βράδυ.

2010-04-23T21:53:00.003Z

έχοντας χάσει -προφανώς- οποιαδήποτε επαφή με την ποιότητα, την ωριμότητα και την ψυχραιμία γτ σήμερα το βράδυ το pattern του όποιος μου αρέσει δεν με γουστάρει materialised yet again, έχω να κάνω τρεις παρατηρήσεις.

παρατήρηση numero uno
αντιλήφθηκα ότι δεν έχω καψουροτράγουδα στο ipod (touch)

παρατήρηση numero due
ίσως να ήταν blessing in disguise. θα δείξει.

παρατήρηση numero tre
μπαίνω στο ταξί μετά τον χυλό και παίζει "θέ μου τη δεύτερη φορά, δεν θα ξαναγαπήσω". το έσκασα το χαμόγελο.

και μία που αναφερθήκαμε στο γεγονός, ας χτυπήσουμε πάλι έναστρα επίπεδα ποιότητας και κοψοφλεβίασης με το γνωστό άσμα του δαυίδ του γκρίζου

αύριο λέω να είμαι καλά γτ έχουμε και δουλειές.. σήμερα απλά χαμογελάω από άμυνα.

another one bites the dust

2010-03-29T22:08:00.003Z

ok, χαλάω εντελώς το εντελώς ποιοτικό επίπεδο του blog αυτού με την κάτωθι ανακοίνωση αλλά χάρηκα με τα νέα. πολύ.

"I am proud to say that I am a fortunate homosexual man. I am very blessed to be who I am. "
Ricky Martin

ps. It is he who bangs, not she.

y#58: temptation

2010-03-27T16:14:00.004Z

αρχικά δυο βίντεο

βίντεο 1.

βίντεο 2.

και η εξήγηση της σχέσης μεταξύ των δύο:

για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης είμαι πολύ εκλεκτικός όταν επιλέγω κάποιον (υποσυνείδητα προφανώς) να μου αρέσει. για διαφορετικούς λόγους που, ομοίως, δεν είναι της παρούσης να εξηγηθούν, όταν γίνει αυτό, ενθουσιάζομαι πού εύκολα. όχι εύκολα με την έννοια OMGOMGOMGOMGOMG 14χρονου κοριτσιού αλλά εύκολα με την έννοια του βίντεο 1. κοινώς το άλλο άτομο εξιδανεικεύεται, γίνεται εικόνισμα στον τοιχο κτλ, κτλ.

και θα έρθεις να μου πεις μοναχικέ αναγνώστη του blog πως αυτό είναι πολύ φυσιολογικό, πως συμβαίνει πάντα, πως, πως, πως. Και θα σου απαντήσω ότι δεκτά όλα αυτά αλλά δεν μου φαίνονται και πολύ υγιείς αντιδράσεις ώριμου ατόμου.

Και κυριώς αυτό που δεν μου φαίνεται καθόλου υγιής αντίδραση είναι αυτό που συμβαίνει με θέματα επικοινωνίας - κοινώς περιμένεις ώρες πάνω από ένα τηλέφωνο για να σου απαντήσει, περιμένεις ώρες στο fb για να σου απαντήσει, περιμένεις ώρες στο skype για να σου απαντήσει. κοινώς περιμένεις αδιαμαρτήρητα όσο θα πάρει στον άλλο να σου απαντήσει. κι όχι μόνο αυτό αλλά μόλις απαντήσει, εσύ αρχίζεις και συμπεριφέρεσαι σαν τα παιδάκια στο βίντεο 2, δλδ λες θα περιμένω να απαντήσω γτ αυτό είναι το σωστό και έτσι θα μεγιστοποιήσω το reward στην επικοινωνία μας (με απλά λόγια, θα συνεχίσουμε να μιλάμε γτ δεν θα φρικάρει που του απάντησα την επόμενη ακριβώς στιγμή), μα δεν περιμένεις. Δρας με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο από τον άλλον που δεν τον πείραξε καθόλου να περιμένει.

Το κακό/καλό της όλης αυτής φάσης είναι ότι ξέρω πως και γιατί συμβαίνει. δλδ μπορώ να δω τον ευατό μου σαν ένα αυτά τα παιδάκια στo youtube να περνά από όλες τις φάσεις 'θα τα καταφέρω/ίσως ένα κομματάκι/ μιαμ μιαμ, είναι πεντανόστιμο/ γτ δεν περίμενα? ' κι όμως δεν μπορώ να με σταματήσω. ή μάλλον, τόσα χρόνια προσπάθειας να με σταματήσω έχουν οδηγήσει σε extension της αναμονή πριν να στείλω κατά 1-2 ώρες κατά μέσο όρο. Μα όπως και στα παιδάκια του βίντεο 2, it is not enough :)

update: η υπομονή είναι αρετή, κι εγώ δεν τα πάω καλά ούτε με την έννοια ούτε με την καιτιμέ. also, τι φλυαρία είναι αυτή η σημερινή....αχ,αχ...

χ#57: ω! τι κόσμος.

2010-03-21T22:57:00.005Z

σήμερα κυριακή 21 μαρτίου θα φάμε στο σπίτι 15 άτομα κι εμένα η σκέψη μου θα είναι στην ουάσιγκτον.
είδαν πολλά τα μάτια μου σε αυτήν την πλευρά του ατλαντικού και ελπίζω η σημερινή νύχτα να είναι μια ιστορική προσθήκη σε αυτά τα πολλά.

Γυρνώντας πίσω σε λιγότερο από δύο βδομάδες, διάβασα σήμερα αυτό.

Please bring strange things.

Please come bringing new things.
Let very old things come into your hands.
Let what you do not know come into your eyes.
Let desert sand harden your feet.
Let the arch of your feet be the mountains.
Let the paths of your fingertips be your maps
And the ways you go be the lines of your palms.
Let there be deep snow in your inbreathing
And your outbreath be the shining of ice.
May your mouth contain the shapes of strange words.
May you smell food cooking you have not eaten.
May the spring of a foreign river be your navel.
May your soul be at home where there are no houses.
Walk carefully, well-loved one,
Walk mindfully, well-loved one,
Walk fearlessly, well-loved one.
Return with us, return to us,
Be always coming home.

---Ursula K. Leguin

ps. θα φέρω. και μετά από τη σημερινή ψηφοφορία, ελπίζω να φέρω και πολλά δάκρυα χαράς.

update

x#56: masculine

2010-03-18T01:58:00.003Z

σκόρπιες σκέψεις ημερολογιακής φύσεως.

- κούρεψα πρώτη φορά μόνος μου (με λίγη βοήθεια απο τον trey) τα μαλλιά μου. ξεκίνησα με σκάλα 6 και κατέληξα με 2. μου πήρε λίγο να το συνηθίσω αλλά (όπως μου είπε ο trey εκείνο το βράδυ) το αεράκι και το ψιλοβροχο έξω με έκανε να χαμογελάσω. είδα το un prophete και μου άρεσε (στο angelika) και το single man για 2η φορά το οποίο μου άρεσε περισσοτερο και από την π΄ρωτη φορά και από τον προφήτη.

- η πολύ πρόσφατη ανασχόληση μου με το romeo είχε κάποιο αποτέλεσμα. 2-3 σέξυ ατομάκια πίσω στην ελλάδα / για να δούμε.

- εντελώς συμπτωματικά, έναν που τυχαία είχα βρει fb μα πολύ μου είχε αρέσει, βρέθηκε και στο romeo. και μετά βρεθήκαμε στο skype. και ελπίζω να ξαναβρεθούμε.

- ο κωνσταντίνος πολύ ωραίο τυπάκι και να δεις πως το είπε το εντελώς κουφό που με έκανε να κλάψω απο τα γέλια και να μου απαντήσει ότι επιτέλους του έσκασα ένα χαμόγελο? einai kanenas kalos loipon?

ρωτάω αν 2 φίλοι του με τους οποόους μιλάει είναι 'καλοί'
απαντά:
"19:15
oloi kaloi einai
19:15
oi kakoi eniai sti filaki'

απαντάω
19:16
mlk tha klapso apo tin paranoia

απαντάει
"19:16
epitelous mou skases ena xamogelo "

- το καινούριο κούρεμα γενικά πήρε θετικά σχόλια. και από το σίμο στη δουλειά (όπυ παρεπί πήγα για τελευταία φορά για ένα μιτινγκ με άλλους interns), και από αρκετό κόσμο στο fb. περί ορέξεως sushi...

- και μια που σήμερα ήταν st.paddie's day, κι ένα εκπληκτικό βίντεο από τα παλιά

y#57: διακοπή για διαφημίσεις

2010-03-17T00:02:00.007Z

περιμένοντας το επόμενο επεισόδιο του lost (αλήθεια έμειναν μόνο 2 φορές μόνο που θα το ξαναδω live),
ξαναείδα στην τηλεόραση την καινούρια διαφήμιση της nike

και θυμήθηκα την αγαπημένη μου διαφήμιση όλων των εποχών (πόσο γενικευτικό! - αλλά όχι άδικο)

ps. πόσο καλό ήταν το dr.linus? also, only 9 episodes left before the season finale. damn.

y#56: ελλάδα

2010-03-04T16:05:00.002Z

τις τελευταιές μέρες, είτε γιατί ο ΟΗΕ προσφέρεται για τέτοιου είδους διεθνικά λεκτικά ping-pong και συζητήσεις , είτε γιατί πραγματικά η αποστασιοποίηση που νιώθω για ό,τι ελληνικό έχει μειωθεί, σκέφτηκα πολύ για τη σχέση μου με την 'πατρίδα'. και επειδή το ρεμπέτικο παραμένει (παραξένως για τα δικά μου γούστα) μία ταινία που αγάπησα και αγαπώ, είπα να πει κάποια πράγματα που αισθάνομαι ο φακός του φέρρη.

ps. κι ένα τσιτάτο [που δεν θυμάμαι που το διάβασα]: "αγαπώ την πατρίδα μου, μα αυτή δεν με αγαπάει". δικαιολογία? ίσως. αλήθεια? πολύ περισσότερο.

x#55: big love

2010-02-18T00:05:00.003Z

Και επειδή μετά από αρκετό ψάξιμο στο ιντερνετ τα βρήκα τελικά, ιδού, έτσι για αγαλλίαση που έτυχε να γεννηθούμε σε ένα πιο 'ανεκτικό' περιβάλλον. γτ πάντα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα όταν ξέρεις ότι στο ιράκ τους απαγχονίζουν, ε?

y#55: lazzzzzzzzzzzy

2010-01-17T16:55:00.003Z

σήμερα -κλασσικά- έχω ξυπνήσει από τις 9 και χαζολογώ στο internet. έξω ψιλοβρέχει κι οι κινέζοι κυκλοφορούν με αυτές τις πανέμορφες, πίσα-μαύρο, μα και τόσο ανθεκτικές ομπρέλες των 2 δολλαρίων. μέσα στο σαλόνι ο trey παίζει lounge jazz και καθαρίζει τη γυάλα με τα ψάρια. έχω λίγο άγχος γιατί ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω τους επόμενους δύο μήνες. να κάτσω, να φύγω, κι αν ναι, που να πάω. ρίχνω λίγη μυρτώ λεμόνι στο χέρι μου να την μυρίσω κι ένα βλέμμα στο ανα 3 μέρες ατακτοποίητο δωμάτιο. έχω σιδέρωμα, launderette, κολυμβητήριο, κάποια applications, super market και το βράδυ ricky gervais και χρυσές σφαίρες. νιώθω όμως -ξανά κλασσικά- και κάποια υπνηλία, οπότε μάλλον θα την ξαναπέσω. my lazy (?) sunday has commenced.

2009-09-15T19:59:00.004Z

2009-07-24T15:55:00.001Z

2009-07-18T12:51:00.001Z

x#53: no comments

2009-05-13T01:14:00.001Z

y#54: ζζζζζζζζζ

2009-05-10T20:23:00.004Z

ε και μια που πλησιάζουν ευρωεκλογές και τα μάτια έχουν ματώσει πάνω από τις ατέλειωτες λίστες βιβλίων καθώς ο καιρός των exams εγγύς γαρ, είπα να κάνω ένα διάλειμμα και να ποστάρω αυτό το βιντεάκι απο το 2004, ελπίζοντας μάλιστα ότι κάποιος καλός άνθρωπος θα βρεθεί που θα ξέρει και από πού είναι η μουσική...

ps. να εξομολογηθώ βεβαίως ότι τούτη την ώρα μπλογκάρω για να μην κοιμηθώ. η υπνηλία που με πιάνει όταν κάνω revision είναι επιεικώς απίστευτη. βέβαια δεν βοηθάει ότι μόλις έφαγα και μία μερίδα κανελόνια...

y#53: μαγεία. μαγκιά. μάγκα μου, αυτό είναι ταλέντο.

2009-05-02T01:00:00.004Z

Solar, with lyrics. from flight404 on Vimeo.

ps.1.το βρήκα στο daily dish του andrew sullivan. πρέπει να το έχω ακούσει καμιά 23649074198 φορές...
ps.2. άσχετο, αλλά χτες αντιλήφθηκα βλέποντας έναν σκασμό φωτογραφίες από τον λευκό οίκο, ότι ο ομπάμα είναι αριστερόχειρ.

y#52: ένα ποστ αντί για tweeting

2009-04-23T20:12:00.002Z

το line up του φετινού φεστιβάλ καννών είναι απλά καταπληκτικό. αν και χωρίς tetro...

x52: η επιστροφή του prodigal s(i)on

2009-04-06T17:36:00.004Z

σάββατο χαράματα γύρισα από το ισραήλ. μεγάλο ταξίδι για τα δεδομένα της σχολής -14 μέρες- και σχετικά μεγάλο γκρουπ για τις φυσιολογικές αντοχές ενός διπλωματικού ατόμου.

κι όμως περάσαμε πολύ καλά.

σπάσαμε πλάκα, κοιμηθήκαμε ( μάλλον το παλεύαμε -όχι όλοι- να μην κοιμηθούμε) σε meetings, συναντηθήκαμε και ανακρίναμε πολλούς και διάφορους και σημαίνοντες και από τις δυό πλευρές της διαμάχης, είδαμε το τείχος (ω, τι κόσμος μπαμπά!) και τα stencils του banksy, βγάλαμε αμέτρητες jumping shots, κολυμπήσαμε με τη συνοδεία αρκετών carlsberg, ήπιαμε και παραξένως δεν αρρωστήσαμε, ΟΥΡΛΙΑΞΑΜΕ σε κατάμεστο sports bar με ισραηλινούς στο πέναλτι της εθνικής, εκκλησιαστήκαμε και γλαρώσαμε με τις φωνές από τους (πολλούς) μιναρέδες, είδαμε το ηλιοβασίλεμα από το όρος των ελαιών, περπατήσαμε στα στενοσόκακα της παλιάς πόλης της ιερουσαλήμ και στις δενδρόφυτες λεωφόρους του τελ αβίβ, πλατσουρίσαμε στην νεκρά θάλασσα, ήπιαμε(!) χορέψαμε και σκάσαμε στα falafel στη ramallah, εν γένει γνωρίσαμε, μάθαμε, γευτήκαμε και με το που γυρίσαμε χαιρόμαστε την συντροφιά του μορφέα σαν ήσυχα μωρουδάκια από την συσσωρευμένη εξάντληση.

έτσι, να το πω κι αυτό για να το βγάλω μέσα μου: μάλλον το καλύτερο πράγμα που μου έχει προσφέρει μέχρι τώρα το μεταπτυχιακό. cuz we r worth it.

ορίστε και το απαραίτητο video:

israel/palestine trip from william nt on Vimeo.

ps. μάλλον είναι η πρώτη φορά που γυρνώντας αγγλία, ένιωσα εκτός των νερών μου, με ενόχληση στο gut. βέβαια πέρασε, αλλά ίδωμεν.

x#51: ο κκ. ryan gosling, ένας gothic/gospel ρυθμός, ένα πιάνο and/or μία κιθάρα και η χωρωδία τυπάλδου.

2009-03-07T14:53:00.004Z

πνιγμένος ανάμεσα σε μία έκθεση για τον buzan, μία εξωτερικής πολιτικής, μία για την παγκοσμιοποίηση και μία για...θα δούμε γτ δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα θέμα, βρήκα τυχαία αυτό το video και ως συνηθίζω να κάνω όταν η ακαδημαική πίεση (και η βαρεμάρα μου) δεν μ'αφήνουν να κάνω κανονικό post, ορίστε.

Dead Man’s Bones - “In the Room Where You Sleep” from villi starkasa on Vimeo.

UPDATE!

μόλις βρέθηκε και το εξής. τυχαία...

DEAD MAN'S BONES - "NAME IN STONE" from biz3 publicity on Vimeo.

ps. γουστάρω.

y#51: μία τόση δα σκέψη.

2009-02-14T19:49:00.004Z

μία οξυδερκής παρατήρηση για μένα, με ευκαιρία τη σημερινή ημέρα.

ξέρω ότι η γιορτή δημιουργήθηκε για εμπορικούς λόγους και όντως δεν με πειράζει καθόλου που θα είμαι μόνος σήμερα (δλδ τουλάχιστον όχι παραπάνω απ'όσο με πειράζει κάθε άλλη μέρα), αλλά είναι κάπως παράξενο όλοι σου οι κοντινοί φίλοι να ξέρεις ότι θα το περάσουν όλο γουτσου-γουτσου το σημερινό (όπως κάνουν ελπίζω επίσης κάθε άλλη μέρα), κι εσύ να μαθαίνεις χρόνια τώρα πως να διαχειρίζεσαι τη μοναξιά σου. μην αναγνώσεις κανένα παράπονο εδώ, καμία αυτολύπηση, καθώς όλα επιλογές μας είναι. απλά διαπιστώνω ότι μπορεί να μην τα φτάνω, αλλά τουλάχιστον δεν τα κάνω και κρεμαστάρια.

ps. παίδες καλά να περάσετε σήμερα!!!
ps.2. καλό το LIMUN αλλά ξεπατικώθηκα σήμερα...
ps.3. ...πάντως η αίτηση για την ευρωπαική επιτροπή εστάλη.

y#50: ο μπόνο με τα ψηλά ρεβέρ

2009-02-07T02:01:00.000Z

U2 - Get On Your Boots

y#49: 8.000 (και κάτι) λέξεις για ένα εξώκοσμο Λονδίνο

2009-02-03T18:10:00.012Z

1. έξω ακριβώς από την εστία μου

2. περπατώντας προς το Mall

3. στο st. james' park

4. κοιτώντας το st. james' park από τη άλλη πλευρά του mall

5. picadilly circus

6. πάνω στο embankment bridge

7. northumberland avenue, aka ο δρόμος που ζω (δεξιά)

8. και μία άτιτλη... έτσι γιατί μου άρεσε

αυτά από μένα. έχω και essay αύριο... και it ain't gonna write itself...

y#48: μικρές νυχτερινές ασυνάρτητες σκέψεις

2009-02-02T01:17:00.003Z

έξω συνεχίζει να χιονίζει. αύριο λέει θα έχουμε heavy snowfall, το οποίο για το κλίμα του λονδίνου σημαίνει ότι όλα θα είναι υγρά, πουθενά στρωμμένο χιόνι και βεβαιώς βεβαίως θα έχει πουτσόκρυο.

τα χθεσινά με πήραν αρκετά από κάτω (και ξέρω και γιατί) οπότε το κρύο δεν είναι το main concern μου.

αυτή τη στιγμή αυτό που θα ήθελα είναι για λίγες ώρες να μπορούσα να τραγουδήσω "και μένα τι με νοιάζει, εδώ έχει πάντα ήλιο", σαν να ήμουν στην ελλάδα,

όχι γτ η άσπρη αυτή επέλαση με χαλάει (τουναντίον),

απλά να μωρέ,

σε φάσεις που έχεις λίγο στραπατσαριστεί,
θες να δεις και να μιλήσεις με εκείνους τους φίλους που ξέρεις κι εμπιστεύεσαι αλά ελαίς, aka ως την τελευταία τους σταγόνα.

(αλλά και πάλι, αύριο θα είναι μία καινούρια μέρα και μάλλον αυτή η νοσταλγία θα μου περάσει, απλά και μόνο γτ εγώ ζω, δεν νοσταλγώ.

έτσι μπράβο, να επανακτούμε το composure μας σιγά σιγά. σιγά (sic) το αξίον του πράγματος να κάθομαι να στενοχωριέμαι...)

καλό βράδυ

ps. παρότι είπα σήμερα να κοιμηθώ σε μια πιο λογική ώρα, δεν το βλέπω γιατί το eye shrimp.

x#50: ρε εαυτέ, τέλεια περάσαμε πάλι...

2009-02-01T04:39:00.003Z

γυρίζω σπίτι κάπως αποκαμωμένος και ολίγον τι στεναχωρημένος (τι ολίγον δλδ) από την έκβαση της βραδιάς. τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελα και στο τέλος είχαμε smooching από την πλεύρα του με άλλον. oh well, i guess σε όσους είπα ότι έχω νέα πριν από αυτήν την βραδιά (τα οποία νέα ήταν ότι επιτέλους γνώρισα ένα παιδί που μου αρέσει), να υπενθυμίσω την γνωστή λαική θυμοσοφία "όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι". sorry παίδες αλλά πάλι δεν έκατσε η φάση. γι'αυτό από εδώ και πέρα καλά να μάθω να μην μοιράζομαι ούτε την τόση δα χαρά του να έχεις επιτέλους ένα νέο. ρεζίλι γίναμε....

αυτά από μένα. περιμένω και δικές ιστορίες προσωπικής γελιοποίησης στα comments...

ps. on another note, παρεμφερές βέβαια αλλά another, ξέρω πολύ καλά γτ η όλη φάση με πείραξε τόσο. εκτός από την εγγενή συναισθηματική μου ανωριμότητα, όσο περνάει ο καιρός και δεν υπάρχει κάποιος έμπρακτος τρόπος να τονωθεί το εγώ σου, γίνεσαι όλο και πιο ευάλλωτος σε περιβαλλοντικές επηρροές. και βέβαια όταν χάνεις για λίγο το άτομο με το οποίο χορεύεις και το βλέπεις μετά από λίγο να φιλιέται με άλλον, ακριβώς λόγω αυτής της ευάλλωτης φύσης, δεν σε πειράζει όσο σαν να έχεις πατήσει μυρμήγκι μα (ως ένα βαθμό) σαν να έχεις πατήσει μυρμήγκι και να είσαι βουδιστής. elementary, watson, elementary...
ps.2. γελοιοποίησης συνέχεια...επειδή ξέρεις ότι σε τέτοιες φάσεις συναισθηματικού καταποντισμού, όλοι είμαστε πιο ευάλλωτοι και στην αποστολή χαζών μηνυμάτων, είπα κι εγώ να στείλω αυτό, έτσι για να μην πω ότι δεν την έκανα κι εγώ την χαζομάρα μου. φυσικά, νανοδεύτερα μετά το click στο send το μετάνιωσα, αλλά αυτές οι στιγμές είναι μόνο για να τις κάνεις, να γράφεις για αυτές στο blog και μετά από καιρό να γελάς πατόκορφα με την υπερβολή σου....

ταρατατάμ - ακολουθεί (χάλια) διαφήμιση (αυτοεκτίμησης)-

hey hey,

hope you had a good night tonight (by the looks of it, u seemed to be having a great time when we left you). i dont actually know why im writing this, but i guess i just wanted to thank you for being polite tonight, cuz tbh not many guys are like that. i mean, you made it pretty obvious that there was no interest on your part, but at no point were you rude or stopped smiling.

I just wish tho, we could have spent some more time just the two of us, as your friends were more than adorable, but I felt carolina and I were kinda clinging on you. I'm also very angry at myself for not having the balls to come and flirt with you (despite feeling awkward with your fiends) as intensely as the other guy did. i was waiting for the right moment, but obviously somebody else was much much faster...

Oh well, que sera sera, no need for regrets.

So yeah,
goodnight (or morning if you like),
hope you change ur mind
and most importantly...keep smiling. You know you are extremely sexy/beautiful when you do.

btw, the name is Billy...
x

x#49: οπτιμισμός.

2009-01-29T13:48:00.004Z

και κάπου μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα με τα essays, τα presentations, την προετοιμασία για τα exams, το διάβασμα για την πτυχιακή, την ανάγκη για networking, τα seminars και lectures, τα βιογραφικά και cover letters, τις αιτήσεις internships και traineeships, τα extra curricular ισπανικά, το grimshaw club και τα ταξίδια, και τέλος τέλος, αυτές τις semi-βιολογικές ανάγκες όπως μαγείρεμα, καθάρισμα, laundry, αλλά και κοινωνικές ανάγκες συναναστροφής με φίλους έστω και στην ελάχιστη εβδομαδιαία ποσότητα.

εγώ κάπου πρέπει να βρω χρόνο για να βρω ταίρι. και επειδή δεν έχω υπάρξει χουντίνι ούτε θιασώτης των one night stands, μάλλον και φέτος λέω να το πάρω απόφαση ότι δεν.
θα βρω.
ταίρι.
oh well...

ps. και παρόλα αυτά, το χαμόγελο δεν λέει να ξεκολλήσει απο τα χείλια. τι να πω άλλο εκτός από το ότι είμαι ευγνώμων για το πόση αισιοδοξία με κατακλύει κάθε μέρα που ξυπνάω. bring it on.

:)

y#47: a tiny bit of joy

2009-01-24T20:32:00.003Z

μετά το γορίλα και τα αυτοκίνητα αεροδρομίου,

ένα σκεπτικό αγοράκι, ένα σπασικλάκι κοριτσάκι και η υπενθύμιση ότι ένα βιβλίο δεν το κρίνεις ποτέ από το εξώφυλλό του (η μία σοκολάτα από το πεθαμενέ χρώμα του περιτυλίγματος...)

y#46: βολτίτσα

2009-01-23T13:23:00.003Z

και επειδή essay εξωτερικής πολιτικής δεν γράφεται χωρίς κάποια άσκοπη βόλτα στο διαδίκτυο και χωρίς άσχετα εύρετρα που απορροφούν την προσοχή για τουλάχιστον μία ώρα,

βρήκα αυτό τυχαία και είπα να το μοιραστώ με τον μελλοντικό μου εαυτό.
και τα δύο συστατικά χιλιοακουσμένα και χιλιοειδωμένα, μα βγήκε και ένα αποτέλεσμα yummy.

GRADUATION ALBUM LISTENING EXPERIENCE PT. 6 - FLASHING LIGHTS from kwest on Vimeo.

y45: change I can believe in

2009-01-20T22:16:00.007Z

σήμερα, μετά από μία πολύ κουραστικη μέρα στο πανεπιστήμιο, όπου παραξένως i made it και στο seminar και στο lecture, έκανα και πέρασμα από το underground bar του πανεπιστημίου για να δω το inauguration speech.

(παρότι μου άρεσε ο λόγος και κυρίως ο μη θριαμβευτικός τόνος του Big O, το παρόν το γράφω γιατί θέλω να σταθώ κάπου αλλού)

Με αφορμή λοιπόν την ομιλία, θυμήθηκα τι έγραφε το βασικό banner στο προεκλογικό site του obama ("change we can believe in") από την αρχή σχεδόν των primaries,

και είπα να γράψω κάτι που φωνάζω (δυνατά μα κι απο μέσα μου) χρόνια τώρα.

________

Έχω κάνει πολλές (άπειρες και ίσως αφόρητες συζητήσεις γι'αυτούς που με ξέρουν πολύ) συζητήσεις για το αν ο άνθρωπος αλλάζει προς το καλύτερο (ή μάλλον για το αν μπορεί να αλλάξει δραματικά προς αυτό), πάντοτε υποστηρίζοντας το ναι.

Και παρόλες τις επιχειρηματολογίες που αναπτύχθηκαν κατά αυτού με διάφορους τρόπους και δικαιολογίες, εγώ εμμένω σ'αυτό το ναι.

Ναι ο άνθρωπος (μπορεί και) αλλάζει προς το καλύτερο.

Και γι'αυτό, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη ή κόπος, ούτε καν λόγια και κυρίως όχι αποδείξεις.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η δύναμη να κοιτάξεις τον καθρέφτη,

και να δεις όλα σου τα ψεγάδια χωρίς προστατευτικό φίλτρο μα ούτε και με μεγενθυντικό φακό

μα να τα δεις έτσι όπως είναι -ψεγάδια-, καταλαβαίνοντας πως γι'αυτά δεν φταις παρά μόνο εσύ.

και τότε μόνο μπορείς ν'αλλάξεις γιατί τότε μόνο θα πιστέψεις πως μπορείς.

________________

Ναι, ο άνθρωπος αλλάζει αλλά ειρωνικά μάλλον αυτή μου η άποψη είναι και το μόνο πράγμα πάνω μου που δεν θα αλλάξει ποτέ.

y#44: 24 προς 25 δεκεμβρίου

2008-12-25T03:45:00.003Z

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις από μία κακή παραμονή χριστουγέννων

Εφυϊα είναι να μπορείς να πεις στοπ σε μία συζήτηση ΚΑΙ να το επιβάλλεις, όταν ξέρεις ότι η μεθυσμένη φίλη σου ομολογουμένως δεν δύναται να έχει πλήρη συναίσθηση του τι λέει.

Κατάκτηση είναι να μπορείς να μην ζητάς τίποτα, μα να μπορείς (έτσι) να ζητάς τα πράγματα που σε ενδιαφέρουν πιο πολύ, χωρίς βέβαια να καταλήγεις εγωιστής.

Υπενθύμιση για την βιολογική σου ηλικία είναι ο απίστευτος ρυθμός με τον οποίον ανεβαίνουν τα θυμώνια από το -76201876 (επίπεδο πραότητας γκουρού) στο 3 (επίπεδο εκνευρισμού εκπεφρασμένο μόνο με ένα "ok, αν έτσι νομίζεις" και ένα μειλήχιο χαμόγελο

Κατάντια είναι να μην έχεις καταφέρει να αντιληφθείς (πλήρως) ότι ό,τι και να είσαι για έναν str8 φίλο, το να έρθει σε gay club δεν είναι διασκέδαση, μα αγγαρεία (την οποία παρεπί πως υποχρεούσαι να την πετύχεις? Με απλή επίκληση στο συναίσθημα τύπου είμαστε φίλοι άρα έλα σε παρακαλώ, ή απλή επίκληση στην κοινή λογική ότι μία φορά κάθε χρόνο δεν θα είναι και το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί)

Συγκρότηση χαρακτήρα είναι η δύναμη να μην ξεσπάσεις, όταν είναι τόσο εύκολο/ελκυστικό/δικαιολογημένο (για σένα) να ξεσπάσεις.

Υγεία σχέσεων είναι να είσαι στην αγγλία, να σου λείπουν οι φίλοι σου στην ελλάδα, στο βαθμό που αντιλαμβάνεσαι ότι όταν γυρίσεις πάλι δεν θα περάσεις καλά.

Υπομονή είναι να μην έχεις διατυπώσει σχεδόν ποτέ κανένα πρόβλημα στους φίλους σου γιατί απλά δεν είχες κανένα πρόβλημα (αλλά εκείνοι αντίστοιχα να έχουν συνέχεια προβλήματα, άγχη, ευαισθησίες, νέα και εξελίξεις), και να διαπιστώνεις ότι τελικά το πρόβλημα που έχεις να διατυπώσεις είναι αυτή η μονομερής διαπίστευση προβλημάτων.

Πρόοδος είναι να νιώθεις (και δυστυχώς να φαίνεται) ότι έχεις ωριμάσει περισσότερο από τους φίλους σου.

Παρ'όλα αυτά, ωριμότητα είναι να μην γράφεις αυτές σου τις σκέψεις σε ένα μπλογκ, αλλά να μπορείς να τις διαχειρίζεσαι στην πραγματική ζωή και να μην αρχίσεις ούτε να πιστεύεις ότι οι άνωθι σκέψεις είναι κάτι παραπάνω από αστειότητες.

____________________

Γαμώτο, έχω πολύ δρόμο ακόμα ως εκεί. Κι όμως θα φροντίσω να το καταδιασκεδάσω ως το τέλος...(μάλλον όχι όπως σήμερα)

2008-12-24T14:32:00.002Z

"αγαπητέ άγιε βασίλη, θα ήθελα να φτάσω ως το τέλος της τετραετίας.

Μάλιστα.

Ένα ελαφάκι και για τον κωστάκη..."

ps. κρόουλ στο θέμο χθες. λυθήκαμε με την ξαδέλφη για τουλάχιστον 5 λεπτά.

x#48: houston, we have a problem (αντανακλαστικα ρανταπλαν)

2008-12-16T02:29:00.004Z

ε, εντάξει, αφού μπήκαμε και στο big picture ώρα να σταματήσω να είμαι το μουνί που χτενίζεται...

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html

x#47: "I don't do losing, ever."

2008-12-13T22:22:00.005Z

I have just now finished watching Milk.

I didn't cry (no matter how much I want it from time to time, or how much I need it in equal frequency, or how much I force myself to do so, so I can prove that I do have an observable sensitive side, truth remains that I'm a rare crier).

I wasn't blown away by the acting, or the direction, the cinematography, and certainly not the script, despite all those critics saying otherwise.

I didn't even fall in the trap of believing that had this film had been released before prop 8 in California, it would have made a difference.

But,

I admired the difference a person can make, even through the grossly unrealistic and highly biased lens (yes, I can give you that much, bigots) that the film employed. For it was exactly a difference one can make, and not be born with. And, yes, it's not that I wasn't aware of this difference, but every now and then, it's nice to be reminded.

For this, and countless other insignificant reasons, I'd like then to thanks you personally:
Gus and Dustin,
Harris and Sean,
James and Josh,
Alison and Emile (amongst the many).
Good job.

ps. note to self. I won't do losing, ever.

y#43: φωτιά (don't mind the typos...)

2008-12-09T04:21:00.005Z

Μ'όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα (που μ'έχουν για κάποιο λόγο επηρεάσει ελάχιστα πρέπει να πω, σαν να μιλούν για κάποια άγνωστη ξένη χώρα -ίσως γιατί δεν έχω ζήσει την γενικότερη σαπίλα των τελευταίων μηνών από πρώτο χέρι και άρα δεν καταλαβαίνω και τους πραγματικούς λόγους τηε εξέγερσης-) τούτο εδώ το post είναι μια χοντροειδέστατη (και ίσως απρεπέστατη) ειρωνία.της τύχης.μου.

Μόλις μπήκα στο δωμάτιο μου.

Αλλά ας κάνω ένα rewind. <<

>
Μετά το matrix αποφασίζω σιγά σιγά να την κάνω προς το κρεββατάκι μου, καθότι έχουμε barry buzan αύριο στις 11 και δεν λέει να είμαστε πάλι αργοπορημένοι ή ημιζόμπι από το πολύ χασμουρητό.

Αλλά (και όπως θα έλεγες για ένα παχύσαρκο, αυτό το αλλά πρόκειται για ένα BIG BUT) εκεί που είμαι έτοιμος να πέσω στην αγκαλιά του μόνου άνδρα που με έχει αγκαλιάσει το τελευταίο δενξερωποσογιατιαμαπωθαμιζεριασω-μηνο, δλδ του Μορφέα, χτυπαέι το fire alarm.

Ωραία ως εδώ, το έχουμε ξαναζήσει το σενάριο, λες ωραία, κανά τεστ θα είναι (παρότι τεστ δεν γίνονται στις 3μιση am) αλλά και τεστ να μην είναι βάζω γρήγορα τα απολύτως απαραίτητα στην τσάντα και κινώ προς την πόρτα.

την ανοίγω.

κοιτάω δεξιά, κανείς.

κάνω να κοιτάξω αριστερά και τι βλέπω?

(απαραίτητη παρένθεση. στο νούμερο 6 του ορόφου μου που είναι η ακριβώς διπλανή μου πόρτα στα αρίστερα, μέχρι τώρα νόμιζα ότι κατοικούσε το nickname που έδωσε ο οδυσσέας στον πολύφημο. δεν είχα δει ποτέ κίνηση, δεν είχα ακούσει ποτέ θόρυβο και κυριώς ό,τι leaflet μας είχε δώσει κατά καιρούς η εστία, τα έβλεπα να μένουν ανέπαφα ριγμένα μισά μέσα μισά έξω κάτω από την πόρτα.)

φαντάσου τη στιγμή σαν εκείνες σε μία κλασσική αμερικανιά, όπου ο πρωταγωνιστής -βάλε αργή κίνηση- ξαφνικά βλέπει κάτι τόσο gorgeous που το λιγότερο κάθεται σαν χάνος και κοιτάει ή στην χειρότερη ανοίγει την αφεντομουτσουνάρα του και η κάτω σιαγόνα ακολουθεί την σημερινή πορεία της οικονομίας...

ξανθός, ψηλός, με ωραίο σώμα, με sexy μποξεράκι, να χαμογελάει απορημένος για το τι συμβαίνει. κάνουμε το απαραίτητο chit chat (ξέρεις τι συμβαίνει, όχι, εσύ?, όχι, στ' αλήθεια μένεις εδώ, δεν σε έχω δει? ούτε κι εγώ εσένα), μου ξαναχαμογελάει και ξαναμπαίνει στο δωμάτιο του προφανώς για να πάρει πράγματα.

εγώ κύριος ξεροκαταπίνω και συνεχίζω να βαδίζω προς τα σκαλιά υπό τους ήχους αυτού του πολύ διαπεραστικου και ιδαιτέρως ενοχλητικού fire alarm βεβαιώς βεβαίως.

....

....

τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία. φωτιά δεν υπήρχε, κάποιο πρωτοετάκι undergraduate έσπασε κάτι και μετά από κανά 40λεπτο στο κρύο (να και πρέπει να πω ότι κάποιοι από μάς πη΄γαμα και χαζέψαμε το δέντρο στην trafalgar square) μας άφησαν να ξαναμπούμε μέσα.

τον ξανθό του 6 δεν τον ξαναείδα. στοπ.
μου είπαν οτι κάνει PHD (έξυπνος? τικ!) στοπ.
ξέροντας ότι μου άρεσε, μπορώ να πω με πάσα βεβαιότητα ότι είναι str8. στοπ.
γαμώ το κριτήριο μου. στοπ.
φωτιά (στα μπατζάκια μου). στοπ και over.

y#42: ...και συνεχίζει...

2008-12-09T01:06:00.003Z

εν μέσω πολλών YAWNS, ο κύκλος συνεχίζεται...
for the gazilionth time, tonight is the matrix time.

y#41:...η συνέχεια

2008-12-08T00:43:00.007Z

Συνεχίζοντας αυτόν τον κύκλο post (βέβαια this being the second post, δεν είναι ακριβώς κύκλος, ούτε τεταρτημόριο δεν βγαίνει), σήμερα, μετά από μία μακριά ημέρα procrastination είδα το die hard 4.0. Κατωθι παρατίθενται κάποια πρόχειρα συμπεράσματα:

1. Το Die Hard 4.0 δεν είναι μία ταινία που λες ότι είδες σε άλλα άτομα εκτός από:
α. τον Άλεξ
β. τον Άλεξ
γ. άντε να προσθέσω και ένα τρίτο πιο γενικευτικό όρο, aka όποιον υπάρχει σ'αυτην την γης, που είναι/μοιάζει με τον Άλεξ.

2. Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το βήμα και να δώσω συγχαρητήρια στον διευθυντή φωτογραφίας γτ η ταινία πραγματικά βλέπεται. i mean, ορισμένα sequences είναι απρόσμενα jaw-dropping.

3. Συνάγοντας από το 1 και το 2, η ταινία μπορεί να κατηγοριοποιηθεί στην μνήμη μου ευχαρίστως ως guilty pleasure για κάθε τεταρτη ιουλίου που θα βαριέμαι/ θα θέλω να δω λίγο ακόμα αίμα μετα από το 293847897324ο replay της πρωτης σαιζόν του trueblood/ θα είμαι τόσο τόσο καυλωμένος ώστε να θέλω να δω το πρόσωπο του timothy olyphant γτ απλά δεν βρίσκω κάτι καλύτερο τριγύρω μου.

4.(0) είμαι τεχνολογικά illiterate. μάλλον το illiterate δεν είναι καν όρος που συμπηκνώνει το πόσο illiterate είμαι.

αυτά. αύριο πάλι, μέχρι να τελειώσει αυτή η γαμημένη έκθεση, ποιος ξέρει η τύχη σε ποιες μυστηριώδους ταινιακές ατραπούς θα μας φέρει... καλό μου βράδυ.

update: μην μπορώντας (κλασσικά) να κοιμηθώ, τσίμπησα κι ενα dark knight έτσι να κάνω ωραία όνειρα. o tempora o mores...

y#40: αισθήσεις

2008-12-07T03:15:00.008Z

ξημερώματα κυριακής.

Από το παράθυρό μου, ακούω περιπολικά, πριν απο λίγο ακούστηκε και το big ben, και επίσημη μισημένη μου είναι και αυτός ο εκνευριστικός υπόκωφος θόρυβος της γεννήτριας της εστίας που έρχεται από το υπόγειο. πειράζω τα μαλλιά μου -όπως ξέρω πως δεν πρέπει- και πληκτρολογώ ταυτόχρονα, χωρίς να ξέρω καν γιατί ξανασκέφτηκα να γράψω τώρα/σήμερα στο blog. πίνω λίγο λευκό κρασί μήπως και φιλοτημηθώ και με πάρει ο ύπνος μία πιο λογική ώρα απο χθες (σιγά, σιγά, όλο και καλύτερα). μυρίζω το κρύο που έχει έξω αν και το δωμάτιο μου είναι σαν φούρνος (και το γαμημένο το radiator το χω στο 2 -μόνο-). Είναι ξημερώματα κυριακής και μόλις τελείωσα το blindness του meirelles, πολύ καθυστερημένα, το ξέρω χρίστο (έλα κι εσύ εδώ και τα λέμε...)

σκέφτομαι ποια από τις παραπάνω αισθήσεις θα ήμουν πιο έτοιμος να αφήσω.

μπα, άσε καλύτερα. το post αυτό μάλλον δεν είναι και εκ των συνθηκών δεν μπορεί να είναι για την ταινία.

Το γράφω μάλλον μόνο για να θυμάμαι ότι είδα την ταινία, μία βδομάδα πριν απο το τέλος του term,
σήμερα ξημερώματα κυριακής.

y#39: change

2008-11-04T10:33:00.000Z

today, we're all husseins.

x#46: χοουπ

2008-10-22T18:57:00.001Z

x#45: R.I.P. mr. Paul Newman.

2008-09-27T17:28:00.003Z

σε ένα αγόρι που έγινε άντρας και έζησε σαν πραγματικός αντι-ήρωας.
σε έναν συγκλονιστικά πανέμορφο (μα όχι και πανέμορφα συγκλονιστικό) ηθοποιό.

ps. καλό κουράγιο στην joanne woodward που συνεχίζει πλέον μόνη. alas.
ps.2. ποιος ξενύχτησε για το ντιμπείτ χτες το βράδυ?

x#44: trapped

2008-09-23T16:00:00.007Z

πολύ παλιό αλλά τώρα θυμήθηκα να το ανεβάσω

http://www.newyorker.com/online/video/2008/04/21/080421_elevators/?yrail

ps. μην έχοντας που αλλού να τα βάλω
και κάνοντας ένα γενικό καθάρισμα του mac πριν από την "νέα σχολική χρονιά",
και άλλα κάποια λινκς που θέλω να θυμάμαι (καταναγκαστικά και μή) ότι επισκέφθηκα αυτό το καλοκαίρι.

http://gizmodo.com/5012347/nasa-scientists-make-magnetic-fields-visible-beautiful
http://entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/film/article4746967.ece
http://www.greektube.org/content/view/36500/2/
http://www.afterelton.com/TV/2007/10/thedailyshow?page=0%2C5
http://jump.kennethinthe212.com/2008/09/american-classic.html
http://www.youtube.com/watch?v=YSddJp49WLM&feature=related
http://www.thestranger.com/seattle/SavageLove?oid=550027&hpr
http://nymag.com/news/features/45785/
http://www.huffingtonpost.com/robbie-baitz/leaving-los-angeles-part_b_78205.html
http://sophieisgod.livejournal.com/25494.html
http://www.youtube.com/watch?v=EwYhWG8GXws&feature=related
http://www.greektube.org/content/view/24830/2/
http://www.ecospacestudios.com/indexflash.html
http://weburbanist.com/2008/02/27/7-abandoned-wonders-of-the-european-union-from-deserted-castles-retrofuturistic-factories/

x#43: sexy γρύλλισμα...

2008-09-19T13:07:00.008Z

αυτό το intro μου ήρθε κατακούτελα.
νιώθω σαν εκείνο το γλυκούτσικο viper που εμφανίζεται στο πρώτο δυνατό γρατζούνισμα της supporting κιθάρας.

Aλλά ξέρω που φταίω. δεν έχω ποτέ υπάρξει ζεβεδαίος στο σεξουαλικό. κι είμαι εδώ, τελευταίες μέρες διακοπών να βέπω hbo και να αξιολογώ αν το hype για την σειρά ήταν δικαιολογημένο η όχι, σε πλήρη απραξία μα και τόσο πεινασμένος.

well, ας πρόσεχα.

x#42: ο ξεχωριστός mr. Harvey Milk

2008-09-04T22:08:00.004Z

μόλις γύρισα από την χαλκιδική με τον jon,
και αύριο φεύγουμε για αθήνα

θα πάρει κάποιες μέρες να γράψω για το ταξίδι στην κεντρική αμερική
αλλά δεν κρατήθηκα να βάλω ένα τρέιλερ που μόλις είδα

y#38: ...και λίγες λιγότερες για το φετινό.

2008-08-05T20:22:00.005Z

την παρασκευή αυτή φεύγω.

για 24 μέρες περίπου θα σβύσω τον mac, θα κλείσω το κινητό και θα κόψω τις πολλές πολλές συνηθισμένες ανέσεις

θα βάλω τα aviators, θα φορέσω το (δήθεν-ευχαριστώ μαρίνα/χρήστο) καπελάκι μου
και θα ανοίξω τα μάτια, τα αυτιά και τα ρουθούνια μου για ακόμα ένα ταξίδι στην άκρη της γης.

ps. βαριέμαι τα πολλά γραψίματα, οπότε αν ακόμα έχεις διάθεση για περισσότερες info...: http://www.gapadventures.com/tour/CAM#

ps.2. θα ρίξω μια βουτιά στο tulum και για σένα ρε. γιατί δεν ήρθες για να πάω εγώ. και γι'αυτό σ'ευχαριστώ.

y#37: 11.000 λεξεις (και κάτι) για το περσινο καλοκαιρι

2008-07-30T16:43:00.017Z

σημερα έκανα καποιες γραφειοκρατικές δουλειές (όπως το να στείλω επιτέλους τα τελευταία χαρτιά που χρειάζονται για το μεταπτυχιακο), πήγα γυμναστήριο, μόλις τελείωσα και το δείπνο μου (sic) και είπα να γράψω και τίποτα εδώ γτ πλέον η σχέση μου με το blog έχει καταντήσει αιτία διαζυγίου, κοινώς παρατεταμένη και συστηματική συζηγική αμέλεια.

και επειδή αυτήν την περίοδο περνάω μια σχετική εκφραστικά δύσκολη περίοδο στα ελληνικά [του στυλ, μόλις αντιλήφθηκα ότι ρώτησα στο msn χτες ένα φίλο μου, αν, συζητώντας με ένα τρίτο άτομα, "ήρθε πάνω" (came up) ένα συγκεκριμένο θέμα...], είπα να κάνω αυτό το ποστ που από πέρσυ λέω να κάνω μόνο με εικόνες.

λοιπόν, εδώ είναι οι 11 φωτογραφίες από το περσινό μου καλοκαίρι που δεν έχουν επιλεγεί γτ ήταν οι πιο εντυπωσιακές αλλά γτ συμπηκνώνουν την ουσία του. χωρίς εξηγήσεις, μόνο με χρώματα, χαμόγελα και νοσταλγία.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

x#41: viva la vida (ή πως να βάλετε τη λέξη γιατί υπερβολικά πολλές φορές σε ένα ποστ)

2008-06-13T10:07:00.005Z

(και βάλτο να παίζει μετα το 1:40)

ήθελα να γράψω νωρίτερα μα περίμενα να βγεί ξανα ο ήλιος και είναι αλήθεια ότι αυτες τις μέρες ο ήλιος έχει επιστρεψει στην αγγλία.

τώρα
τα πάντα είναι πιο πράσινα, πιο γαλάζια, πιο κόκκινα και πιο κίτρινα. τα πάντα είναι πιο έντονα και πιο φωτεινά, πιο παθιασμένα και πιο γλυκα στη γεύση που σου αφήνουν στο στόμα, στη καρδιά και σ'αυτό το κουρασμένο μυαλό. τα πάντα είναι πιο ελεύθερα.

το γκρι του ουρανού, το άγχος και η κούραση έχουν φύγει (αν και μου πήρε λίγο να το συνηθίσω) και τώρα υπάρχει χρόνος για τα πιο απλά πράγματα, κοινώς αυτά που είχαν αμεληθεί για πολλούς μηνες στη σειρά. χρόνος για μαγείρεμα, για ασυνάρτητες συζητήσεις, για αχρείαστο shopping, για αυθόρμητες βόλτες και ακόμα πιο αυθόρμητες ιδέες, για χαζοαμερικανιές στο σινεμά με φίλους, για γέλιο, για πολύ μα πάρα πολύ πεπόνι και ben and jerry's (προφανώς όχι ταυτόχρονα...)

τα καλοκαίρι είναι εδώ και έχω την πολυτέλεια να έχω την πολυτέλεια να λέω πως κάθε μέρα είναι χαρά και γιορτή και ευλογία.

και είναι όντως τα περισσότερα πράγματα που ζω αυτήν την στιγμή όλα αυτά.

γιατί βγαίνουμε στα πάρκα και λιαζόμαστε, διαβάζουμε και ζωγραφίζουμε, ακούμε απενοχοποιημένα (γιατί μας αρέσουν τα crowd pleasing anthems!!!) όπως καθένας σωστος follower του mainstream το καινούριο album των coldplay, πίνουμε, περνάμε ξέγνοιαστα ή τουλάχιστον σπρώχνοντας τις έννοιες για μετά, για αργότερα.

γιατί αποχαιρετούμε παλιές κακιές συνήθειες, χαιρόμαστε τη ζωή και όταν πέφτουν τα χοντρά χαρτζιλίκια αλλά και όταν περνάμε αφραγκιές, δακρύζουμε (κρυφά, όταν έχει φύγει) όταν ένας καλός φίλος (ο καλύτερος μάλλον) έρχεται να για επίσκεψη από την πατρίδα και είναι σαν να μν έχει αλλάξει τίποτα απο την τελευταία φορά.

γιατί παρόλα τα άσχημα νέα για συγγενείς, παρόλους τους φίλους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα που εσύ περνάς επιτέλους καλά εν αντιθέσει με αυτούς, παρόλο που η έννοια γκόμενος είναι μήνες τώρα ένα πολύ σύντομο αστείο, παρόλο που το ξέρω ότι αυτό το καλοκαίρι κάποτε θα τελειώσει και μετά ξανα στο λούκι, επιτέλους κατάλαβα ότι το τώρα είναι τώρα και είναι κρίμα να μην το βλέπω-βλέπεις-βλέπουμε έτσι.

______

αυτό το καλοκαίρι θα είναι το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου (και τούτο εδώ το declaration δυστυχώς για κάποιους δεν στοιχειοθετεί τον ξεπεσμό μου σε υπερ-ρομαντικό αλλά πηγάζει στον ever present κυνισμό μου).

γιατί είναι το καλοκαίρι που η φοιτητική μου ζωή τελείωσε, που μία era comes to an end μα που ελάχιστα πράγματα από αυτήν θα άλλαζα/έχω μετανιώσει.

γιατί είναι επίσης το καλοκαίρι που θα τα έχει όλα. και ελλάδα και αγγλία και ένα από εκείνα τα ταξίδια που θα μου μείνουν χαραγμένα στο μυαλό για μια ζωή. και φίλους και αγνώστους, και ξεκούραση και περιπέτεια, και κάψιμο στη θεσσαλονίκη αλλά και snorkelling ανάμεσα σε baby sharks.

μα κυρίως όμως γιατί (θα) είναι το 22ο καλοκαίρι μου σε αυτόν τον κόσμο και -τικ-τακ- δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

viva la vida.

x#40: ενάμισης μήνας παρά κάτι

2008-04-11T23:01:00.002Z

οκ, έχουν μείνει 34 μέρες μέχρι να παραδώσω όλες μου τις (τελευαίες εκθέσεις) και την πτυχιακή. 16 μαϊου η μέρα του submission που όπως το κόβω θα εγγραφτεί στον εγκέφαλο μου ως τόσο κοσμοιστορικής σημασίας γεγονός όσο τα γεγονότα στο stonewall το 1969. κοινώς liberation σου 'ρχομαι.

ως τότε όμως τα κεφάλια μέσα και κυρίως κάτω (γτ που χρόνος για τέτοια).

για να θυμάμαι σε τι απογοητευτική κατάσταση είμαι αυτήν τη στιγμή, γράφω κάτι που μου έστειλε μία πολλή καλή μου φίλη στο facebook (παρεπί, τι σχιζο κατάσταση είναι αυτή που επικρατεί με το facebook στην ελλάδα, παιδιά κάντε και κανά ignore στα applications..) και γελάω ακόμα.

βεβαίως όπως θα θέλω να θυμάσαι μελλοντικέ μου εαυτέ, το κάτωθι δεν είναι αστείο αλλά εγώ λύθηκα παρόλαυτα μετά το πέρας 13ωρου πάνω στις αγαπημένες μου σημειώσεις.

Γράφει λοιπόν η φίλη για το τι θα κάνει του χρόνου:

"As a form of backup plan I have actually applied for a degree in conflict and crisis management in Turin- including basic medical training by the red cross and 3 months of military field training with the Italian special forces.A large proportiοn of the student body appear to be Russian. Need I say more?"

how sad am I?

x#39: καλοκαιρινοί έρωτες

2008-03-11T16:29:00.001Z

y#37: μία αξέχαστη βραδιά

2008-02-25T18:18:00.003Z

χτες το βράδυ (βασικά σήμερα τα ξημερώματα) κάτσαμε με τον τζοναθαν και είδαμε τα οσκαρ. ονλαιν βέβαια μετά από κανα δίωρο ψάξιμο για να βρούμε λινκ που να δείχνει το abc7 και μάλιστα λινκ που να δουλεύει και για μακ. αποθαρρυμένοι ότι τελικά ένα λινκ που βρήκαμε έδειχνε μόνο συνεντεύξεις στο κόκκινο χαλί, το αφήσαμε να παίζει καθώς αρχίσαμε να κάνουμε άλλα πράγματα...

όπου τσουπ, ακούω ξαφνικά την τύπισα με την πολύ ξενερουά φωνή να λέει καλως ήρθαμε στην 80η τελετή και λοιπά και κόβω πάραυτα τα χαμουρέματα. κολλάω στην οθόνη, ενώ παράλληλα σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι γτ το λινκ ήταν και σε hd.

τεσπα, πολύ όμορφη τελετή μα για μένα δύο ήταν τα ωραιότερα στιγμιότυπα της βραδιάς...

νούμερο 1: (και κοίτα και το πρόσωπο της κέιτ μπλάνσετ την ώρα της ανακόινωσης)

και νούμερο 2, για αυτήν την καταπληκτική οφ σκριπτ σποντενιους στιγμή που προφανώς κανείς δεν περίμενε. καπιταλισμός με ευαισθησίες:

πολλά φιλιά από ένα κουρασμένο και ξενυχτησμένο παλικάρι

y#36: μία καμπάνια που θα ήθελα να δω και εδώ...

2008-02-21T02:29:00.003Z

εντάξει το ξέρω ότι είναι στα ισπανικά και ότι ο μέσος έλληνας θα μπορούσαμε να πούμε ότι απέχει από μία καλή γνώση της γλώσσας, αλλά ένα φίλινγκ στο αφήνει, δεν στο αφήνει?

α, δες και αυτήν που κάνει αναφορά στο ζήτημα του γάμου-

y#35: και η εκδίκηση του χρόνου...

2008-02-05T00:46:00.000Z

να'μαι ξανα λοιπόν θεατής στο ίδιο έργο...

δίνω μάθημα την τετάρτη και όσο διάβασμα και αν έχω κάνει, ο πανικός έχει αρχίσει και εκδηλώνεται...

η απίστευτα κακή ικανότηατ διαχείρισης του χρόνου επίσης επιτείνει αυτόν τον πανικό αφού και πάλι πολλά πράγματα έχουν μείνει για την τελευταία μέρα...

ελπίζω μόνο να μπορέσω να γράψω εξίσου καλά με όλες τις προηγούμενες φορές που έχω βρεθεί σ'αυτήν την πολύ ψυχοφθόρα κατάσταση...

και επιπλέον νιώθω και το παρακάτω...

http://www.greektube.org/content/view/20589/2/

υγ. σου έχω πει ότι μισώ τα exams, ε?

y#34: η εκδίκηση του φακού

2008-02-04T04:38:00.000Z

Είχα γράψει θαρρώ παλιότερα για αυτήν την φωτογραφία και διαβάζοντας τους times τυχαία βρήκα αυτό το αρθράκι...(διάβασε και το προσωπικό υγ που ακολουθεί)

Which of these men did the photographer think was a hero?

Daniel Finkenlstein
The Times, 01/02/08

This morning is the fortieth anniversary of one of the iconic images of the Vietnam War. It was taken on 1 February 1968, with the Tet offensive in its early stages. It pictures General Nguyan Ngoc Loan executing a Vietcong prisoner.

It is, no question about it, a terrible image.

This morning, with its admirable instinct for a story, the Today programme told the tale of Eddie Adams's photograph and the impact it made.

Sadly Adams is dead, so the programme featured a different, but also distinguished, war photographer Philip Jones Griffiths. And Jones Griffiths described his feelings about the photo and his own decision to track down and photograph the executed man's widow.

Jones Griffiths had strong views on the photo and gave them to us.

He dismissed the idea that the executed man had been a killer saying both that the idea that the man had just killed others was "kind of propaganda" and that "he wouldn't have been much of a Vietcong soldier" if he hadn't tried to kill people. He clearly viewed the photo's power as being its revelation of the evil of the war and America's involvement.

These were interesting, legitimate, opinions. But it is a shame that it wasn't mentioned that they were not remotely the views held by Eddie Adams of his own photo.

Here's what Eddie Adams had to say about General Loan:

The guy was a hero.

And - surely an essential point in any proper discussion of the history of the photograph - here's what he had to say in Time magazine about his photograph:

The general killed the Viet Cong; I killed the general with my camera. Still photographs are the most powerful weapon in the world.

People believe them, but photographs do lie, even without manipulation. They are only half-truths.

What the photograph didn't say was, 'What would you do if you were the general at that time and place on that hot day, and you caught the so-called bad guy after he blew away one, two or three American soldiers?

When Loan died, Adams - who had called him many times to apologise for the damage done to Loan's reputation - sent a bunch of flowers with the inscription:

I'm sorry. There are tears in my eyes.

Adams wished he had never taken the photo, and whether or not he was right about this I think it should have been mentioned this morning, don't you?

υγ εντάξει για αυτό που έλεγα για τον ψωμιάδη έρχεται να ενισχυθεί από αυτό το αρθράκι. δεν μπορεί κανείς τουλάχιστον να τον 'ξεκάνει' με μία σοκαριστική φωτογραφία? κάτι που θα δείχνει την υποκρισία του σε ένα μόνο κλικ του φακού...

χ#38: χρίστε μου γιατί το ανεχόμαστε αυτό?

2008-02-02T20:27:00.000Z

Αντιγράφω από την κυριακάτικη ελευθεροτυπία:

«Να έχει άποψη ο "κουνιστός" και να μην έχει ο Αρχιεπίσκοπος;» αναρωτήθηκε on camera ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο οποίος από την ώρα που εκοιμήθη ο Χριστόδουλος δεν έκλεισε μάτι, περιφέροντας από καναλίου εις κανάλιον τον πόνο του.

______________

Έχοντας πλήρη συναίσθηση των λόγων μου και του τι (πρέπει να) πρεσβέυει μία δημοκρατία,
έχω μόνο μία ερώτηση να υποβάλλω.

Δεν μπορεί κάποιος από τη συμπρωτεύουσα (my arse) θεσσαλονίκη να:

α) τραβήξει στον αγαπητό νομάρχη μία ωραιότατη μηνυσάρα για δυσφήμιση?

β) να διαμαρτυρηθεί με κάποιον τρόπο βρε αδερφέ?

γ) στη τελική, να πάει και να του χώσει μια σφαλιάρα (που να ακουστεί το φλαπ μέχρι τα κεντρικά των αθηνών), γιατί πολλά μα πάρα πολλά τα έχει πει μέχρι τώρα?

αντιλαμβάνομαι τις νομικές κυρώσεις της τρίτης λύσης, αλλά μόλις διάβασα τι είπε, δεν μπόρεσα και, ως κοινός θνητός, έπαθα μια απίστευτη ταπηροκρανίαση και ακόμα δεν μπορώ να ησυχάσω.

Υπόσχομαι πάντως ότι την επόμενη φορά που θα κατέβω θεσσαλονίκη, θα πάω να τον δω στο γραφείο του με κάποιο από τα παιδιά της σύμπραξης κατά της ομοφυλοφοβίας γιατί δεν πάει άλλο πια.

Όχι ότι θα γίνει τίποτα, αλλά αυτός δεν είναι και σοβαρός λόγος απραξίας...

έτσι δεν είναι, κοιμισμένη γκέι θεσσαλονίκη των blogs?

y#33: η ζωή δεν σταμάτησε εκεί.

2008-02-01T20:19:00.000Z

"Please respect our need to grieve privately. My heart is broken. I am the mother of the most tender-hearted, high-spirited, beautiful little girl who is the spitting image of her father. All that I can cling to is his presence inside her that reveals itself every day. His family and I watch Matilda as she whispers to trees, hugs animals, and takes steps two at a time, and we know that he is with us still. She will be brought up with the best memories of him."

Michelle Williams on the death of mr. del Mar.

y#32: la buena educacion

2008-01-29T01:10:00.000Z

το βρήκα τυχαία και μου θύμισε πάρα πολλά.
το καλό για μένα είναι ότι όλες αυτές οι καταστάσεις είναι μία μακρινή ανάμνηση.
το κακό για μένα είναι ότι όλες αυτές οι καταστάσεις είναι μία ανάμνηση.

αλλά υποθέτω ότι δεν γεννηθήκαμε όλοι τόσο άπληστοι ώστε να τα θέλουμε όλα δικά μας (μερικοί απλώς έγιναν).

πάντως η ζωή είναι διαφορετική τώρα για μένα.

ζω κάπου που το θέμα αυτό δεν είναι θέμα.

το ξέρουν όλοι
και εδώ στην αγγλία
και εκεί πίσω στην ελλάδα (τουλάχιστον στην ελλάδα οι κάποιοι που θέλω να το ξέρουν), το ξέρει κι η μαμά.

είναι παράξενο να ζεις τη ζωή απλά χωρίς να το σκέφτεσαι. ίσως ο λόγος που σταμάτησα να ανανεώνω αυτό εδώ το ρημαδομπλογκ, ο λόγος που δεν μπήκα ποτέ στο άθλημα του μπλογκινγκ φανατικά, είναι γιατί πραγματικά ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας αυτού ακριβώς του θέματος και όχι της ζωής μου ολόκληρης. κι όταν αυτό το θέμα λύθηκε μέσα μου ως προς την ανάγκη συνεχούς εξομολόγησής του, σταμάτησε και η ανάγκη για συντήρηση του μπλογκ.

διάβαζα μέσα στα χριστούγεννα αφηγήσεις μπλόγκερς με τις πιο σημαντικές τους παρατηρήσεις για το 2007 και είδα ότι κάποιοι από αυτούς ανέφεραν ως σημαντικό το ότι φιλήθηκαν ή έκαναν κάτι δημοσιώς.

Κι αν και στην αρχή ο εγωισμός μου μου επέτρεψε να γελάσω ειρωνικά μπροστά σε τέτοια 'κατορθώματα', ο χρόνος έφερε ένα πιο ψύχραιμο συναίσθημα προσωπικής ευγνωμοσύνης.

για μένα τώρα το να είμαι αδερφάρα του κερατά έχει πάρει τις αληθινές του διαστάσεις.

Ούτε μεγάλο (όπως για κάποιους που το δράμα συντηρεί τη ζωή τους), ούτε ηθελημένα μικρό (όπως για κάποιους που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και δεν ζουν τη ζωή τους όπως θα ήθελαν), το να είναι αυτός που είμαι πήρε εκείνο το φυσιολογικό μέγεθος που ο σεξουαλικός προβληματισμός παίζει στα στρ8 άτομα. αυτόν την σεξουαλικότητας και μόνο.

και για αυτό δεν ήταν μόνο η τύχη που είχα όσον αφορά τους φίλους ή τη μαμά (την απουσία της οποίας πολλοί μπορούν αν επικαλεστούν για τα δικά τους προβλήματα), ή το γεγεονός ότι είχα την οικονομική δυνατότητα να ξεφύγω από το στενό καταπιεστικό ελληνικό περιβάλλον (που και πάλι για πολλούς μπορεί να φαντάζει ως ο μόνος λόγος που είμαι ήρεμος τώρα) που είχαν καταλυτική σημασία. Σίγουρα έπαιξαν ρόλο και αυτά.

Μα στο έχω ξαναπεί. Πάντα κάποιος που θέλει να βρίσκει δικαιολογίες, θα τις βρίσκει.

Στην περίπτωση μου κάποτε βαρέθηκα να το κάνω αυτό και παίζοντας το ρόλο της αθηνάς, κίνησα εγώ τη χείρα.

έφυγα από την ελλάδα, όταν πολλοί θα έμεναν λόγω ασφάλειας, κι όταν γύριζα άρζισα να ζω τη ζωήμου ζωρίς εκπτώσεις' φιλήθηκαόταν και όπου ήθελα να φιληθώ, όταν για τους ίδιους πολλούς αυτό θα έμοιαζε σκέτη ανοησία.
όρισα τη ζωή μου όπως μπορούσα και ήθελα, και η ζωή μετά βρήκε το δρόμο της, εφόσον της είχα αφήσει το περιθώριο να εκφραστεί, και απέκτησε την αληθινή της βάση.

Γιατί ίσως τελικά δεν γεννιόμαστε όλοι τόσο άπληστοι ώστε να τα θέλουμε όλα , αλλά κάποιοι από μας γινόμαστε.

y#31: η εξάντληση

2007-12-04T02:04:00.000Z

Λοιπόν, είμαι στη βιβλιοθήκη εδώ και 6 ώρες. οι οποίες 6 ώρες εντάξει δεν φαίνονται και πολλές. από μόνες τους.

εάν όμως λάβεις υπόψησ σου ότι δεν έχω κοιμηθεί εδώ και 32 ώρες παρα μόνο για ένα μικρό διάλειμμα 4 ωρών, τότε αυτές οι 6 ώρες αποκτούν άλλη σημασία.

βοηθάει επίσης να βάλεις αυτόν τον αριθμό (6) στη σωστή του βάση, εάν σκεφτείς για ποιο λόγο είμαι (έλεος, πήγα να γράψω, έχω υπάρξει αντί για είμαι) στη βιβλιοθήκη μόνο τόσες ώρες.

απλά αν καθόμουνα σπίτι, θα έπεφτα για ύπνο και κάτι τέτοιο δεν έχω την χρονική πολυτέλεια να το κάνω. βεβαίως, ο ρυθμός με τον οποίο γράφψ αυτήν τη στιγμή έχει πέσει στο ναδίρ, αλλά εγώ παραμένω εδώ.

το πλάνο είναι να κάτσω στη βιβλιοθήκη μέχρι τις 10 το πρωί, μετά να γυρίσω σπίτι να κάνω ένα ντουζ και να πάω στο δίωρο σεμινάριο μου, μετά να γυρίσω, να σωριαστώ για 4 ώρες και να ξαναρχίσω το γράψιμο στις 6 ξανά. (πάντα μιλαώ για ώρα αγγλίας).

ε?ντουαμπλ,ε?

x#37: χάνεκε revisited

2007-12-03T06:24:00.000Z

ίδιος σκηνοθέτης, ίδια ταινία shot by shot. υποκλίνομαι.

α, και το mountain king του grieg, καταπληκτικά δοσμένο στο trailer. έτσι είναι. παγίδα για τα αμερικανάκια. θα πάνε πιστεύοντας ότι θα δουν το "Πριόνι 5" με ολίγον τι από hype για γυμνό της naomi watts και ο χάνεκε θα τους την φέρει μεγαλειωδώς.

ps. και τώρα πίσω στην καταπληκτικά βαρετή μου έξθεση πάνω στον αξιολάτρευτο (επίσης γερμανό) J. Habermas. το βλέπω το 2.2 να έρχεται...

y#30: μία απίστευτη μπαρούφα που άκουσα τελευταία.

2007-12-02T22:35:00.000Z

θέλω να έρθει εκείνη η στιγμή στη ζωή μου που οι βδομάδες μου δεν θα ορίζονται από το πόσες εργασίες θα έχω.

έχω κουραστεί είναι αλήθεια. μετά από δύο μήνες εξουθενωτικού διαβάσματος και τρεις εργασίες νιώθω ότι τα έχω δώσει όλα. και ξέρω ότι πρέπει και έχω και άλλο να δώσω αλλά η αλήθεια είναι ότι η όλη φάση μου θυμίζει πολύ εξετάσεις τρίτης λυκειού.

και τώρα θα έρθεις εσύ που σπουδάζεις ελλάδα και θα μου πεις ότι αυτό σου συμβαίνει κάθε εξάμηνο με τις εξεταστικές όπου πεθαίνεις (υποτίθεται στο διάβασμα).

οκ, δεκτόν. με μία μόνο υποσημείωση. κι εδώ έχουμε εξεταστική για μετά τα χριστούγεννα. άρα όλη αυτή η προσπάθεια καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με τα ελληνικά δεδομένα.

έτσι, για να μην ξανακούσω καμία μαλακία για το ότι εδω στην αγγλία τα ξύνουμε, ενώ στην ελλάδα όποιος διαβάζει, διαβάζει.

y#29: οι "παλιές" εποχές και οι παλιές πληγές

2007-11-19T02:47:00.000Z

το βρήκα τυχαιά καθώς έκανα ένα διάλειμμα από το γράψιμο των εργασιών μου.
δεν ξέρω γιατί έκανα κλικ, μα τώρα ξέρω γτ με άγγιξε.

όπως έλεγε κι ο ουγκώ
"concision in style
precision in thought
decision in life"

αυτά τα λίγα. η ζωή θα ξημερώσει ξανά την επόμενη τετάρτη όταν παραδίδω την τελευταία μου. εργασία.

y#28: μία ανάμνηση από την κούνια μου

2007-10-30T20:22:00.000Z

x#36: χάρρυ πόττερ νιουζ

2007-10-20T20:11:00.000Z

It is official: "Dumbledore is gay".
Hehe, good on him. Like we never suspected...

x#35: χρόνια μου πολλά (για εχθές)

2007-10-16T22:55:00.000Z

x#34: χαρακτηριστική περίπτωση φτιαξίματος (sic) καινούριου συκωτιού (ή στην αναβροχιά ενός σιξ-πακ κοιλιακών)

2007-10-11T20:26:00.002Z

όταν με το καλό έφτασα ξανά αγγλία πριν από κανα μήνα και κάτι, το πρώτο πράγμα που μου έδειξε ο άλεξ ήταν τα κάτωθι βίντεο( και πολλά άλλα, αλλά τα κάτωθι είναι αντιπροσωπευτικά).

Και επειδή πήρα την κάτω βόλτα και άρχισα να μπλογκάρω ξανά, είπα να τα μοιραστώ μαζί σου (αν δεν τα έχεις δει, βεβαίως, βεβαίως).

τι να πω? καλή διασκέδαση.

x#33: χωρίς θέμα

2007-10-10T20:30:00.000Z

λοιπόν, λοιπόν

έχω καιρό να γράψω εδώ αλλά για να σου πω την αλήθεια δεν είχα και καμιά ιδιαίτερη όρεξη.
αλλά αυτήν τη στιγμή, μετά από 22 σελίδες για την θεωρία του επικοινωνιακού πράττειν του λατρευτού γ. χαμπερμάς, έχω στουμπώσει εγκεφαλικά τόσο που είπα να κάνω διάλλειμμα μπλογκάροντας ασύστολα για ένα τεταρτάκι.

βέβαια τι να γράψω μέσα σ'αυτό το τεταρτάκι? να κάνω το απίστευτο κλοπυράιτ και να δανειστώ την τρε φορεμένη έκφραση (από πολλούς μπλογκερς) του αγαπητού μπιλζουκ ότι δεν έχω θέμα? τεσπα όπως και να είναι, ξέροντας πως αυτό το τέταρτο δεν θα είναι το αντυγουορχολικό μου τέταρτο, μάλλον θα με/σε απασχολήσω με καποιες πολύ μα πολύ μπουρδες που έχω τώρα (δλδ αυτήν την βέρυ στιγμή) στο μυαλό μου.

1. βαριέμαι αφόρητα....
2. θέλω γκόμενο...
3. και κρυώνω λιγάκι γτ εδώ είναι αγγλία και όλοι μου οι συγκάτοικοι είναι/το παίζουν σαν να γεννήθηκαν είτε στην αλάσκα είτε στην σκωτία (δλδ είτε είναι τρομερά -και καλά- συνηθισμένοι στο κρύο, είτε είναι τρομερά λιροφονιάδες αντίστοιχα)...

αυτές οι ολίγες παιδικές σκέψεις από μένα.

θα αναρωτιέσαι γτ αυτό το ποστ είναι λίγο "με άφησε στα κρύα του λουτρού". ε, λοιπόν, επειδή είμαι και γαμώ τους οργανωμένους φοιτητές (έχω λυθεί παράλληλα στα γέλια) αυτό το ποστ γράφηκε σε 45' λεπτά συνολικά γτ έκανα κι ένα διαλλειματάκι ενδιάμεσα στο υποτιθέμενο διάλλειμα για να μπλογκάρω... και τώρα έχω άλλες 35 σελίδες.

ε, τι να κάνω? ήρθε ο άλεξ και μου τα έπριζε για το ποιος νίκησε στον διαγωνισμό pes που έιχαν στο υπόγειό μας οι υπόλοιποι του σπιτιού και δεν ήθελα και πολύ. λύγισα και αφαιρέθηκα.

ps.1. ακούω από το παράθυρο μου φωνές, από freshers μάλλον (κι εμείς τα ίδια δεν κάναμε?) και έχω μια αίσθηση ζήλειας/φθόνου/ τζαφάρ-στα-πολυ-διαβολικά-του έντονα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο γτ δεν έχουν αυτό που δεν μου λείπει αυτήν την στιγμούλα. διάβασμα. ουστ!
ps.2. πρέπει να γυρίσω πίσω σε προτάσεις που περιέχουν λέξεις όπως sociontology, objectivating κτλ...

x#32: χωρίς ανάσα...

2007-09-21T17:58:00.000Z

...αυτό το καλοκαίρι

(ή αυτό το καλοκαίρι ήταν μία μεγάλη ανάσα.)

y#27: η φυγή

2007-06-13T13:53:00.000Z

αύριο το πρωί φεύγω.

το καλοκαίρι μου θα αρχίσει. και εύχομαι να είναι το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου.

ήθελα να γράψω πολλά γτ πολλά με ταλανίζουν το τελευταίο διάστημα.
μα όταν αποφάσισα να αρχίσω να γράφω, αντιλήφθηκα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να γράψω για αυτά.

αύριο το πρωί φεύγω και ό,τι συνέβη θα είναι απλώς μία ασυνήθιστα μακρινή ανάμνηση όταν γυρίσω.

το μόνο που θα υποσχεθώ στον εαυτό μου είναι ότι θα μάθω από τα λάθη μου. ειλικρινά.
το μόνο που θα ευχηθώ στον εαυτό μου είναι να κρατήσω αυτό το χαμόγελο που έχω τώρα.

λοιπόν παίδες καλό καλοκαίρι. για ένα μήνα δεν θα μπορέσω να το ανανεώσω αυτό το ρημαδοblog, οπότε... ό,τι καλύτερο, ό,τι ευτυχέστερο και ό,τι μαγικότερο σε όλους

και σε μιά ψυχή εκεί, που μπορεί να με διαβάσει, ένα μόνο πράγμα μέσα από την καρδιά μου: απο ιανουάριο, φεβρουάριο να είστε τρεις γλυκιά μου.

ps. 1. ευχαριστώ για όλο το support στο προηγούμενο post. :)

x#31: χαλάρωσε, θα πάμε άτα τώρα...

2007-05-30T18:20:00.000Z

θα πάμε βολτούλα σε παλιά και καινούρια ερωτικά. δικά μου.
κάθησε αναπαυτικά.

νομίζω ήρθε η ώρα για μερικά confessions. έτσι για να τα γράψω κάπου, ώστε να μπορώ να τα διαβάζω που και που.

...........

Λοιπόν, αρχίζοντας από την αρχή.
Είμαι 21. λέγε με άμαθο στον έρωτα.

Η πρώτη μου σχέση ήταν όταν εγώ ήμουν πρώτη λυκείου.

έχε υπόψη ότι τότε, η χωρίστρα ήταν ακόμα στην άκρη, τα 20άρια ήταν η εύκολη πραγματικότητα στο σχολείο και το level of geekiness ήταν πολύ επικίνδυνα υψηλό.

Μετά από μία τεράστια αλληλουχία εσωτερικών πάλεων και αυτοαναφορικών συλλογισμών, είχα βρει θυμάμαι το θάρρος να πάω στο stretto, ένα μικρό ήσυχο gay bar (στην αγίας σοφίας νομίζω) όταν κανείς άλλος εκτός από εμένα δεν το ήξερε.

πρέπει να πέρασα από μπροστά καμιά 12 φορές. ακόμα θυμάμαι το cookshop που υπα΄ρχει ακριβώς δίπλα και φυσικά το βαθμό του ποσποιητού ενδιαφέροντος που έδειξα εκείνο το βράδυ για εκείνο το πολύ minimal σκέυος που υπηρχε στην βιτρίνα.

έχοντας αντιληφθεί πόσο γελοίος πρέπει να ήμουν, αποφάσισα να πάω λίγο πιο κάτω από το μαγαζί, σε ένα καρτοτηλέφωνο και να πάρω μία αδερφή ψυχή τηλέφωνο.
θυμάμαι η ερώτηση μου ήταν η εξής: χωρίς να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλω να κάνω, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. να το κάνω ή όχι? το θέλω πολύ μα φοβάμαι πολύ κιόλας.

η μαρίνα ευτυχώς απάντησε καταφατικά.

έχοντας στο μυαλό το ναι που είχε ακουστεί από την άλλη άκρη της γραμμής, μπήκα.

διστακτικά παρήγγειλα, κάθησα σε ένα από τα τραπέζια και αποφάσισα να περιμένω.

τι?

προφανώς, δεν είχε κάποιο σκοπό η όλη επίσκεψη εκτός από το να επιβεβαιώσω το θράσσος μου και να ρουφήξω εικόνες ενός περιβάλλοντος που πάντοτε ήθελα να γνωρίσω, μα ποτε ώς τότε δεν είχα καταφέρει να προσεγγίσω.

Είχε λίγα άτομα μέσα στο μαγαζί, και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως τα περισσότερα ήταν μεγάλης ηλικίας.
καπνίλα και ελαφριά μυρωδία βαριάς κολόνιας.

περιττό να πω ότι όταν μπήκα στο μαγαζί, όλοι γύρισαν να κοιτάξουν. ναι, όχι γτ ήμουν η επιτομή της τελειότητας, μα γτ ήμουν 16 . Και ασυνόδευτο.
Εγώ προφανώς κόμπιασα να κοιτάξω ακόμα και τον barman.

περίμενα στο τραπέζι κανένα τέταρτο. ή μπορεί και λιγότερο, αλλά η αμηχανία του να κάθομαι μόνος σε ένα τραπέζι και να πίνω μόνος ένα ποτό σε ένα μπαρ με χαμηλή μουσική μάλλον μου έκανε το χρονικό διάστημα αν φανεί μεγαλύτερο.

ξαφνικά από το πουθενά (δλδ από τον πάνω όροφο), κατέβηκε ο γιώργος.
ωραίος, μεγαλύτερος, στυλάτος, κοντό μουσάκι και υγρά μάτια. πήγε στο μπάρ και προφανώς ρώτησε κάτι along the lines "ποιο είναι το παιδί κτλ" το barman.

ευγενικά ρώτησε αν μπορούσε να κα΄τσει μαζί μου και εγώ ευγενικά απάντησα ότι περιμένω ένα φίλο αλλά ναι, αν θέλει μπορεί να κάτσει.

κάθησε. και μιλήσαμε.

-"γιώργος"
-william
-"χαίρω πολύ"
-κι εγώ.

μετά από δύο βδομάδες και τρία ραντεβού, αποφάσισα να πάω σπίτι του. πλησίαζαν χριστούγεννα θυμάμαι και είχε κρύο. μπορεί να ήταν και η χρονιά που στη θεσσαλονίκη είχαν κλείσει τα σχολεία, γτ το χιόνι κατέληξε να γίνει το καιρικό status quo. μπορεί, δεν θυμάμαι.

πήγα.

όντας πάνω στον καναπέ, με αυτόν από πάνω μου, ξαφνικά χτύπησε το θυροτηλέφωνο του.
ρωτάω τρομαγμένος ποιος είναι, μου απαντάει "θα δεις". ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται ένα έβερεστ παλικάρι (at least compared to my 170 cm) και με εμφανώς απογοητευμένη φωνή ρωτάω ξανά εμφατικά: ποιος είναι ο φίλος σου? "γιώργος" μου λέει.
και τι κάνει εδώ? "δεν καταλαβαίνεις?". ναι, κάτι φαντάζομαι μα δεν θέλω να το πιστέψω. "έλα θα περάσουμε ωραία". να περάσετε, απάντησα. καλό βράδυ και καλή διασκέδαση. μπανγκ η πόρτα πίσω μου.

δυόμιση μήνες μετά, και αφού είχαν εκτυλιχθεί πολλά μεταξύ μας (χωρίς τον δεύτερο γιώργο εννοείται), παίρνω το εξής sms. "σ' έχω ερωτευτεί.πρώτη φορά στη ζωή μου. θα σε δω το βράδυ, βαλεντίνε.φιλιά"

Τώρα, φαντάσου, εγώ 16,5-17 κι αυτός 19. και κανείς να μην το ξέρει. και η χαρά να έχει μεταφραστεί σε αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο μα να μην μπορώ να την μοιραστώ (την χαρά) με κανέναν και να μην μπορώ να την εξηγήσω (την αδιαφορία) σε κανέναν.

well, αυτό δεν κράτησε για πολύ. η μαρίνα το έμαθε σε μία ώρα γυμναστικής. και από τότε είναι genuine support παντός καιρού.

και η χαρά δεν κράτησε πολύ όμως. μάρτιος απρίλιος ήταν όταν μου είπε να βγούμε. είχαμε να βγούμε κανα διβδόμαδο, ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, μα ποτέ δεν φανταζόμουν τι θα επακολουθούσε.

πήγαμε στο mood. τα λόγια του ήταν μέσες άκρες τα εξής:
"θέλω να μου δώσεις χρήματα, γτ αλλιώς θα το μάθουν οι γονείς σου. ξέρω που μένεις, ξέρω το σταθερό σου, ξέρω επώνυμο και όνομα. θα τα πούμε σε δύο τρεις μέρες."

έκλεψα 150 ευρώ από το πορτοφόλι των γονιών μου. και την επόμενη μέρα του τα πήγα. μου είπε ότι δεν είναι αρκετά. του΄είπα να παέι στο διάολο και συμπλήρωσα:
χέστηκα για τα χρήματα. αυτό που μου έκανες είναι τρομακτικό. ήμουν ερωτευμένος μαζί σου, ακόμα είμαι και αυτός είναι ο λόγος που στα δίνω. δεν ξέρω τι τα θες και τι πρόβλημα υπάρχει (αν υπάρχει). πάρτα και μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις.

....

τραγικά,

ο γιώργος μέχρι στιγμής είναι ο μοναδικός μου έρωτας που είχε ανταπόκριση.

τρεις τέσσερις άλλοι, ήταν απελπιστικά str8 για τα γούστα μου, ή καλύτερα εγώ ήμουν απελπιστικά gay για τα δικά του.

ο πρώτος, ο κώστας, συνέβη στην ηλικία των 12-15. κολλητός, ακραία κολλητός θα έλεγα.
μία μέρα ήρθε και μου είπε ότι δεν ήθελε να με ξαναδει. ποτέ δεν έμαθα το λόγο. αν και υποπεύτομαι το προφανές.

ο δεύτερος ο χρήστος συνέβη στο γυμνάσιο. σου έχω μιλήσει σχετικά για τον τωρινό κολλητό μου.

ο τρίτος ήταν ο γιάννης, πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο.

συζητήσεις για σινεμά,θέατρο, λογοτεχνία, ιατρική, φιλοσοφία, ταινίες σπίτι μου, ταινίες σπίτι του, ταινίες στο σινεμά, κιθάρα σπίτι του,μουσική σπίτι μου, μουσική σπίτι του, κρασιά στον τρίτο όροφο του νεοκλασσικού, κρασιά παντού, και ενδιαφέρον. πολύ ρε γμτ ενδιαφέρον και από τα δύο μέρη.

το καλοκαίρι στη ρόδο είχαμε πάει όλο το gang από τη σχολή.
μην ξεχάσω να σου πω.
εκείνη την περίοδο έπινα τουλάχιστον 7-8 μπύρες την ημέρα, ή ένα μπουκάλι βοτκα, ή 1-2 μπουκάλια κρασί την ημέρα. είχα φτάσει στο αμήν των αντοχών μου, με ένα διαρκές ερώτημα στο μυαλό. είναι ή όχι? η καλύτερα, να του το πω ή όχι?

εκείνο το βράδυ βγαίνοντας από την τουαλέτα, ο επόμενος που περίμενε απέξω ήταν ο μαρκουλάκης. έπαιζε φαίδρα στο παλιό κάστρο την επόμενη.

εκείνο το βράδυ του το είπα.
νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος μαζί σου. καθόταν απέναντι όταν το πήρε το sms. τον είδα να το διαβάζει. σηκώθηκε, είπε σε έναν κοινό φίλο να τον ακολουθήσει και δεν τον ξαναείδα εκείνο το βράδυ. για 8 μήνες από εκείνη τη μέρα, δεν μου μίλησε ούτε με ξανακοίταξε.

το μόνο που μου έστειλε ήταν ένα μήνυμα, πάλι εκείνο το βράδυ.

"έπαιξες παραβαίνοντας τους όρους του παιχνιδιού. για την ακρίβεια αμφιβάλλω αν και πόσο έπαιξες το αυτονόητο παιχνίδι, αυτό που προσποιούσουν ότι παίζεις. ανοησία,ε? ή έλλειψη πολιτισμού. διαλέγεις και παίρνεις. εγώ διαλέγω το δεύτερο. οπότε δεν μπορείς να τον επικαλείσαι πλέον. γραμμένο τον είχες. και δεν μπορείς να έχεις την α΄φέλεια ότι έχω τη διάθεση να σου τον διδάξω, ενώ τόσο καιρό τον προσέβαλες εν πλήρει συνειδήσει σου. Μην κουραστείς να βρεις απάντηση. δεν υπάρχει και το ξέρεις. όταν θα ξεχειλίσω από μεγαλοψυχία, θα δεχτώ να μιλήσουμε. έχω δρόμο ακόμα."

εγώ απάντησα: με δύο λάμδα το προσέβαλλες. καλό δρόμο.

............

ανάμεσα σ'αυτά τα δράματα και τα θεάματα, τα τραύματα είχαν μείνει, και πήραν χρόνια να επουλωθούν.

εγώ κλεισμένος σε μία φούσκα και με άλλα προβλήματα στο κεφάλι, όπως αρρώστιες, θανάτους και το μπαμπά, απέφευγα το οτιδήποτε. πέρασα φάσεις που έκανα τρελλά πράγματα, με την κυριολεκτική έννοια της λέξεως, πέρασα φάσεις που τώρα δεν θέλω καν να θυμάμαι. μα το κυριότερο, δεν έζησα όπως έπρεπε. και έτσι νόμιζα ότι με προστάτευα.

για τα ερωτικά αυτή η φούσκα αυτοπροστασίας δεν επέτρεπε καμία διάθεση.

Καμία φάση το καλοκαίρι στις σποράδες, καμία φάση όταν έφευγα εξωτερικό μόνος τα άλλα καλοκαίρια κι αυτό όλο κι όλο ήταν η (μετα)εφηβεία μου.

εγώ εγώ εγώ. μόνος μόνος μόνος.

η μόνη φάση που μπορεί να χαρακτηριστεί ως βγαίνω λίγο από το καβούκι μου, είναι το καλοκαίρι του δεύτερου έτους ελλάδα, λίγο πριν φύγω για αγγλία.
ο γιώργος (ξανά το ίδιο όνομα) τραγουδιστής, εγώ καυλωμένος και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί αυτό το σμίξιμο δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων. σμίξιμο, that is , χωρίς το κερασάκι του σεξ, μα με την υπόλοιπη τούρτα φαγωμένη πολλές φορές. (fact που ισχύει μέχρι σήμερα).

η αγγλία με άλλαξε. διόρθωση, άλλαξα στην αγγλία. διόρθωση, δεν άλλαξα, δεν με άλλαξε, απλά άλλαξε το surrounding περιβάλλον.

έφαγα φρίκη στα 21st γενέθλια μου πέρσυ τον οκτώβριο. καλά, έφτασες 21 κι ακόμα τίποτα. άσχετος (χωρίς σχέση), αγάμητος (self-explnatory) και κατα συνέπεια αδιάβαστος και θλιβερά μετεξεταστέος (στα ζητήματα της καρδιάς).

...........

το ξέρουν πολλά άτομα πλέον. ζω και κινούμαι ανάμεσα σε φίλους που το ξέρουν και το συζητάμε χωρίς χαμήλωμα της φωνής.
δεν είμαι ακόμα έτοιμος για πλήρες outing. όταν σου έγραψα πριν από κάποια posts (7 λογικές απαντήσεις) ότι η ντουλάπα πήγε περίπατο, ότι την κατέστρεψα μια για πάντα, εννούσα στο μικρόκοσμό μου.

όμως, μέσα σ'αυτό το περιβάλλον (και μάλλον εξαιτίας αυτού του περιβάλλοντος) πήγα πρώτη φορά σε gay club. πήγα πρώτη φορά στο university gay night. έκανα κάτι πρώτη φορά με άγγλο. φιλήθηκα πρώτη φορά έξω από τη φούσκα του ιδιωτικού χώρου. φιλήθηκα σε κεντρικό δρόμο, φιλήθηκα σε σταθμό τραμ και τραίνου.

χε!
το περίβλημα έφυγε, μα κάποια πράγματα μένουν μέσα μου τα ίδια.

χτες το πρωί ξύπνησα από τον ήχο ενός μηνύματος του jonathon. περίμενα να μου πει ότι θέλει να βρεθούμε ξανά όπως είχαμε κανονίσει το σάββατο.

το sms ήταν το ακόλουθο:

hey, thanks for the message, and sorry for the delayed answer. i know its a lousey thing to say/do but over the weekend, my mate and I discovered we both feel the same way about each other.Im probably a fool, but im gonna go for it. I hope i do not come across as too much of a dick. Certainly, to u, a person who has treated me as decently as you have.

εγώ απάντησα (κανά δίωρο αργότερα)

hey, no probs for the late reply. thanks for being sincere and for texting back. i really liked you, but i guess some things are not meant to be mutual. hope everything goes well with your mate, cos u r worth it. thats all from me. bye.

εκτίμησα indeed την ειλικρίνεια του. τουλάχιστον ο προηγούμενος (σου θυμίζω ο jay αν σε ενδιαφέρει) δεν είχε στείλει πίσω.

_______________________________________

και μετά από όλα αυτά τα scattered thoughts,

o λόγος που κάθησα να γράψω αυτό το post.

εδώ και καιρό σκεφτόμουν αυτά που ένιωθα. σκεφτόμουν αν με τον jonathon θα πρέπει να αφεθώ ή να είμαι κάπως πιο μαζεμένος στα συναισθήματα μου.

γτ αυτό που μου άρεσε στον jonathon είναι που με έκανε να νιώσω 12 (πρόσεξε...όχι να ξανανιώσω, μα να νιώσω).

12, όχι απαραίτητα στο τομέα της ελαφρότητας του συναισθήματος, μα σαυτόν της πρακτικής του προσσέγισης.

ποτέ μετά τον πρώτο γιώργο, δεν έχω βγει στη ζωή μου ραντεβού. ποτέ δεν φλερτάρησα παιδιαρίστικα, ποτέ δεν με φλέρταραν με τον ίδιο τρόπο. αθώα ή τουλάχιστον με μία πολύ νεανική προστυχιά. και μ'αυτό εννοώ, αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να βουτάς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι απο αμηχανία, έχνοτας όμως στο πρόσωπο σου ένα χαμόγελο από το ένα αυτί ως το άλλο.

αυτά μέχρι τώρα. γτ αυτές οι 3-4 φορές που βγήκα με τον jonathon είχαν αυτόν τον χαρακτήρα της αρνημένης μου εφηβείας.
το σεξ, με την ευροία έννοια δεν ήταν ποτέ προαπαιτούμενο, ούτε και στο πίσω μέρος οτυ μυαλού. αυτό που συνέβαινε ήταν το απλό occurence δύο ανθρώπων που γνωρίζονταν καλύτερα. και που όταν κατέληγαν στο κρεββάτι, κοιμόντουσαν μαζί με φιλιά και αγκαλιές και ημίωρες διακοπές, και ξαναξυπνήματα και φιλιά ξανά κοκ.

dont get me wrong. δεν εννοώ ότι είμαι ένας αθεράπευτος ρομαντικός.
καθόλου μην σου περάσει αυτή η ιδέα από το μυαλό. απλά μου λείπει αυτό που δεν έζησα.

όταν οι άλλοι το περνούσαν, εγώ περνούσα άλλα. άλλα που έχουν περάσει εκατομμύρια άλλα παιδιά στον κόσμο, μα που δυστυχώς αποτελούν μειοψηφία.
η κλισέ περιγραφή είναι ότι έγινα πιο ώριμος σε κάποιους τομείς, μα έμεινα ανώριμος σε άλλους. πάντα σε σχέση με το mainstream.
η πιο προσωπική περιγραφή είναι ότι αλλού έχασα κι αλλού κέρδισα και ήρθε η ώρα να βρεθεί αυτή η γαμημένη ισορροπία. τo just equilibrium.

έτσι και τώρα. έπιασα τον εαυτό μου να δρα σαν 12χρονο. και έπιασα και τον εαυτό μου να σκέφτεται σαν 21. να δωθώ ή όχι? να δώσω ή όχι? να χαρώ ή όχι? (ή μάλλον επειδή δεν κινούμαστε σε άξονα μαύρου άσπρού, μα είμαστε καταδικασμένοι στο ατέλειωτο continuum των γκρίζων, πόσο να χαρώ και πόσο όχι.)

ξέρω ότι μπορεί να σε έχω μπερδέψει. κι εγώ μπερδεμένος είμαι. όχι για αυτό που έγινε. εξάλλου η καρδιά πολλές φορές δεν μπορεί να συγκρατηθεί.

είμαι μπερδεμένος για το πως βλέπω την αγάπη.
ή μάλλον με τη ηλικία βλέπω την αγάπη.
ή μάλλον με τι ηλικία ζω την αγάπω όταν αυτή έρχεται.

ή μάλλον με τί ηλικία θα ήθελα να τη ζω.

και επειδή οι ετικέτες δεν είναι must αυτή τη σεζόν, ξέρω πως ο χαρακτήρας μας είναι απελπιστικά multilayered. όλοι μας περικλείουμε ένα παιδί κι έναν ενήλικα. οπότε μην μπεις στη διαδικασία να μου πεις να είμαι απλά ο εαυτός μου.

ο εαυτός μου είμαι. και μάλιστα μια πολύ αισίοδοξη, μία ανέλπιστα αισιόδοξη μορφή εαυτού. παρα τα όσα λίγα ή πολλά έχουν συμβεί μέχρι σήμερα.

αλλά δεν μπορώ να ξεριζώσω δύο άλλα άκρα ηλικιακά που παρασιτούν κι αυτά μέσα μου.

αυτά που δεν υπάρχουν στους περισσότερους.

δλδ ενός εμβρύου in emοτional terms και ενός μαραμένου καχύποπτου 40χρονου.

και ρε γμτ, δεν έπρεπε να υπάρχουν αυτά τα δύο μέσα μου..

________________________________

ps.1. δεν τα γράφω όλα αυτά επειδή ο jonathon έκανε κούκου. θα τα έγραφα ούτως ή άλλως. jonathons θα βρεθούν ελπίζω πολλοί από εδώ και πέρα. εγώ φοβάμαι μην μείνω ίδιος.
ps.2. ξαναδιάβασα το post. έίναι replete with incosistency. θα το αφήσω έτσι. έτσι το έγραψα.

ps.3. φιλιά. και ειλικρινα τώρα, έχω χαμόγελο στα χείλη. μην πτοείσαι από την μουσική και το background..

y#25: αυτοκαταστροφή

2007-05-28T21:56:00.000Z

(το παρόν ποστ ανήκει στη κατηγορία εκείνη των posts τα οποία μόλις βλέπεις στο μέλλον, είτε σου προκαλούν γέλιο (άντε, ένα μειδίαμα βρε παιδί μου), ή έντονη απογοήτευση..)

αύριο το πρωί έχω το δεύτερο μου exam. είναι πάνω στα contemporary international affairs. δεν μπορώ να πω ότι έχω κάνει ιδιαίτερο διάβασμα, δεν νιώθω καθόλου προετοιμασμένος και ειλικρίνα μία ταχυπαλμία την έχω.

ενώ λοιπόν θα έπρεπε αυτήν τη στιγμή να κάθομαι και να ξεκωλιάζομαι στο revision, εγώ αποφάσισα να γράψω τπ παρόν. ο λόγος? θέλω να καταγγείλω τον εαυτό μου. από ΄μούλικο ακόμα ποτέδεν έμαθα να πειθαρχώ στο χρόνο και στις απαιτήσεις πριν από εξετάσεις. πάντα την τελευταία στιγμή, αλλά παράξενα και πάντα επιτυχημένα (εκτός από ένα case μόνο).

είμαι στην ίδια κατάσταση αυτή τη στιγμή. με μισώ που δεν έχω κάνει διάβασμα, ξέρω ότι θα με μισήσω πολύ περισσότερο σε λίγο όταν οι ώρες θα αρχίσουν να λιγοστεύουν δραματικά και όμως επιλέγω αυτοκαστροφικά να μην πειθαρχώ. και λέω αυτοκαστροφικά για δύο λόγους:

1ον) γτ μισώ το στρες σε υπέρτατο βαθμό. και θα νιώσω πολύ από αυτό οσονούπω.
2ον) γτ η φιλο΄δοξία (που σε ένα βαθμό 99% βασίζεται στην μέχρι τώρα μου performance) είναι να το πάρω το first στο exam.

για να δούμε. αύριο μετά το exam, όταν θα το ξαναδιαβάζω, θα κλαίω ή θα γελάω.

ps.1. η φωτό είναι άσχετη. μου άρεσε. την έβαλα.

y#24: ερωτική επιθυμία

2007-05-24T19:17:00.000Z

Την προηγουμένη τετάρτη είχα κλείσει ραντεβού να κλείσω τα εισητήρια μου, να πληρώσω(βασικό)και εν γένει να πάρω όλες τις γενικές λεπτομέρειες για το ταξίδι.

ήξερα ότι θα με έβγαζε εκτός πορείας το όλο θέμα.

όλα αυτά που φαντάζεσαι, περιμένεις ή και ελπίζεις ότι θα συμβούν. όλα αυτά που θα ακούσεις, θα γευτείς, θα μυρίσεις μα πάνω από ολα θα δεις. όλα αυτά και άκόμα παραπάνω.

το ταξίδι θα κρατήσει 29 μέρες. ίσως και 30 αν καταφέρω να πάρω μία βραδινή πτήση αντί για την πρωινή που μου έχουν κλείσει.

θέλω να πάω. θέλω να πάθω. θέλω να μάθω. μα πάνω από όλα θέλω να το ζήσω to its full extent. τώρα που έχω τη δυνατότητα. τώρα που μπορώ να είμαι ευγνώμων που μπορώ.

ps.1. το δρομολόγιο περιλαμβάνει 4 χώρες. thailand, laos, vietnam, cambodia.

ps.2. την πρώτη φόρά που την είδα , είπα στον εαυτό μοϋ:
κάποια μέρα θα πας στο angkor wat. θα βάλεις το χέρι σου στη μικρή εκείνη εσοχή στον τοίχο.
η μέρα αυτή έίναι η 27η ιουνίου..

y#23: πέμπτη

2007-05-22T22:41:00.000Z

αυτήν την πέμπτη είναι το πρώτο μου exam για αυτό το semester.

αυτό που μισώ σε τέτοιες περιόδους είναι ότι δεν μπορώ να ονειρευτώ.
ή better το μόνο που μπορώ να δω είναι εφιάλτες. από μικρός πάντα πριν από εξετάσεις.

κι όμως, πως τα φέρνει η ζωή, ε?
το άγχος αυτή τη φορά παραμένει το ίδιο, ο πανικός είναι σίγουρο ότι θα έρθει αύριο λόγω της ελλειπόύς προετοιμασίας, μα αύριο το βράδυ ξέρω ότι θα δω ωραίο όνειρο.

αυτό που ζω.

y#22: ώρες

2007-05-20T21:25:00.000Z

"I remember one morning getting up at dawn, there was such a sense of possibility. You know, that feeling? And I remember thinking to myself: So, this is the beginning of happiness. This is where it starts. And of course there will always be more. It never occurred to me it wasn't the beginning. It was happiness. It was the moment. Right then."

χτες είδαμε τις ώρες μαζί. σήμερα το είδα αναρτημένο στο facebook του.

φιλιά πολλά γαμαααάτε αναγνώστη..

x#30: χρόνος, δεν περνάει ο πούστης, δεν περνάει..

2007-05-18T19:16:00.000Z

Αύριο θα βγούμε τρίτο ραντεβού.
Το πήρα αρκετά ρομαντικά (με τη μη sexual έννοια του όρου) αυτή τη φορά, αργά και μεθοδικά, χωρίς πολλά πολλά και κυρίως χωρίς ενθουσιασμούς και τα τοιαύτα.

Είχαμε ένα πρόβλημα επικοινωνίας όλη την εβδομάδα. Έστελνα και έστελνε μετά από ώρες ή δεν έστελνε καθόλου και i got to thinking (αλά S.A.T.C.) γτ ο χρόνος εμπεριέχει τόση φθορά μέσα του.

δεν έχει σημασία αν αυτό που προσμένεις, καρτερείς ή αν τέλει παθαίνεις είναι κάτι θετικό ή αρνητικό. Ό,τι και να είναι, ο χρόνος θα σε αναγκάσει να αντιληφθεις την εξουσία του. sooner or later.

(+)
Μπορεί εσύ να μην το παρεις χαμπάρι πως περνάει όταν είσαι σε ΄φάση εκστατική

Μα μετά, όταν θα περιμένεις δευτερόλεπτο με το δευτερόλεπτο να ακούσεις τον philip glass του ringtone, believe me, θα τον αισθανθείς στην πέτσα σου.

και πολυ πιο βαθιά από αυτήν. μέχρι εκεί, μέσα, στις δύο κοιλίες και τους δύο κόλπους.

(-)
Αντίστροφα, όταν το αρνητικό θα σου χτυπήσει την πόρτα, ο χρόνος θα θες να κυλάει πολύ πιο αργά προσμένοντας το αναπόφευκτο. Μπορεί μάλιστα και να πετύχεις να τον κάνει να φαίνεται ότι κυλά τόσο αργά όσο θες.

Φουκαρά.

Κάποτε το πλήρωμα θα έρθει και θα αντιληφθείς το πόσο απελπιστικά λίγος ήταν τελικά.

______

Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν έχει σημασία αν εμείς, ασυναίσθητα ή μη, επιμηκήνουμε ή όχι το χρόνο. Σαν καλή πουτάνα που είναι αυτός, θα μας την φέρει ο μπαγάσας.

ps.1. dont get me wrong, δεν έχω κάτι, είμαι πολύ χαρούμενος. Απλά μου γεννήθηκε η ανάγκη να το γράψω αυτό το ποστ. Έτσι απλά.
ps.2. αλλά δεν περνάνε κι αυτές οι ώρες μέχρι αύριο που θα τον ξαναγευτώ.

ps.3. boy, για explain στο mcc αυτό για το θέμα που έχουμε. Θα το εκτιμούσα πολύ.

x#29: χτύπα ένα μακροβούτι στη χαρά μου.

2007-05-16T13:18:00.000Z

Βγήκαμε τη δευτέρα.
Αυτός επέλεξε ταινία γτ εγώ ως κύριος τον άφησα να επιλέξει.
Από το farrago thriller, action και λοιπών ταινιών και λόγω της παντελούς απουσίας κάποιας κλασσικά ρομαντικής chick flick πήγαμε και είδαμε το alpha dog, την καινούρια ταινία του nick cassavetes.
η ταινία ήταν αρκετά καλή (παρά τις όποιες μου ενστάσεις για το editing), τα θέματα που άγγιζε ήταν πολύ ενδιαφέροντα και η sharon stone αν και δευτερεύων χαρακτήρας, κατάφερε να δώσει μία ερμηνεία που αξίζει (αν και είναι λίγο συναισθηματικά εκβιαστική).

έκανα κίνηση και του κράτησα το χέρι σε μία μισοάδεια αίθουσα, φιληθήκαμε χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος, και που και που γυρνούσαμε ο ένας στον άλλον με αυτά τα ωραία, ημίκρυφα και implying χαμόγελα.

σπίτι μου δεν μπορούσε να έρθει γτ δούλευε την επόμενη μέρα στις 7 το πρωί. Επειδή δε μένει μέσα στην πόλη, έπρεπε να πάρει το τραίνο και να γυρίσει σπίτι νωρίς.

Τον περπάτησα ως το σταθμό. Χαζολογήσαμε, με ξαναφίλησε ή μάλλον εγώ τον ξαναφίλησα και τον ρώτησα αν ήθελε να ξαναβγούμε. Μου έκανε ένα nod από εδώ(΄ψηλά) μέχρι εκεί (χαμηλά).

πέμπτη ή παρασκευή. δείπνο and all και είμαι well excited αν και κάπως nervous. μετά δεν το συζητώ, θα τον αναγκάσω να έρθει από εδώ.

έτσι για να τον φιλήσω όπως θέλω, και όπως θέλει κι αυτός.
x

ps.1. το γράφv ακούγωντας το piano solo του philip glass από το truman show.
ps.2. χεχε!
ps.3. ονειρεύομαι πολύ τελευταία.
ότι ήρθε καλοκαίρι και ότι είμαι χαμένος σto απέραντο τυρκουάζ. των ματιών του, that is.

υ#21, τύχη, η

2007-05-14T16:54:00.001Z

(γράφω αυτό το πoστ, ακούγωντας τον άδωνι της πρωτοψάλτη...έτσι για να σε βάλω στο κλίμα- αν το έχεις βάλτο- που σιγά μην τo έχεiς, είναι τόσο παλιό όσο λίγο περισσότερο από το μiσό μου εγώ)

χεχε..

ξέρeις τi λένε, ε?

περiμένεις, περiμένεις, περiμένεις κι όταν τύχεi κάτi, δεν πiστεύεiς στην τύχη σου.
(και λες μετά αυτάρεσκα ότι άξιζε την αναμονή)

προηγούμeνη παρασκeυή.

εγώ και ένας φίλος,σε ένα κλαμπ, με χωρίς προσδοκίες, απλά έχοντας βγει έξω για να περάσουμε καλά.
πολύς κόσμος,
όχι τόσο ώστε να μπουκώσεις,
τόσος ώστε να νιώσεiς όμως χνώτα στο λαiμό σου.

η drag που εκτελεί χρέη dj αποφασiζει να βάλει (αν και το cd jumped) το τραγούδι της μεγάλης βρεττανίας. Μην μπορώντας να αντέξω αυτή τη δοκiμασία, λέω στον james να πάμε να κάτσουμε. δεν έρχεται γιατi θέλει να χορέψει, οπότε παiρνω τα ιμάτιά μου και θρονιάζομαι σε ένα από αυτά τα πανέμορφα μα τρομακτικά άβολα stools που συναντάς σε κλαμπς.

κάπου μέσα στην απελπισία μου για το τι ακούν τα αυτιά μου, τον βλέπω. ωραiος, ψiλός, ξανθούλης, ντuμένος casually και με ένα χαμόγελο αυτόματα ερωτεύσιμο.

κοiτάζω και ω! κοιτάζει κι αυτός πίσω.

ο james αποφασίζει να γυρίσει πίσω γτ βαρέθηκε να λικνίζεται μόνος. του κάνω άμεσα την ερώτηση:
λες να είναι στρειτ?,

"μπορεί, αλλά δεν πιστεύω",

τi λες, μπορώ?,

"υποθέτω πως ναi".

ξανακοιτάζω, ξανακοιτάζει,ξανακοιτάζω, ξανακοiτάζει,ξανακοιτάζω, ξανακοιτάζει, και ξανά και ξανά.

λέω μέσα μου: εiσαι 21, πρέπει να κάνεις κάτi.

την επόμενη φορά που κοιτάζει, δεν στρέφω το βλέμμα, αυτός πάει να γυρίσει το κεφάλι αλλά παραξένως παραμένει, σκάει χαμόγελο, βάζω κι εγώ τη μάσκα της crest και κοιτιώμαστε έτσι για 10''.

κατευθύνομαι προς το dancefloor. έρχεται και αρχίζουμε να χορεύουμε.
εγώ μέσα μου,
τρελλά αγχωμένος αλλά εκεi.

............
.............
............

έχει φτάσει 2αμ. το κλαμπ ψiλοκλείνει.

λέω: αν ήμουν πιο ψηλός, θα μπορούσα να σε φιλήσω τώρα.

" λες ψέματα τώρα, έτσi (sic) ?"

με βλέπεις να λέω?

"οκ, τοτε"

και σκύβει και με φiλάει.
όπως μ'αρέσεi. απλά, λιτά και μεθυστικά.

.............
..........
.........

σήμερα θα πάμε σινεμά.
χτες μιλήσαμε στο msn,
μιλήσαμε για μουσiκη και ταiνίες
μου έστειλε το αγαπημένο του track

04 - a promise to return, από το album του battlestar galactica.

κι εγώ του έστειλα πίσω κάτι, μα αυτό μόνο γι'αυτόν.

φιλιά

ps.1. :)
ps.2. ο ξένοi χαρακτήρες έχουν μπει γτ καταλάθος εiδαν το blog μερικοί άγγλοι και άρχισαν να μεταφράζουν. και δεν γουστάρω και πολύ.

y#παντού και πάντα: μαμά, η

2007-05-12T23:04:00.000Z

με αγάπη στη μαμά,

το "βαλς των χαμένων ονείρων" του χατζιδάκι
το "βαλς του γάμου" της καραίνδρου
και το βαλς των αναμνήσεων των δικών μας.

αχ, και να μην περνούσε ο καιρός.
αχ, και να μην περνούσες κι εσύ.

φιλιά.

x#28: χτες

2007-05-09T18:14:00.000Z

χτες βγήκαμε με τα παιδιά γτ ήταν τα γενέθλια της amy. πήγαμε σε ένα μεξικανικο εστιατόριο και μετά σε ένα υβρίδιο club το οποίο έπαιζε άσχετη μουσική.

γύρισα σπίτι αρκετά μεθυσμένος και το πρωί ξύπνησα με απίστευτο πονικέφαλο. εννοείται ότι δεν πήγα στα lectures μου και επίσης εννοείται ότι την ώρα αυτή που γράφω, έχω ακόμα μία ανησυχία στο στομάχι.

ο λόγος για τον οποίον αυτό το post θα είχε κάποια αξία να το διαβάσει κανείς είναι ο εξής:

χτες...κατάλαβα για πρώτη φορά ότι εδώ στην αγγλία έχω κάνει φίλους. τίποτα μεγαλόσχημο, τίποτα τρανταχτό δεν έγινε. απλά συνειγητοποίησα ότι κάποια άτομα (άγγλοι) γουστάρουν να είναι μαζί μου αλλά επίσης δεν μένουν και μόνο σ'αυτό το επίπεδο. εκτιμούν αγαπούν και νοιάζονται.

και γτ το ανακάλυψες αυτό χτες? γτ ευτυχώς έγιναν δύο πράγματα:
1ον, ειπώθηκε από δύο άτομα (κατα τα άλλα λακωνικά με τα συναισθήματά τους) έτσι στο ξεκάρφωτο και κυριότερα σε μία εντελώς sober φάση.
2ον, όταν εγώ ανταπάντησα, το ένα άτομο είπε: "mate, u r def one of my three best friends. i didnt have a clue that this didnt get through".

επειδή δεν θέλω να δώσω την λάθος εικόνα, να πω ότι και βέβαια η φιλία τους είναι κάτι που έχω καταλάβει εδώ και καιρό. δευτερευόντως, δεν χρειάζονται οι λεκτικές επιβεβαιώσεις και οι affirmative δηλώσεις, όταν κάτι το αισθάνεσαι.
Απλά, όταν στο λένε δύο άτομα συναισθηματικά δυσλεκτικά (ή τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση είχες σχηματίσει γι'αυτά) νιώθεις πολύ ωραία.

κι είναι αλήθεια ότι ένιωσα ωραία. ρίζωσα σε μια άλλη χώρα αναπάντεχα και το έδαφος πια με έχει δεχτεί αδιαμαρτήρητα.x

y#20: μία από τις 13 φωτογραφίες που (υποτίθεται ότι) συμμάδεψαν τον κόσμο.

2007-05-08T00:02:00.000Z

The Photograph That Isn’t as Romantic as You Might Think
"V-J Day, Times Square, 1945", a.k.a. "The Kiss"
Alfred Eisenstaedt, 1945

On August 14, 1945, the news of Japan’s surrender was announced in the United States, signaling the end of World War II. Riotous celebrations erupted in the streets, but perhaps none were more relieved than those in uniform. Although many of them had recently returned from victory in
Europe, they faced the prospect of having to ship out yet again, this time to the bloody Pacific.

Among the overjoyed masses gathered in Times Square that day was one of the most talented photojournalists of the 20th century, a German immigrant named Alfred Eisenstaedt. While snapping pictures of the celebration, he spotted a sailor "running along the street grabbing any and every girl in sight." He later explained that, "whether she was a grandmother, stout, thin, old, didn’t make any difference."

Of course, a photo of the sailor planting a wet one on a senior citizen wouldn’t have made the cover of Life, but when he locked lips with an attractive nurse, the image was circulated in newspapers across the country. Needless to say, "V-J Day" didn’t capture a highly anticipated embrace by long-lost lovers, but it also wasn’t staged, as many critics have claimed. In any case, the image remains an enduring symbol of America’s exuberance at the end of a long struggle.

και η απάντηση του new yorker κάποια χρόνια πριν.

ps.1. το κείμενακι για την πρώτη φωτό έχει αντιγραφεί από την http://www.neatorama.com/2007/01/02/13-photographs-that-changed-the-world/.
ps.2. λατρεύω όταν σύμβολα αποκαθηλώνονται. τώρα αυτό μην το πάρεις απόλυτα, αλλά μία βεβαιότις υπάρχει στο belief μου.
ps.3. x

y#19: η επιστροφή.

2007-05-07T02:25:00.000Z

επιστρέφω με μία (ή μάλλον μία κάθε τόσο) αλλαγή.
επιστρέφω με ελληνικά και με ιστοριές.
επιστρέφω με διάθεση.

φιλιά

2007-05-06T13:37:00.000Z

{i'm in a park, under the sun, thinking that there is only one day to go.}

2007-05-05T20:27:00.000Z

{Im listening nonstop to a choon.
2days to go}

2007-05-04T19:15:00.000Z

{3 sentences.
essays are finally done.
im twisting in my new shoes.}

3 days to go.

y#18: αναμονή, η

2007-05-04T12:14:00.000Z

The Waiting Place…

…for people just waiting.
Waiting for a train to go
or a bus to come, or a plane to go
or the mail to come, or the rain to go
or the phone to ring, or the snow to snow
or waiting around for a Yes or a No
or waiting for their hair to grow.
Everyone is just waiting.

Waiting for the fish to bite
or waiting for wind to fly a kite
or waiting around for Friday night
or waiting, perhaps, for their Uncle Jake
or a pot to boil, or a Better Break
or a sting of pearls, or a pair of pants
or a wig with curls, or Another Chance.
Everyone is just waiting.

dr.seuss

x#27: χιπ.

2007-05-02T01:17:00.000Z

http://www.youtube.com/watch?v=wioa74MsBYA

I know its getting ridiculously repetitive but couldnt resist.mwa.

y#17: y-se up

2007-04-30T01:05:00.000Z

in one of my many breaks today, i searched for this scene. no idea why, it just happened.
this is prolly the zillionth time ive watched it, yet each time it manages to mesmerise me.
enjoy.

ps.1. last year, i had the luxury of taking a film module. as a proper film buff, it was the one i enjoyed the most. as our second assignment we had to write four shorts for four scenes. this is what i wrote for the scene above.

Director Paul Thomas Anderson, in his movie ‘Magnolia’, dives in the lives of nine different central characters and their respective actions within the frame of the same day. Despite the fact that all characters are not aware of the existence of most of the other characters, Anderson unites them in one scene, where they all start singing Aimee Mann’s song ‘Wise up’; the paradox in this scene is that all characters are in different places. Indeed, the director shoots nine continuous successive shots, each one with a character in his very personal environment, praying, realising, remembering, whispering or quietly whimpering, but always singing the lines of the same song.
The actual intangible affinity the characters share constitutes the necessitative factor for this scene; in Anderson’s logically and spatially transgressing portrayal, all characters are interlinked through their emotions. The vastness, intensity and commonness of their affliction and guilt is such, that in this effective scene, they all participate in this depressing sing-along midway. The absurdity of the incident is irrelevant; the unification albeit just for the duration of the song, does happen. In this sense, the context of their expression, that is, the lyrics of the song signify yet another element. The characters’ lives may be failed, corrupted or even ending, but they comprise an irrefutable qualification of redemption. Indeed, if a realisation of their flawed existence occurs (and this is the scene’s main contribution to the film), then salvation is possible. As the song goes, the pain “is not going to stop, until… (they) wise up”.

x#26: χ(ε)ρ(ι)ό(κ)ν(ό)ο(ν)ς(α).

2007-04-27T20:24:00.000Z

ok, i totally admit that posting videos can be a bit (or a lot..) boring but i think ive already warned u bout this. btw, 3 essays already done, 1 to go, due on tuesday and how typical of me, im about to start researching for it now. it is rather complicated to try and explain the current condition in which i am. all this academic pressure that i knew was coming, but chose to postpone thinking or doing something about, is exhausting. i dont think ive slept more than 20 hrs overall in the last 6 days + i managed to hand in an essay late for the first time in my life. n need to tell u how mingin the feeling was after this and how really horribly i felt. So from that perspective the pressure that im experiencing is not just academic, but primarily questioning my character's strenghts.

i have a vague impression that i overestimated my capabilities once more. mostly in physical terms but also (as hard as it is to admit) in terms of work efficiency. Course the two are intertwined bt it sucks big time to realise that the self u thought to be cannot be super-productive all the time.

Bt enought with this bs; it is a very shallow interpretation of what im going through right now, after all.

______________________________

so here comes the core and reason for this post:

as u might have noticed from the party video i posted like a long time ago, i just love instant cuts in video editing. its just sheer pleasure for me to be exposed to really fast sequences of scenes, sometimes not fast enought to fully grasp what u r watching. id be a frigging liar if i said i dunno why this preference persists (yet this will be explained on another post).

get this new arctic monkeys video par exemple. cool. done without guilt. using this technique.

i had another video in my mind to show u but since it came out yesterday, i cudnt really find a link on youtube. its...(note to all the fuckable readers of this blog: pls do not get disillusioned by whats coming next)... the new harry potter trailer. y new, i mean the proper one and not the teaser that has been out for a few months now. u can check it on yahoo/movies/harry potter trailer. personal suggestion is to watch on hd in the highest analysis. i think i came a bit when i first watched it (i didnt really). but dont mind this comment, just wanted to share it with u.xxx

ps.1. 'tis indeed true that this post constitutes an epitome of randomness. fear not, new depths of this can be easilly found.
ps.2. im starving so prolly will go out to get a pizza or something.
ps.3. effectively that means that i have to stop writing. do it. do it. ok, done.

x#25: χα! (ή και αχ!...)

2007-04-25T18:26:00.000Z

I accidentally bumbed into this article, while doing some research for one of my essays (dont asky how...). didnt read the whole thing, just the title and two-three lines after that.

http://www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=264658

ps.1. what a collision it is, when an indigo generation (thanx btw) reads something produced by an obsolete generation...
ps.2. still trying to classify it. mere fun, or pain? χα! or αχ!?

x#24: χωρίς προφυλακτικό

2007-04-24T23:53:00.000Z

a short film, a (beloved) writer and a video clip.
all uncensored lives, in the very reflexive sense of the term.

coming out and going on. goodnight lads and birds. ill talk to u 2moro.

Short_Films_Living_Lives
Uploaded by ahrrrrrr

Edward Albee on Coming Out
Uploaded by twinkle

Sigur Ros - Vidrar
Uploaded by cocovin

x#23: χαρισμένα, σκονισμένα φιλιά

2007-04-21T22:31:00.000Z

it took u years to go back to giancaldo.
yet, u r finally there, sitting and watching, hours before the cinema's demolition.

ΣΗΜΕΡΟΝ
"THE KISSES YOU NEVER SAW"

kiss and cut and kiss and cut and kiss and cut and kiss and before the "fine", that violin solo that makes u shed that last, merciful tear.

ahh, the rejected freedom of puberty (sigh).

u have finally unpacked it, yet u never got the chance to taste it.

what can I say?

well done filarako. or better, nevermind.

ps.1.dedicated to all those ppl that were never allowed to see what they wanted to see, to feel the way they desired and most importantly to live long enough to enjoy what we now enjoy.

x#22: χαρούμενα παιδιά, vol.2

2007-04-20T00:51:00.000Z

found these three videos on youtube the other night, and just wanted to share.
or rather i just wanted to help micheal to share his coming out story with u.
Ladies and jentlemen, i give u michael (and what a generous guy I am)...

_________________

_________________

ps.1. im so proud of my generation(You/Michael/me: the ppl of 2007). not surprisingly, im so proud of my generation mostly when im here.
And yes, im so proud the "time" got it right this year. tho i hate generalisations (+the fact that it was prolly done due to needs for increase of circulation), for the first time i felt that my perspective coincided with the editor's.

y#18: η belated μα συνάμα τόσο felt realisation, aka κρατα την πιστη σου στο blog σαν να είμαι το ελαις και εσύ παίζεις σε διαφήμιση μου.

2007-04-19T23:18:00.000Z

ATTENTION:
major spoiler for the future of this blog (at least until May 1st)

weel, seeing that the essays are not as doable as i previously thought, i decided to actually dedicate time in doing them. sadly, this means that i cannot keep u (yes u, beloved reader) company in the way that we would both want. so, here it comes: if and whenever i decide to write sth (which is prolly gonna be in between breaks or during small temporal pockets of harmless procrastination) it will be utterly boring!
pls dont mind...the good days we were 'aving will come back and the unbreakable bond that we have created will be revindicated again soon-ish...
the last essay is to be handed in by the first of may. after that date, spring will be entitled to fill me up and destroy me without any guilt (oh god!if amy decides to read these lines, she wont stop laughing until -after- the london olympics). after that date, i shall once more be the intellectually attractive monster that u learnt to trust till its last drop.

MAJOR LOL on my part.
ante xxx

ps.1. e, kane mou kai pareoula,e?
ps.2. but seriously now...how hard is it to assess the whole history of european integration, the interactions between institutions and states, the intra-institutional interactions and the fierce theoretical debate (liberal)intergovernmentalists and neofuntionalists in less than 3 days? tea and chocolate is all i have to survive. that being said, my belief still lies on the words of bruce springsteen..."we shall overcome". aft-ah all, isnt that what we always do?
ps.3. if u r still wondering why the blog's language has suddenly swapped in english, the person whos now writing these words honestly admits that he doesn't have an answer. it just happened. tho, it might well be due to the fact that for the last week, the same person even dreams in english...as jay (ti na kanei parepi auti i psuxi?) could have said: wicked! or is it scary, now?

y#17: random lyrics- aka HRH Björk

2007-04-17T11:54:00.000Z

We are the earth intruders
We are the earth intruders
Muddy with twigs and branches
A-haaaaaa!

ps.1.whats the thing with timbaland? does he have the mida's touch or what? reliable sources have informed me that he is currently in london recording with madonna and his puppy (the "JT"). awww, bless them.

χ#22: χάρισμα. να, κάτι που έχει ο rufus

2007-04-16T20:37:00.000Z

Copying from The Guardian.Weekend.14/04/07

"[Rufus] has been in a relationship for two years - the first proper one in his life. His Boyfriend, Jorn (excuse the absense of umlaut on the 'o'), is a German theatre producer. Is it a monogamous relationship? "It is at the moment, yeah. He's like six foot seven and everything is proportionate!" He laughs, louchely."

ps.1.the town is berlin.got it?
ps.2. note to self. pls put an end to this harrowing session of procrastination.
ps.3. ok, done.

x#21: χαρουμενες εκδηλώσεις και απονομές

2007-04-16T20:04:00.000Z

im not so GLAAD with the result

yet i shouldnt be complaining right now.
every minute (of my precious life until this wednesday,that is the day after 2moro, oh my god i need to get back to my articles...) should be dedicated to writing on the topic of our lives "does the US war on terror reflect a clash of civilizations? Discuss".

ps.1. can it happen that the two-three months in between now and the summer don't actually happen? tsouk. tou rou rurou rou rou rou rou rou ou ou.